ตอน 13.1: Chapter 13.1

ตอนที่ 13 ♡ 90% ของโลกนี้มันขยะทั้งนั้น

คุณแม่ของผมน่ะนุ่มฟูเลยครับ

คุณแม่บอกว่าท่านเก็บผมได้มาจากในป่าครับ

เสื้อผ้ากับหนังสือ คุณแม่จะเอามาให้

เสื้อตัวนี้ก็น่ารักจัง

บางครั้งก็จะลงไปที่หมู่บ้านเพื่อดูสภาพของมนุษย์ด้วย

วันนี้มีเทศกาลเหรอ?

อันนี้ให้หน่อยสิ

ภาษาของมนุษย์นี่เก่งจังเลยนะ

มังงะของคุณฮิคารุสนุกจังเลย

งานเทศกาลวัฒนธรรม คุณจะเข้าร่วมในฐานะชมรมการ์ตูนไหมครับ?

ออกแล้ว ออกแล้ว!!

ถ้าเป็นภายในเดือนนี้ ก็สามารถยื่นเรื่องได้เลยครับ

นายไม่วาดหรอกน่า!

ผมจะเข้าร่วมดีไหมนะ

การเข้าร่วมเป็นแบบอิสระเลยนะ

นี่ ๆ คุณฮิคารุ!

ผมอ่านมังงะในโซเชียลมีเดียของคุณฮิคารุตั้งแต่ต้นเลยนะ

มันสุดยอดมาก ๆ ไปเลย!

อ๊ะ

อืม

ตอนที่ 13 ♡ 90% ของโลกนี้มันขยะทั้งนั้น

คุณฮิคารุจัง ฟังให้ดีนะ

...เมื่อก่อนมีนักเขียนแนวไซไฟชื่อดังคนหนึ่งเคยพูดไว้ว่า

“อะไรก็ตาม 90% ของมันก็คือขยะทั้งนั้น”

คุณแม่ก็ต้องเป็นส่วนที่เหลืออีก 10% เท่านั้น

ดังนั้นตอนนี้ก็เลยเล่นไม่ได้น่ะค่ะ

คุณแม่บอกว่ามันจะทื่อลงน่ะ

แหม มังงะของคุณฮิคารุนี่สุดยอดจริง ๆ นะ

ผมตั้งใจว่าจะอ่านมาสักพักแล้ว พอได้อ่านแล้วมันสุดยอดมากจริง ๆ!

อ่านช้าจังเลยนะ!

หืม

อันนี้ กินได้เหรอ?

อ้อ!

คุณฮาเซกาวะจากวงดนตรีอะให้มาเป็นรางวัลโปสเตอร์น่ะ

คุณฟูจิกิเป็นคนวาดนะ

นายเป็นคนขอเองนี่นา!

แล้วก็มีโครเก็ตด้วยใช่ไหม?

อันนั้นจะแบ่งให้พวกน้องชายนะ

มันเป็นการยักยอกนี่นา

แต่ว่าอาคาฟุคุเนี่ย ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ยอมกินคนเดียวหรอกนะ

ผมมันยุติธรรมนี่นา

ถึงจะเป็นฉันที่วาดนะ...

ม็อกุ...

อาคาฟุคุเนี่ย มันก็แบบ "ปกติ" ใช่มั้ยครับ

ให้ความรู้สึกแบบ 90% เลยนะ

90% เหรอ?

เดี๋ยวก่อนนะ มีเรื่องที่ผมสงสัยมาตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้ว

...คุณฮิคารุ ลองเรียกชื่อพวกเราหน่อยสิครับ

อืม

ไอจัง

โคโคโระจัง

12

อะคาฟุคุ

นี่ไง! อ๊ะ!!

ทำไมมีแต่ฉันที่ถูกเรียกด้วยนามสกุลแบบไม่ใส่คำต่อท้ายล่ะ!?

อืมมมม

กำลังมองลงข้างล่างอยู่เหรอเนี่ย

ฮะ

อิ่มจังเลย～

กลับเหรอ แย่จัง!!

คุณฮิคารุเนี่ย ที่โรงเรียนก็ไม่ค่อยเข้ากับใครเลยนะ

ไม่กินข้าวเที่ยงนี่จะไหวเหรอครับ

ตอนเรียนก็กินขนมปังอย่างเปิดเผยเลยนะ

ฉันตัดสินใจแล้วล่ะ...

ว่าฉันจะสนิทกับหมอนั่นให้ได้ แล้วให้เขาเรียกฉันว่า "โคอุจัง" ให้ได้เลย!!

เด็กผู้หญิงจากหมู่บ้านอยากจะเป็นเพื่อนด้วยจัง

ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนฉันทำให้อีกฝ่ายเจ็บไปแล้วนะ

คุณฮิคารุ ลองมากินข้าวด้วยกันบ้างสิ～

ถึงจะไม่อยากก็เถอะนะ

เล็บของผมมันแหลมคมเหมือนคุณแม่ เลยมักจะเผลอไปทำอะไรให้ใครสักคนเจ็บเสมอเลย

มีใครพอจะแนะนำหาชายหาดที่เห็นสิ่งมีชีวิตได้บ้างไหมครับ?

อยากจะวาดลงในมังงะจัง

แต่ว่าเธอก็ไม่รู้สึกอะไรเลยสินะ

แถมด้วยนะ จะสอนตกปลาให้ด้วยล่ะ

หืม

เด็กคนนี้ไม่มีอะไรที่ฉันต้องการเลย

ไม่มีกรงเล็บที่แหลมคมเหมือนคุณแม่

สว่างจังเลยนะ

เพราะว่าอยู่ด้วยกันแล้วรู้สึกสบายใจ

เวลาตกปลาหมึกน่ะนะ ควรจะโรยเลือดปลาลงไปด้วยนะ

เหรอ

บ้านฉันอยู่ตรงนี้จ้ะ!

จะทานข้าวกันไหมล่ะ?

อืม

อาหารบ้านธรรมดาน่ะ สนใจจังเลย

ถ่ายรูปหน่อย

ทำไมรู้สึกหงุดหงิดจังนะ

คุณโคอุจังดูแลพวกเรามาตลอดเลยนะครับ

นี่ไง ปลาตัวใหญ่ที่เพิ่งตกได้นี่

ไม่ได้ดูแลอะไรเป็นพิเศษซะหน่อย

กำลังทำอะไรอยู่เหรอเนี่ย

กินให้เยอะ ๆ เลยนะ

เจ้าพวกนี้เสียงดังจัง

นี่! ไปเล่นกันเถอะ

โอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะ ขอโทษด้วยนะคะー

ให้ดูหน่อยสิ ให้ดูหน่อย

มาแล้วจ้าー

เซย์เร่!!

1!!

2!!

3!!

ไม่ได้เกลียดนะ

คนธรรมดาก็ไม่ได้เกลียดนะ

ของฝาก・พักเบรก