ตอนที่ 43

พอถูกชมแบบลอยๆ แบบนั้น

ถึงจะทำให้ผู้เป็นยอดฝีมืออย่างชินอิจิ

รู้สึกเขินขึ้นมาเลยนะครับ

จะเป็นไปได้อย่างไร

คุณยูโดคุซึมากะเหรอครับ!?

ใช่แล้ว

ว้าววว! ทำไงดีนะ ฮานะจัง!

ตัวจริงมาแล้ว! ควรขอลายเซ็นไหมนะ?

รู้สึกเป็นเกียรติมากเลยครับที่ได้รับคำชมแบบนี้

นี่แหละคือความเยือกเย็นแบบผู้ใหญ่...

ถ้าโนโซกะเห็นภาพนี้ คงจะร้องไห้แน่ๆ เลย...

รูปร่างหน้าตาดีไม่แพ้ซาคุเลยนะ...

ดูเป็นคนใจดี อ่อนโยนกว่าซาคุซะอีก... สูงกว่าซาคุนิดหน่อยมั้ง...?

แถมยังดูนุ่มนวลดีด้วย

แต่ว่า...

เหมือนกับผมที่เก็บพลังไว้

สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่ไร้ขีดจำกัด

คุณคือคุณฮานะ ภรรยาของคุณซากุระสินะครับ?

ใช่แล้ว

เข้าใจแล้วสิ

ไม่น่าจะใช่แค่ภูตแมลงระดับต่ำที่สุดเลยนะครับ

จริงด้วยครับ ดูเหมือนว่าคุณจะมีพลังที่น่าทึ่ง

มีให้คุณซากุระตามที่ปรารถนาเลยครับ

ฉันรับรู้ได้ว่าเป็นคำชมได้ไหมนะ

ไม่ต้องระแวดระวังขนาดนั้นก็ได้ครับ

แน่นอนว่าผมตั้งใจจะชื่นชมอยู่แล้วครับ

นั่นสิครับ

อยากจะพบคุณมาตลอดเลยครับ พอได้ฟังคุณพูดเท่านั้นเอง

เรื่องเหรอครับ?

ส่วนใหญ่แล้วก็คือความคลั่งไคล้ในตัวคุณน่ะครับ

เป็นทุกครั้งเลยครับ อยากจะพ่นออกมาเลยทีเดียว

ซากุระ...!

ได้ยินว่าเป็นคุณหนูที่น่ารักนะครับ

ท่านนี่น่ารักจริงๆ ด้วยครับ

ถ้าได้เจอเร็วกว่านี้อีกสักหลายปี

ฉันคงสมัครตัวเป็นภรรยาของคุณซากุระไปแล้ว

น่าเสียดายจังเลย

ฮึดสิ

ไม่สิ ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปมั้งครับ

คุณคิดว่าไงครับ?

ถึงจะไม่ได้ให้ความหรูหราแบบภรรยาหัวหน้าตระกูลห้าตระกูล แต่ว่า...

ผู้ใช้วิชาแห่งสีดำสนิทก็หาเงินได้เยอะเหมือนกันนะครับ คุ้มค่าเลยล่ะ

คุณซากุระจะฆ่าคุณเข้าให้หรอกครับ

มีเรื่องอยากจะสอบถามหน่อยได้ไหมครับ?

เอาเป็นว่า ล้อเล่นแค่นี้ก่อนแล้วกันนะ

อะไรเหรอครับ?

คุณถูกคนรอบข้างดูแคลนว่าพลังอ่อนแอ

ความเจ็บช้ำในใจนั้น ผมอาจจะยังไม่เข้าใจนะครับ

...สินะครับ

แต่ว่าตัวคุณในตอนนี้ มีพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าบรรดาคนเหล่านั้นที่เคยดูถูกคุณ

ตอนนี้แม้แต่เคนจินก็ยังยอมเป็นภูตของคุณแล้ว

คงไม่มีใครกล้าเรียกคุณว่าผู้ตกอับได้หรอกครับ

อยากจะเอาคืน

ท่าทีรอบข้างที่โจ่งแจ้งแบบนั้น คุณไม่รู้สึกเสียดายหรือไงครับ?

คุณไม่คิดอยากจะล้างแค้นบ้างเหรอครับ?

คุณไม่คิดอยากจะแก้แค้นเหรอครับ?

...ก็นะ จริงๆ ก็อย่างนั้นแหละ

ถึงแม้ว่ารอบๆ จะผิดหวังที่ทำตัวง่ายๆ เหมือนพลิกฝ่ามือก็ตาม

แต่ว่านะ

คำวิจารณ์ของคนรอบข้างน่ะ ช่างมันเถอะ

ถ้าแสดงพลังออกมา ท่าทางก็จะเปลี่ยนไปเอง

※

คนที่รู้เรื่องนั้นตั้งแต่แรกและแสร้งทำเป็นซ่อนมันไว้

ก็คือฉันนี่แหละ

ถ้าการซ่อนมันเป็นไปตามความตั้งใจของฉัน

การที่ฉันหยุดซ่อนมันก็เป็นไปตามความตั้งใจของฉันด้วย

ถึงแม้คนรอบข้างจะเปลี่ยนไปตามผลลัพธ์ แต่ตัวฉันน่ะ ก็จะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลยนะ

การเกลียดชัง หรือการล้างแค้นน่ะ

ไม่ว่าคนข้างนอกจะโวยวายเรื่องอะไร มันก็ไม่สำคัญหรอก

ทำไปเถอะ/ตามใจเลย

อาฮะฮะฮะ

!

คุณนี่เก่งจังเลยนะครับ

ไม่ใช่แค่พลังเท่านั้นนะ ใจก็

แล้วก็มีตัวตนที่มั่นคงด้วย

จริงๆ ด้วย

น่าสนใจนะ

ฮ่า... แฮ่ก... เป็นไงบ้าง...

ซึซึซึซึ

อา ถึงเวลาแล้วสินะ

งั้นเอาเป็นแบบนี้

...นี่ คุณคุซึรา ว่าไงเหรอครับ?

เอ๋ อาจจะเป็นคุณฮานะ

ชอบคนแบบคุณคุซึราเหรอครับ?

ก็จริงนะว่าหล่อ

แต่ว่ามีคุณหัวหน้าตระกูลอยู่แล้วนะ จะนอกใจไม่ได้นะะ

ไม่ใช่แบบนั้นนะ...

งั้นหมายความว่ายังไงครับ?

อืมมม~

อาาา...

จริงๆ ด้วย...

อยากจะเจอคุณตั้งแต่เมื่อก่อน

อาซึได้ยินจากคุณพี่มาแล้วครับ

วันนี้อยู่บ้านค่ะ

เหมือนคุณได้พบกับผู้ใช้วิชาแห่งสีดำสนิทที่เขาว่ากันว่าแข็งแกร่งที่สุดเลยสินะครับ

อืม

เป็นคนแบบไหนเหรอครับ?

แบบไหนเหรอครับ...

ผู้ใช้วิชาแห่งสีดำสนิทที่แกร่งที่สุด

สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่หยั่งไม่ถึง

ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะไม่ดูแบบนั้นเลยก็ตาม

แม้แต่รอยยิ้มที่ดูดีของคนนั้นก็

เป็นคนที่สมกับที่เขาถูกเรียกว่าแข็งแกร่งที่สุดในสีดำสนิทจริงๆ

มันให้ความรู้สึกเหมือนหน้ากากของเขาเลย...

นั่นน่ะ ไม่ทราบเลยครับ

คนนั้นแข็งแกร่งเหรอ?

น่าจะแข็งแกร่งกว่าซาคุมะนะ

เหรอ ถ้างั้นแข็งแกร่งกว่าคุณปู่สุดเซ็กซี่นั่นอีกเหรอ

อันที่จริงแล้ว เราไม่เคยเห็นซาคุมะในสภาพที่จริงจังของเขาเลยนะ...

ถ้าซาคุมะถูกบีบคั้นจนถึงขีดจำกัดแล้ว พลังของเขาจะมากแค่ไหนกันนะ...

ถึงจะไปถามซาคุมะ ก็นิสัยของเขาก็ไม่น่าเชื่อถืออยู่ดี

ฉันน่ะแข็งแกร่งกว่า

ได้ยินมาว่าเขามาจีบคุณอยู่ คุณโอเคไหมครับ?

นั่นก็แค่การพูดตามมารยาทเท่านั้นแหละ

ก็เพราะเป็นภรรยาของหัวหน้าตระกูลอิชิโนะมิยะเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรอื่นเลยนะ

ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นล่ะนะ

เพราะว่าท่านประมุขมักจะชอบอะไรแปลกๆ เสมอเลย

นี่กังวลอะไรอยู่น่ะ... เล

อา-รัน! กลับมาแล้วจ้ะ

ไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ย...

!

เป็นอะไรไป อา-รัน!?

ขอโทษนะ...เพราะทนไม่ไหวที่จะปล่อยให้พวกสัตว์ป่าน่ะ

เปล่า

เลยคิดว่าจะจัดการเองดูน่ะ...

มากกว่านั้น การจัดการสิ่งนั้นนี่แหละสำคัญก่อน!

สัตว์ป่าเหรอ...? หมายความว่าไง?

กำลังจะกลายเป็นเทพสาปอีกแล้วนะ!

!

มันกำลังโจมตีโมยะอารันอยู่...

ความรู้สึกมันต่างจากตอนเป็นเทพสาปนิดหน่อยเหรอ?

ตอนนั้นมันไม่ได้โจมตีตัวโมยะอารันโดยตรงเลยนะ...

มิยาบิ ลองชำระล้างดูก่อนเลย

ค่ะ รับทราบค่ะ!

...!!

※

พลังด้านลบถูกชำระล้างไปแล้ว แต่หมอกนี่มันเอาออกไม่หมดเลย...

นี่มันอะไรกันเนี่ย?

ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นแค่ตัวปลอมของโยมะนะ

ก็ไม่ใช่พลังด้านลบจากพวกสัตว์ที่เคยทำให้อารันกลายเป็นเทพสาปก่อนหน้านี้ด้วย...

มันกำลังสิงสู่ร่างของฉันโดยใช้ความอาฆาตของเหล่าสัตว์ที่ฉันรับไว้ในตัวเป็นสื่อกลาง

ท่านประมุข คุณไหวเหรอคะ?

อาจจะไม่ค่อยไหวเท่าไหร่...

มันกำลังสิงสู่ร่างของฉันอยู่...

แต่ก็รู้ว่าถ้าปล่อยไว้ อารันจะตกอยู่ในอันตราย

เพราะความอาฆาตที่อยู่ในตัวอารันมันเชื่อมโยงกับโมยะ ดังนั้นการชำระล้างของมิยาบิอย่างเดียวคงไม่หายไป

แสดงว่าต้องจัดการไปพร้อมๆ กันสินะ...

ก่อนอื่นป้องกันด้วยเขตแดนก่อน...

!

●

นี่มัน...

ถ้าปล่อยไว้น่ะ ไม่ใช่แค่จะเป็นเทพสาปอย่างเดียวนะ...

อารันจะตายแล้ว

ที่ผ่านมาได้สู้กับภูตผีปีศาจและสิ่งอันตรายมานับไม่ถ้วน

แต่เรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก

ถึงอย่างนั้น

ก็ไม่เป็นไร

อุริยะ!

มิยาบิ ชำระล้าง!

ค่ะ!

ส่วนไอ้ตัวนี่น่ะ...

ทำลาย!

ซาาาาา...

อา-รัน ไม่เป็นไรนะ?

จบแล้ววววววว!

อา ไม่เป็นไร

ขอโทษนะ ที่ช่วยไว้

นี่มันเกิดเรื่องขึ้นมาได้ยังไงกันเนี่ย?

นั่นแหละที่ฉันสงสัย...

ครู่วววว...

อืม...

แคว๊ง...

เสียงของเหล่าสัตว์ที่หวาดกลัว...

นี่มันบ้านร้างนี่เอง...?

นี่...นี่มัน...!

ที่ตรงนั้น

ยู

ฉันค้นพบว่ามีจิตใจที่อัดอั้นและวิญญาณของเหล่าสัตว์มากมายกำลังหมุนวนอยู่

มันแตกต่างจากตอนเหตุการณ์สังหารที่ผ่านมาเล็กน้อย

เป็นการวางแผนที่มีเจตนาฆ่าที่ชัดเจน...

ฆ่าสัตว์กับสัตว์

เป็นการร่ายคำสาปที่เสร็จสมบูรณ์โดยการให้สิ่งของเข้าหากัน และสุดท้ายก็สังหารตัวที่เหลืออยู่ด้วยนักร่าย

คำสาปเหรอ!?

อ่า

นั่นมันคำสาปที่ไม่ต้องสงสัยเลย

พวกมันกำลังจะร่ายมันขึ้นมาแล้ว

แต่ก่อนที่คำสาปนั้นจะสมบูรณ์ ฉันก็สังเกตเห็น

พวกสัตว์ที่รอดชีวิตก็ถูกปลดปล่อยออกมา

ตั้งแต่ที่ได้เอาชีวิต

ของคนที่หลงเหลือไว้เพียงจิตใจเข้าสู่ร่างของฉันก็ยังดี

แต่กลับมาในสภาพที่มีปัญหามากมายขนาดนี้

ถึงอย่างนั้น พลังคำสาปก็รุนแรงเกินกว่าที่คาดไว้

มีอะไรดีตรงไหนกันล่ะ

ไม่ใช่ปริมาณที่มากพอจะเป็นเทพสาป ดังนั้นมันไม่น่าจะมีปัญหา

ตั้งแต่ตอนที่ค้นพบครั้งแรกก็รู้ว่าเป็นคำสาป เลยระวังตัวอยู่แล้ว

แต่ก็พลาดและรับคำสาปเข้าสู่ร่างกายเสียแล้ว

คำสาปที่ไม่สมบูรณ์นั้นถูกจิตใจด้านลบของเหล่าสัตว์ที่เป็นสื่อกลางแย่งไป

จึงคงจะคลุ้มคลั่งอย่างแปลกๆ ไปกระมัง

ฉันพยายามอย่างยิ่งที่จะปกป้องจิตใจของเหล่าเด็กๆ ที่ฉันรับไว้ในร่างจากคำสาป

พยายามที่จะจัดการเพื่อไม่ให้สร้างความเดือดร้อนให้ฮานะ

แต่การจะขับไล่คำสาปพร้อมๆ กับการปกป้องเจ้าพวกผู้น่าสงสารนั้นมันยากเหลือเกิน...

จนกระทั่งขยับตัวไม่ได้

ครู่วววว...

ขอโทษนะ...

ให้ตายสิ

ถึงจะรู้ว่าเป็นคำสาปแล้ว

แต่ก็ยังพยายามจะช่วยสัตว์นี่สิ เป็นสไตล์ของอา-รันจริงๆ นะ

แต่ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ก็ต้องมาปรึกษาฉันก่อนนะ

ที่อา-รันไม่เป็นอะไรก็ถือว่าดีแล้ว

เข้าใจไหม?

จะยกโทษให้ก็ได้

รับทราบ

ถึงจะเป็นเทพสุนัขก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำได้ทุกอย่างนะ

เรื่องการชำระล้างเจตจำนงที่เหลือไว้เป็นลบ มิยาบิถนัดกว่าตั้งเยอะ

แน่นอนค่ะ ฝากไว้ได้เลย

อา-รันนี่นะ ดีที่รอดมาได้จนถึงตอนนี้

ตราบเท่าที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ก็ต้องคอยจับตาดูไว้นะ

ขอโทษนะ...

พอแล้วน่า

คราวหน้าก็ต้องพึ่งพาฉันให้ดีนะ?

แน่นอน

เอ๊ะ แย่แล้ว...

ตัวที่เพิ่งจัดการไปน่ะ มันคือคำสาปใช่ไหม?

อ่า

ถึงแม้จะไม่สมบูรณ์ แต่มันคือคำสาปแน่นอน

คำสาปเนี่ย มันเป็นความรู้ที่สอนได้เฉพาะกับนักร่ายที่มีสีตั้งแต่ 3 สีขึ้นไปเท่านั้นนะ

ถ้าจัดการกับเรื่องแบบนี้ได้ ป่านนี้ซากุระกับคุณแม่ต้องโกรธฉันแน่ ๆ

จะเก็บเรื่องนี้ไว้กับซากุระดีกว่า

คงไม่มีเวลามาเทศนาอะไรหรอก

แบบนี้แหละดีแล้ว

เวลาผ่านไปอย่างเร่งรีบแบบนี้

ข้างหลัง

เทศกาลโรงเรียนมันเหม็นจัง

กำลังจะเริ่มแล้ว

อิชิโนะฮานะ ผู้ดูแลอาคม 【ต่อ】