ตอน 38.2: Chapter 38.2

มาเป็นทาสของข้าซะเถอะ!!

!?

ถึงข้าจะใช้ไม่ได้ก็ลืมไปแล้วเหรอ!!

อะไรนะ!?

---!!

แก...

เคยเจอกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่า?

เอ๊ะ...

จะลืมคนที่เคยแพ้ให้ได้ได้ยังไงกันเนี่ย ดอรา!!

ฮึก!?

เป็นแบบนี้แล้วแกนี่...!!!

●●●●

กลายเป็นเรื่องที่น่าสนุกดีนะเนี่ย

คุณดอร์โกะ

เป็นยังไงบ้างครับ?

ก็ไม่มีผู้รอดชีวิตเลยครับ

เส้นผ่านศูนย์กลางของหลุมอุกกาบาตเองก็ประมาณห้าร้อยเมตร

คลื่นกระแทกนั้นดูเหมือนจะทำลายทุกสิ่งไปทั่วบริเวณสิบกิโลเมตรเลยครับ

คุณร็อคครับ พอจะพอทราบไหมครับว่ามีเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่ก่อให้เกิดความเสียหายแบบนี้ไหมครับ?

●●●●

นั่นมัน...ไม่ใช่เวทมนตร์

มันคือสายฟ้าคำสาปแห่งเทพเจ้า

...ก็ไม่รู้จะว่ายังไงดีนะ แต่ว่าโลกนี่มีเรื่องให้ตกใจเยอะแยะไปหมดเลย

แต่ในบรรดาสิ่งเหล่านั้น นี่มันระดับตัวใหญ่สุดๆ เลยนะเนี่ย

ไม่คิดเลยว่าจะพาแวมไพร์กลับมาด้วย

แต่เรื่องมันน่าขันตรงที่ว่า คนเดียวที่เห็นเหตุการณ์ก็คือไอ้หมอนี่แหละ

ด้วยชีวิตของแวมไพร์

แกเนี่ยนะ!?

หึ!

ดูเหมือนว่ามนุษย์ชั้นต่ำอย่างแกจะจดจำนามอันสูงส่งของข้าไม่ได้สินะ!!

อย่าเพิ่งปลดกุญแจมือสิ

จงสลักมันไว้ในใจซะ "ดอรา คาสเตอิน" ให้ดี!!

อย่าทำตัวดีใจไปหน่อยเลยนะ เจ้าแวมไพร์!!

แกก็แค่มีชีวิตอยู่ได้เพราะความเมตตาของคุณร็อคเท่านั้นแหละ!!

ทำตัวให้สมกับเป็นเชลยศึกหน่อยสิ!!

อย่าเห่าสิ

ไอ้หมานี่...!!

ที่ชวนข้ามา

จงเสียใจซะเถอะ!!

แม้แต่เด็กตัวเล็กๆ ก็ยังต้านทานได้...!!

อา... ที่นี่ไม่มีมนุษย์คนไหนที่ถูกมนต์สะกดของแกเลยนะ

ทุกคนมีเครื่องรางของฟิลลี่

ผลิตออกมาเป็นจำนวนมากเลยล่ะ

ไม่จริง... ไม่จริงด้วย!!

เอาเถอะ อย่าไปเศร้าขนาดนั้นสิ

เพราะว่ามันต้านทานมนต์สะกดของอัลราอูเนได้เลยนะ

ไม่ต้องกังวลหรอกน่า~

เครื่องรางของคุณฟิลลี่นี่สุดยอดจริงๆ นะครับ