ตอนที่ 9.2

สมกับเป็นคู่หูของฉันจริงๆ เลย

ไม่จำเป็นต้องสั่งก็รู้ว่าต้องทำอะไร

ถ้างั้นสิ่งที่ฉันต้องทำก็มีสิ่งเดียวเท่านั้น...

คือการหาทางเอาชนะเจ้าพวกปีกนั่นให้ได้

มันไม่ได้สูญเปล่าเลยนะ

ที่เพิ่มความสามารถในการฟื้นตัวตั้งแต่ช่วงแรก

แล้วการเป็นแวมไพร์ที่ทนต่อความเจ็บปวดได้ก็ถือเป็นโชคดีเหมือนกัน

แรงโน้มถ่วง 10 เท่า

ว๊ากกก

ไม่เป็นไรหรอก แล้วเจ้าพวกปีกเป็นยังไงบ้างล่ะ!?

เข้าใจแล้วสิ...แรงโน้มถ่วง 10 เท่า ถึงจะทะลุปีกได้สักหนึ่งปีกสินะ

ท่านครับ จะทำอย่างไรดีครับ

อืม...ถ้าจะโจมตีเข้าที่ตัวหลักพร้อมกับปีกด้วย

คงต้องเทพลังเวททั้งหมดที่ฉันมีเข้าไปเท่านั้น ถึงจะทำได้ล่ะมั้ง

แต่ว่านี่ก็เป็นแค่การประเมินคร่าวๆ ความแข็งของหัวกะโหลกก็ยังไม่แน่นอน

แผนการรบนี้มันอันตราย เพราะถ้าล้มเหลวก็แพ้แน่นอน

ในกรณีที่เอาชนะพวกปีกไม่ได้จริงๆ เท่านั้น

ถึงจะเก็บไว้เป็นไพ่ตาย

หลักๆ คือการฟันพวกปีกทั้งหมดออกก่อน แล้วค่อยโจมตีตัวหลัก

ทุกคนระวังตัวแล้วพุ่งเข้าไปเลย...!

แต่ว่าอีกฝ่ายก็ อาจจะเปลี่ยน รูปแบบการโจมตี หลังจากที่ถูกฟันปีกไปแล้วก็ได้

ครับ

โฮ้โฮ้โฮ้

วู้บ

โฮ

บทที่ 2

ไม่มีอยู่จริง

ตัวตนของลิ่น

นี่มันพวกนักล่าแวมไพร์ที่อ่อนแอต่อแสงชัดๆ

ดีแล้วที่ใส่แว่นคอยระวังไว้

ฮ่า!

ที่นี่มัน

อะไรกันเนี่ย? ภาพหลอนเหรอ...?

ยินดีที่ได้รู้จักนะ

ไม่สิ มันเป็นการโจมตีทางจิตใจรึเปล่านะ?

นี่เจ้า...ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของพลังปราณเลยนี่นา

ก็เพราะเจ้าเป็นเจ้าไง ถึงไม่มีร่องรอยก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

ดูเหมือนเจ้าจะมีอะไรอยากจะพูดนะ

ในโลกนี้ เจ้ากำลังพยายามที่จะ "เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง" อยู่สินะ

มันไร้ประโยชน์หรอก

เจ้าก็จะทำพลาดเหมือนเดิมอีก

พวกเจ้าแบบนี้ไม่มีใครเข้าใจหรอก

เหมือนกับฉัน ที่ต้องตายไปอย่างโดดเดี่ยว โดยที่ไม่เคยมีใครเข้าใจเลย

กาเกา

แค่คำพูดก็ทำร้ายฉันไม่ได้หรอกนะ

แต่ถึงขนาดโจมตีทางจิตใจขึ้นมานี่...

ฮิสโทเรีย~~!

พวกเจ้าเป็นอะไรไหม?

...ครับ

บทที่ 4

ความโดดเดี่ยวที่แสร้งทำเป็นโดดเดี่ยว