ตอนที่ 37

ถ้าถูกมันเข้าสิงเข้าไปล่ะก็

คงต้องยอมรับว่าเขาเป็นแบบนั้นสินะ

แต่ก็คือมาสเตอร์ผู้ผ่านบททดสอบมามากมายนี่ครับ

รออยู่ที่นี่อยู่นะครับ

พลังเวทมนตร์...

ถ่ายโอนเหรอ!?

ใช่แล้วครับ

วิธีการก็เรียนมาจากคนเมืองครับ

เมื่อพลังเวทมนตร์จะหมดไป

ก็จะใช้ยาที่เก็บสำรองไว้น่ะครับ...

หยุดเดี๋ยวนี้ครับ!

อย่ามาขวางทาง!

ถ้าทำแบบนี้ต่อไป ชีวิตจะตกอยู่ในอันตรายนะครับ

คุณกำลังถูกชายคนนั้นควบคุมอยู่!

ถูกควบคุมเหรอ!?

นี่มันอะไรกัน นี่คือเจตจำนงของผม!

นั่นแหละคือ...ของมัน

เพราะพวกคุณมาถึง

พวกเรา

รู้สึกถึงความไร้เรี่ยวแรงของตัวเองอย่างสุดซึ้งเลยครับ

เมื่อเทียบกับพวกคุณที่มีของขวัญแล้ว

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...

ทั้งความสามารถและพละกำลังก็ด้อยกว่าหมด

พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้เลย

เพราะไม่มีพรคุ้มครอง...

ถ้างั้นอย่างน้อยก็ช่วยถ่ายโอนพลังเวทมนตร์มาให้หน่อยสิ...

คุณแวนเจบอกว่าให้พวกเรามีส่วนร่วมอะไรสักอย่างสิครับ

ทำอะไรไม่ได้เหรอ?

เฮ้! พวกไม่มีพรคุ้มครอง~

ฉันก็ขอไปด้วยสิ!

ก็เพราะว่านายไม่มีพรก็เท่านั้นแหละ

ไม่เอาอ่ะ!

ฉันสู้ได้นะ ถึงจะไม่มีพร!

ดูสิเจ้าคนนั้น

ก็เพราะว่าไม่มีพรเลยทำได้แค่ใช้ไม้ตีเฉยๆ เท่านั้นแหละ

ถึงฉันจะไม่มีพรเหมือนกันนะ

แต่ก็เก่งเรื่องต่อยๆ หรือทำลายอะไรต่างๆ ล่ะนะ

แต่ผมสร้างกระท่อมแบบนี้ไม่ได้นะ

●●●

กระท่อมใต้ดินแบบนี้เนี่ย

แค่จำวิธีทำได้ ใคร ๆ ก็ทำได้

เรื่องกินกับเรื่องดื่มนี่ผมถนัด

แต่ตัวนี้... ปลูกไม่ขึ้นเลย

มะเขือเทศที่คุณทุกคนปลูกน่ะ...

รสชาติหวานอมเปรี้ยวได้แบบลงตัว ชอบมากเลยครับ

........

การจะปลูกให้ได้ขนาดนั้น คงจะลำบากน่าดูเลยนะครับ?

ก็ใช่น่ะสิ...

โดยเฉพาะนายกหมู่บ้านน่ะเป็นคนช่างคิดมาก

ใช่แล้วครับ

ตอนที่เริ่มจะกินดินน่ะ ก็เคยหยุดอย่างเต็มที่เลยนะ เพราะใครควบคุมดินได้ ก็จะควบคุมทุกอย่างได้น่ะ

ยังต้องลำบากกับแมลงด้วยสินะ

เคยลองปลูกสมุนไพรไล่แมลง หรือเลี้ยงสไลม์ที่กินแมลงมาเยอะเลยนะ

เรื่องทำอาหารก็เหมือนกัน

อร่อยขนาดนั้นเนี่ย ผมทำไม่เป็นเลย

ผมก็ชอบอาหารของหมู่บ้านนี้มากเลยครับ

นั่นมัน...

เป็นผมเองที่ริเริ่มทำขึ้นมาครับ

เพราะเป็นครั้งแรกที่ชวนนักผจญภัยเข้ามาในหมู่บ้าน เลยอยากให้ทุกคนรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

ได้ลองผิดลองถูกกับวัตถุดิบหลายอย่างเลยครับ...

...ทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?

ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ

นี่คุณต่างหากที่สร้างหมู่บ้านนี้ขึ้นมานะ...

ใช่แล้ว...

ด้วยมือของพวกเราเนี่ย...

ดังนั้นอย่ามาบอกว่าพวกนายทำอะไรไม่ได้เลย

ฉันมันน่าหงุดหงิดจริง ๆ

คุณชิริยู...

คุณฮาร์เบย์

นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย...

โล่งอกจัง...!

คุณตื่นแล้วสินะครับ

รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย...

ขอให้พักผ่อนนะ!

มันเป็นอาการข้างเคียงจากยา ทำให้ตกอยู่ในสภาวะอันตรายครับ

...พวกไม่มีพรคุ้มครองนี่มันเล่นของใหญ่จริง ๆ

ไอ้คนเป่าขลุ่ยนั่น

จะซัดให้เละเลย

รินก้า นายก็เหมือนกันนี่นา

ครับ

จะพาคุณเรนต์กลับมาให้นะครับ

ขออนุญาตยืมเด็กคนนี้ได้ไหมครับ?

ถ้าเป็นเรื่องวิ่งแล้ว ก็ไม่แพ้ม้าหรอกครับ

แน่นอนครับ

ส่วนพวกคุณจะทำยังไงกันครับ?

ผมจะตั้งใจดูแลการบรรเทาอาการติดยาของคนในหมู่บ้านครับ

ผมยังเรียนสมุนไพรมาด้วย เลยทำหัตถการปฐมพยาบาลได้ครับ

พวกเราจะคอยปกป้องหมู่บ้านนี้อย่างเต็มที่ จนกว่าพวกคุณสองคนจะกลับไป

พวกเราสองคนชนะได้นะ?

ก็เพราะว่าพวกคุณมันอยู่นอกเหนือมาตรฐานน่ะสิครับ

โปรดระวังตัวด้วยนะ

ป่ามันอยู่ในสภาพที่อันตรายกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยครับ

ฝากไว้กับพวกเราได้เลยครับ

ไปกันเถอะ