ตอนที่ 18

ผลงานของ

ฮานะริน

สงบเสงี่ยม / โอไดคา ต้นฉบับ/คุเรฮะ (คากุชวา บุนโกะ) แนวคิดตัวละคร/โวดักซ์

อิจิโนะมิยะชนะแล้ว!

มันไม่ใช่ปัญหาของคุณเหรอ?

คุณอิจิโนะมิยะสุดยอดไปเลย!

••••••••

คุณนิจิโจอินก็เจ๋งมากไม่ใช่เหรอ

ปล่อยให้คนอื่นสู้กัน แล้วนายไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ย

ขอโทษๆ

ก็กลัวว่าถ้าฉันเข้าไปจะไปขวางทางช่างภาพที่เขาตั้งใจถ่ายให้

ปล่อยให้มันเป็นไปเถอะ

พวกมันก็เหมือนไฮยีน่าที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้แหละ

เคยมีอะไรในอดีตเหรอ?

เพราะว่าเป็นคุณนิจิโจอิน

ถึงอย่างนั้นก็ชนะได้ดีนี่นะ

ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นตัวเต็งผู้สืบทอดของตระกูลคุณนิจิโจอินซะอีก

แม้แต่ฉันก็ยังชนะได้แบบเฉียดฉิวเลยนะ

หืม? ซายูตรงนี้เหรอ?

สิ่งที่ตระกูลคุณนิจิโจอินถนัดคือการสร้างเครื่องรางของอาคม

นายเป็นภรรยาของคุณอิจิโนะมิยะนะ!

ทำไมถึงไม่เข้าใจจากคำอธิบายนี้เลยล่ะ

ความแข็งแกร่งของพลังแน่นอนว่าจำเป็น แต่ไม่ใช่ความสามารถที่จำเป็นที่สุดสำหรับผู้สืบทอดตระกูล

มันช่วยไม่ได้นี่นา ตอนนี้กำลังเรียนอยู่น่ะ

พูดง่ายๆ ก็คือฝาแฝดคู่นั้นไม่ได้เก่งเรื่องพลัง

แต่เป็นเพราะพวกเขามีความสามารถในการสร้างเครื่องรางของอาคมสูง เลยถูกยกเป็นตัวเต็งผู้สืบทอดเหรอ?

น่าจะใช่ล่ะ

จริงๆ แล้วพี่ชายก็สังเกตเห็นพลังที่นายซ่อนไว้นะ แต่พวกเขากลับไม่รู้

ฉันก็...

มองไม่เห็นพลังของนายเลย

ถ้าเป็นตัวเต็งจากห้าตระกูลอื่น ปฏิกิริยาคงจะต่างออกไป

อืม

การจับมือฉลองชัยชนะเหรอ?

ฮึ่กๆ

ไม่ใช่สิ!

มันเป็นลูกประคำเหมือนกับของคุณพี่เลย!

จริงด้วยๆ

ครับ/ค่ะ

โอ้

※※

ทั้งที่ชอบพี่ชายขนาดนี้

แล้วทำไมต้องพูดจาตำหนิด้วยล่ะ?

ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย!

จะมาแสร้งซ่อนอะไรอีกล่ะเนี่ย

ทำหน้าแบบนั้นมันก็โป๊ะแตกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

ถ้าทำตัวตรงไปตรงมากับซาคุสิ เขาคงดีใจน่าดูเลยนะ

...ถ้าเป็นพวกพี่ชายคงจะปวดหัวกับฉันล่ะมั้ง

เอาข้อไหนมาเป็นหลักฐานล่ะ?

ก็เพราะว่าฉันน่ะ...

เป็นภาระของพี่ชายนี่นา...

ถึงจะเป็นสายตรงของคุณอิจิโนะมิยะ แต่เป็นแค่ฉันที่ด้อยกว่าที่เป็นน้องชาย

พี่ชายต้องอับอายแน่ๆ เลย

อาา...

ความรู้สึกที่อยากจะเป็นของนโซมมันเจ็บปวดจนสัมผัสได้เลย

เป็นของมีตำหนิที่แม้แต่จะเป็นคู่แข่งก็ยังเป็นไม่ได้

ตัวตกชั้น

น้องสาวที่ด้อยกว่าพี่สาว

ภาระที่น่าอับอายของตระกูล

ฉันก็ถูกพูดแบบนั้นมาตลอดเลย

อ๊า...

ซึ!

นายกำลังทำอะไรอยู่...

ด่า!

ภาพมันเบลอเกินไปจนอ่านข้อความอะไรไม่รู้เลย

โฮ่งงง~

จะทำอะไรกันน่ะ!

ก็เพราะไอ้เด็กน้อยนี่มันพูดเรื่องงี่เง่าออกมา ก็เลยต้องมาสั่งสอนไงล่ะ

ใครกันที่เป็นเด็กน้อย!

กำลังบอกว่าวิธีการคิดของนายนั่นแหละที่มันเหมือนเด็กน้อยต่างหาก!

ไม่รู้ว่านายเข้าใจอะไรผิดไป แต่ว่านะ

ซาคุสิเนี่ย มันไม่...

ฮึ่ม!

ไม่ใช่ผู้ชายที่คับแคบสักหน่อยนะยะ!

ซาคุพูดเองเหรอ? ว่านายเป็นภาระ ว่าด้อยกว่า!

พี่ชายไม่เคยพูดอย่างนั้นสักหน่อย!

ใช่แล้ว ถูกต้องที่สุดเลย

เข้าใจดีไม่ใช่รึไงล่ะ

ซาคุเป็นคนมั่นใจในตัวเอง ชอบทำตัวหยิ่งยโสว่าเป็นตัวฉันนะ

แต่เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะพูดอะไรทำร้ายใครหรอก

ด้อยกว่าเหรอ? ถึงไม่คู่ควรจะเป็นคู่แข่งด้วยเหรอ?

ก็แน่นอนอยู่แล้วนี่นา

ที่ซาคุมั่นใจขนาดนั้น ก็เพราะเขาพยายามมาสมน้ำสมเนื้อกับมันไงล่ะ

แต่ที่มากกว่านั้นคือเขามีความรับผิดชอบสูง

เพราะว่าอนาคตของประเทศมันแขวนอยู่บนมือเขาไงนะ

ผู้สืบทอดตระกูลของคุณอิจิโนะมิยะ ผู้พิทักษ์ศิลาหลักในฐานะผู้สร้างอาณาเขต

ที่คอยค้ำจุนประเทศโดยที่ไม่มีใครรับรู้เลย

ในสองมือคู่นั้น ช่างแบกรับความรับผิดชอบหนักหนาสาหัสมากเพียงใดกันนะ

สิ่งที่ซาคุสิกังวลมันคือความรับผิดชอบและหน้าที่ในฐานะประมุขแห่งอิชิโนะมิยะนี่แหละ

สิ่งที่อยู่ในหัวมันมีแต่เรื่องการปกป้องเท่านั้น

คุณกับซาคุสิ มันต่างกันตั้งแต่ความตั้งใจในฐานะผู้ใช้เวทมนตร์เลยนะ

ถ้าเป็นซาคุสิ คงไม่มีเวลามานั่งกังวลหรอก คงจะพยายามฝึกฝนความแม่นยำของวิชาไปด้วยสิคะ

ไม่ได้ไปเปรียบเทียบกับใครว่าด้อยกว่าหรือเหนือกว่าสักหน่อย

ก็เพราะว่าซาคุสิเป็นหนึ่งในคนที่ปกป้องเสาหินนี่นา

และในบรรดาคนที่ซาคุคอยปกป้อง

ก็น่าจะมีนายที่เป็นน้องชายด้วยนะ

ซาคุจะคิดว่าน้องชายน่าอายได้ยังไงกัน

ความตั้งใจ...

...อย่างนั้นเหรอ

แค่เอามาเปรียบเทียบกับพี่ชาย

มันหาใครที่มีความผูกพันลึกซึ้งแบบนั้นได้ยากนะยะ!

ความตั้งใจของความเป็นผู้ใช้เวทมันยังไม่พอรึไง?

ฟุฟ

เฮ้อ... ดูแลเด็กน้อยนี่มันเหนื่อยแย่เลยนะ

เหนื่อยจริงๆ เลยนะคะ คุณเจ้าบ้าน

ใช่จริงๆ ด้วย

แถมมันก็เป็นเรื่องที่คุณเจ้าบ้านพูดได้ไม่ใช่เหรอคะ

อย่าพูดแบบนั้นสิ...

ซาคุ!

จับผู้ก่อการร้ายได้เหรอ?

วันนี้มาเร็วกว่าปกตินะคะ

เปล่า ยังไม่ได้หรอก

ดูจะผิดหวังจังเลยนะ

อย่างนั้นเหรอคะ

เหงาเพราะไม่มีฉันรึไง?

เลย

แค่ไม่อยากไปเที่ยวกับเพื่อนเท่านั้นแหละ

โฮ่วว

ฉับพลัน

ไม่คิดจะให้กำลังใจสามีที่ทำงานอย่างสมเกียรติข้างนอกหรือไง?

รีบไปแสดงความยินดีเมื่อสามีกลับบ้าน

หน้าที่ของภรรยาใหม่ก็คือต้องไปต้อนรับสามีที่กลับจากการทำงานด้วยการจูบสักครั้งไม่ใช่เหรอ?

จูบซะ

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ยินหน้าที่แบบนั้นครับ!

ถ้างั้นตั้งแต่วันนี้เป็นกฎของตระกูลอิชิโนะมิยะเลย

พี่ชาย!

โฮะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

ผม... ผมว่า...

ฉัน... ฉันน่ะ

พี่ชายน่ะ

ชอบที่สุดเลยยย!!

ก็เลยว่าไง!

ฉันจะเป็นผู้ใช้เวทที่ยอดเยี่ยม แล้วจะเป็นมือขวาของพี่ชายให้ได้เลย!

ฉันก็เป็นคนของอิชิโนะมิยะเหมือนพี่ชายนี่นา!

นั่นใครน่ะ?

อ่า คงจะเป็น

น่าจะเลิกเป็นสายคลั่งรักแบบซ่อนเร้น แล้วกลายเป็นสายคลั่งรักธรรมดาไปแล้วล่ะ

เหรอ?

ว่าไปแล้ว... โนโซะกับคิริยะสู้กันเหรอ?

มีข้อมูลมาถึงแล้ว

ฉันได้ยินสถานการณ์มาแล้วนะ... ถึงจะเตือนไปขนาดนั้น แต่เขาก็ยังเมินเฉยอีก...

จะไปร้องเรียนกับหัวหน้าตระกูลจิโจอินดีไหม

ไม่จำเป็นหรอกค่ะ จัดการให้ยับเยินไปแล้ว

เฮ้ ๆ

อย่าทำให้สถานการณ์มันกลับตาลปัตรจนพวกเราต้องมาขอโทษสิ?

ยังไม่ได้ลงมืออะไรเลย ยังไม่เป็นไร

ยังไม่เป็นไรอะไรกัน ยังไม่เป็นไรอีกเหรอ!

เดิมทีมันก็เป็นความผิดของซาคุอยู่แล้วนี่นา

เขาไม่รู้ตัวไม่ได้หรอกใช่ไหม? ความรู้สึกของเด็กคนนั้น

...ก็รู้อยู่แล้ว แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ทำอะไรเลย

พวกเราก็ขยับไม่ได้นี่นา

เป็นผู้ชายที่น่าผิดหวังจริงๆ เลยนะ

ถึงอย่างนั้นดูเหมือนจะมีแรงกระตุ้นเกิดขึ้นไปในทิศทางอื่นนะ

ก็ฉันน่ะเป็นผู้ชายระดับสูงสุดนี่นา

...

รีบไปทำงานซะ

ฮานะก็ตกหลุมรักฉันได้อย่างเต็มที่เลยนะ

อึก

ผู้ดูแลเขตแดน ชินอิจิฮานะ