ตอน 40.5: Chapter 40.5

เป้าหมายที่ฉันมาที่นี่ นายก็รู้ใช่ไหม

ไม่มีเวลามาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอกนะ

เรื่องขององค์ชายรองสินะ

ไม่ต้องห่วงหรอก จะส่งมอบให้เอง

พอเรื่องของเราจบแล้วล่ะนะ

ระหว่างนี้ ก็คงไม่โดนด่าหรอกถ้าได้ดื่มชาดำที่แม่ชงให้สักหน่อย

นะ...

ไม่คิดเหรอว่าฉันเริ่มชงให้มันดีขึ้นแล้วนะ

ตั้งแต่เมื่อก่อนก็ทำอาหารได้แย่สุด ๆ เลยนี่นา

ดูไม่มีเสน่ห์เลยนะ

ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เติบโตมาแบบนี้

คงเป็นเพราะการอบรมสั่งสอนของพ่อแม่สินะ

อืม... ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นนะ

รู้ตัวด้วยเหรอ...

พูดอะไรน่ะ

คุณ! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป คุณจะถูกเทพมารเข้าสิงตัวไปนะ!

ว่าแต่

ร่างนั้นมันเป็นของเทพมารราชาไม่ใช่เหรอ

หาะ...?

เทพมารราชาถูกฉันโค่นล้ม...

การต่อสู้เป็นเวลาสิบปีในห้วงมิติ...

ใช่แล้วล่ะนะ

แต่ถ้าจะให้พูดให้เป๊ะเลย ก็คือปีที่หกน่ะ

สี่ปีที่เหลือ ก็เป็นเวลาที่ใช้ในการฟื้นฟู

การต่อสู้กับเทพมารราชา มันเป็นการสู้แบบแลกกัน

คุณตายไปแล้วนะ

ตอนนี้คุณใช้แก่นของเทพมารราชาในการฟื้นฟูร่างกาย

จากการจำลองนั้น

เหมือนกับว่า... เห็นมาแล้วเลยนะ 말투นี่

ล้อเล่นแรงนะ

“ดาบแห่งเทพมารราชา”... มันเข้ามือเลยใช่ไหม

เหมือนกับว่าใช้มาตลอดเลยนะ

การใช้ "หุ่นเชิด" มากเกินไป... ไม่คิดเลยว่าแม้จะตายไปแล้วก็จะยังใช้เวทมนตร์ฟื้นคืนชีพได้เอง... นะ

ฟู่ววว

ร่างนี้มัน

ไม่ใช่ของฉันเหรอ...?

ฉัน...

ไม่ใช่ “ฉัน” เหรอ

ถ้าจะให้พูดให้เป๊ะเลยนะ

คือ “ร่างของเทพมารราชาที่ถูกขับเคลื่อนด้วยเจตจำนงของคุณ” น่ะสิ