ตอน 24.1: Chapter 24.1

คุณเทชิมะครับ、『โรโบตะกับโปโคตะ』

ตัดสินใจแล้วว่าจะจบลงในรอบเดียวครับ

โลกที่สูญหาย

คุณเทชิมะเหรอ?

คุณเทชิมะ!?

ข้อ 3 น่ะ

... ①ร้องไห้โวยวาย ②หลับใหล ③จะทำให้ที่นี่เป็นบ้าน จะให้ปฏิกิริยาแบบไหนคนอ่านจะชอบกันนะ~

มันเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่การ์ตูนนะ ตื่นได้แล้วค่ะ

เดิมทีก็เป็นการ์ตูนฉบับสั้นสำหรับ 1 เล่ม ถ้าได้รับความนิยมก็จะมีการต่อยอดใช่ไหมคะ

ใช่ ๆ เป็นอย่างนั้นเหรอเนี่ย~~~~~......

ตั้งตารอภาพร่างตอนสุดท้ายอยู่นะคะ

แล้วนี่!!

ความฝันของ ... เชิญเลยค่ะ

... ไม่ยอมตื่นเลยเหรอ...

ตอนที่ 24

ปลาคินโมอิ...

อะไรน่ะ... แมงกะพรุนเหรอ?

อ่า... พยายามเต็มที่แล้วนะเนี่ย~

ไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว~

งีบก็แค่บนโต๊ะเท่านั้นนะ...

เพราะว่าจะนอนมากไป เลยเปิดไฟทิ้งไว้ตลอด...

พร้อมกับสวดมนต์ขอพรแล้วก็ทำน้ำลายไหลซู่ แล้วก็ดึงตัวเองขึ้นมา...

ตื่นสิ~ ♡

เดี๋ยวเอาไปใช้ในการประชุมนะ~ ♡

อ๊ะ! เข้าตรงกลางเก้าอี้พอดีเลย~ ♡

ไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนั้นก็ได้มั้ง... ?

ยุติเลย~♡

ช็อกไปเลยสิ~♡

เอ่อ... ก็...

คนนี้น่ะ ประชุมเร็วจัง...

งั้นก็เพราะเรื่องแบบนั้นน่ะสิ~♡

จบในพริบตาเลย.

ดีจัง~♡

มันจะกลายเป็นเนื้อเรื่องการ์ตูนเลยนะ~♡

จะมีฉากสู้แบบ "ฆ่าทุกคนเลย!" ด้วยนี่นา~♡

อิจฉาจัง~♡

พูดอะไรน่ะ คนนี้...

ถึงแม้จะเป็นคนดังอย่างคุณเทชิมะที่เหมือนงูเลื้อยนี่ก็ยังไม่รู้สึกแบบนี้เลย!!

คอร์เซ่-เอ็น

......

ที่ไหนก็ได้... ?

ร้านอาหารจานด่วน...

มาเพื่อดูภาพร่างนี่นา...

ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

ทุกคนดูสนุกกันจัง...

ส่วนพวกเรานี่มันงานศพนะ...

ก็...

เอาล่ะ...

ตกถึงก้นแล้ว.

ใจเย็น ๆ มองภาพรวมแล้วมาคิดกันดีกว่า.

『โรโบตะกับโปโคตะ』เป็นเรื่องราวของหุ่นยนต์ที่ค่อย ๆ ได้รับอารมณ์ของมนุษย์

ในตอนที่ 1 จะเป็นการปูพื้นให้ได้เป็นเพื่อนกับมนุษย์ที่เป็นคนแสดงละครตลกนะ

หลังจากนั้นก็จะให้เรียนรู้ถึงอารมณ์ทั้งสี่อย่าง คือ ความสุข ความโกรธ ความเศร้า และความสนุก

คิ

ความโกรธ ในตอนที่ 2

ในตอนที่ 4 จะเป็นความสนุก

ความรู้สึกที่เหลืออยู่ก็มีสองอย่าง คือความเศร้าและความสุข ส่วนความสุขน่ะ ตั้งใจไว้ตอนท้ายแล้ว แต่ว่า

เรื่องความเศร้าเนี่ย กลัวว่าจะดูน่าสงสารเกินไป เลยเลื่อนมันออกไปก่อนน่ะ...

ใช่แล้ว! ตอนที่ 3 นะ ตอนที่ 3 เนี่ย ใส่เรื่องเพื่อนคนอื่นเข้าไปแบบไม่จำเป็นเลยนี่นา~ ถ้าวาดเรื่องความเศร้าไว้ตรงนั้นก็ดีสิ~

คิดว่ามันจะดำเนินต่อไปอีกเยอะเลยนี่นา~!!

ก้มหน้า ก้มหน้า

ตอนสุดท้ายนี่ใส่สองอารมณ์ไปเยอะเกินไปแล้วนะ

จะเลือกความเศร้า หรือความสุขดีล่ะ...

ตอนสุดท้ายสุดยอด ครั้งแรกที่ปรากฏ

ครั้งแรกที่ปรากฏ โปต้าไหลมาถึง อนาคตที่สวยงาม โลกของมนุษย์แบ่งเป็นส่วน ๆ ความเข้าใจ

คิ

สิ่งที่อยู่ในตัวมนุษย์ ทั้งรสเปรี้ยวและรสหวาน ทั้งสองอย่างในเชิงบวก ความสุขที่ "จะเกิดขึ้น"

ก็อย่างที่คิดไว้เลย ความสุข...สินะ ตอนสุดท้ายอยากให้เป็นแฮปปี้จัง~

โคจิอยากจะร้องไห้จัง~

16

อืม.

สรุปได้ดีมากเลย.

แน่ใจเหรอ? สนุกกว่า『ปรสิต』เหรออออออออ～?

เทียบกับอะไรน่ะ.

จริงนะ. ทั้งปมที่ผ่านมา ถึงจะดูรีบไปหน่อย แต่ก็เก็บได้หมดเลย.

สวยงาม, เป็นระเบียบดี.

ก็ต้องอย่างนั้นสิ เพราะว่าคิดเรื่องนั้นเป็นอันดับแรกเลยนี่นา.

ตอนท้ายก็ลงเอยด้วยความสุขและยิ้มลา! สวยงามจัง~

แต่คุณนะ ชิชะน่ะ ไม่ได้พูดว่า "สนุก" เลยนี่นา.

เข้าใจแล้วล่ะ.

แค่ให้มันเข้ากันได้ก็ยังไม่พอ มันขาดอารมณ์ไปเยอะเลย.

แกจะไปเข้าใจได้ยังไงกันเล่า!

มนุษย์เข้าใจแล้วค่ะ.

มันมีแต่เหตุผลแบบเร่งความเร็วตามหน้ากระดาษ ไม่มีอารมณ์เลยสักนิดเดียว!

...อยากจะตะโกนเลย!

อยากจะตะโกนนะ แต่ว่ามันแย่เกินไปสำหรับทุกคนที่ช่วยเลยตะโกนไม่ได้!!

เข้าใจแล้วล่ะ.

เฮ้อ~ ก็อย่างที่คิดไว้เลยว่าควรจะวาดเรื่องความเศร้าไว้ตอนที่ 3 นะ~

แบบนั้นแล้วประโยคนี้ตอนสุดท้ายก็จะซึ้งขึ้นอีกนะ~

แต่ว่าเวลามันไม่ย้อนกลับไปได้นี่นา~

ไม่มีโอกาสให้วาดใหม่เลยสินะ...