ตอน 37.2: Chapter 37.2

CASEE3

ปัญหาของซากิ คิริยามะ

ของผมมันไม่ใช่ปัญหาหรอกนะ แต่มันเป็นสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้วต่างหาก

เมื่อก่อนคุณบรรณาธิการบอกว่า ลองวาดฉากตลกที่ตัวเองไม่อยากจะวาดดูไหม...

ฉากทั้งหมดที่คุณคิดว่ามันเท่ น่ารัก หรือเรียกน้ำตาได้น่ะ

สำหรับผมแล้ว มันตลกในฐานะฉากตลกต่างหาก

ผมคิดว่ามันตลกในส่วนที่คุณไม่ได้ตั้งใจให้มันตลกน่ะ

การจะถ่ายทอดอุดมคติของคุณออกมาเป็นมังงะ คงต้องใช้เวลาพยายามมหาศาลเลยล่ะ

แต่ถ้าเป็นฉากตลกเนี่ย อาจจะทำได้เลยในตอนนี้ก็ได้

นั่นแหละคือสิ่งที่ผมกังวลมาตลอดเลยนะ

มิงามิ มังงะกะ มังมันคิ

ที่มังงะโคชิเอ็นได้ให้คุณบาฮามุทยอมรับผลงานของเราแบบเต็ม ๆ

ผมก็เลยคิดว่าตัวเองควรจะวาดสิ่งที่ตัวเองชอบ

ไม่ได้ยอมรับสักหน่อยนะ

พูดตรง ๆ เลยนะ ผลงานของพวกนายมันห่วยแตกสิ้นดี

ความยุติธรรมแบบเห็นแก่ตัว ความรู้สึกเป็นพวกพ้องที่เหม็น ๆ ก้อนใหญ่ และความเสแสร้ง มันมันเด็กเกินไปแล้ว

ฝีมือการวาดก็ยังไม่ชำนาญ แถมยังคิดว่าการวาดแบบตามอารมณ์มันคือจิตวิญญาณอะไรนั่นอีก

ที่ผมเลือกผลงานชิ้นนั้นก็เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ผมเกลียดที่สุดในบรรดาผลงานทั้งหมดเลยต่างหาก!

ถึงจะเกลียด แต่มันก็เป็นความจริงที่ว่ามันเป็นสิ่งที่ทำให้ใจผมขยับมากที่สุด

ก็เลยเลือกมันไงล่ะ

แต่ว่าคุณพ่อครับ ผลงานชิ้นนั้นคุณบอกว่า "มันเป็นสิ่งที่ตัวผมตอนนี้ยังวาดไม่ได้ น่าเสียดายจัง" ใช่ไหมครับ

...หยุดเถอะ คุณฮิคารุจัง

โดยเฉพาะงานของคุณเรย์นี่ มันสุดยอดเลยนะ รู้สึกได้ถึงจิตวิญญาณแห่งการสร้างสรรค์ที่บริสุทธิ์แบบเห็นแก่ตัวน่ะ

คุณบาฮามุโตะครับ ผมจะไปต่อเลยครับ!!

หยุดเถอะน่า คุณฮิคารุจัง

คุณพ่อบอกว่ามันสว่างจนร้องไห้เลยนะ

หยุดเถอะน่าาาาา!!

แหม คุณลุงคนนี้ก็น่ารักอยู่นะ!!

กรณีที่ 4 ปัญหาของอันไค

เหมือนกันเลยค่ะ ที่คุณบรรณาธิการบอกฉันเมื่อไม่นานมานี้...

พอแล้วล่ะ~

ไม่ใช่แบบจริงจังขนาดนั้นสิ~♡

อย่างเช่นอยากจะแต่งตัวให้ดูเก๋ หรืออยากกินขนมหวานแบบไหนน่ะ~♥

อย่างเช่นชอบดาราคนไหนน่ะ~♡

อย่างเช่นกำลังหลงรักใครอยู่ล่ะ~♡

ฝันแบบฟู ๆ แบบนี้ไม่มีเลยเหรอ～♡

สาวมัธยมปลายธรรมดาน่าจะสว่างไสวมากกว่าสิ～

เมื่อปีที่แล้วน่ะ

ฉันอิจฉาชุดยูกาตะที่ทุกคนใส่ในเทศกาล

เลยไปซื้อจากอินเทอร์เน็ต แล้ววันนี้ก็ไปให้คุณอาจารย์อาคาฟุคุช่วยจับให้แล้ว

ดีใจที่ได้ใส่กับทุกคนค่ะ

มาจุดดอกไม้ไฟให้สว่างไสวกันเถอะ!

ลุยเลย

แม่มาอยู่กะทันหันแล้วก็พาผมมาที่เกาะนี้

ส่วนพ่อก็ปกติจะยุ่งอยู่กับงานคนเดียวที่โตเกียว

ครอบครัวแปลก ๆ แต่ผมก็รักทั้งพ่อและแม่มากเลย

มังงะที่บิดเบี้ยวแต่ก็สนุก ๆ ก็มีเยอะใช่ไหมล่ะ

ฉันจะลองตั้งเป้าหมายเป็นมืออาชีพดูแล้วล่ะ!

ตั้งแต่คุณคองโกจิบอกไว้ก่อนหน้านี้ ผมก็คิดแบบเลื่อนลอยอยู่แล้วนะ

ถ้าไม่มีความคิดว่าจะมุ่งไปทางเชิงพาณิชย์ ก็อย่ามาที่นี่เลยครับ

ผู้นำแห่งฟุโอกะมิ

พอได้ฟังความรู้สึกที่แรงกล้าของคุณยูริที่มังงะโคชิเอ็น

ผมก็คิดว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกแบบขอไปทีได้เลย

...แต่ว่าแม่น่าจะคัดค้านนะ

แล้วคุณโคโคจังก็มีความฝันที่จะเข้าคณะศิลปกรรมศาสตร์ด้วย...

แต่ผมก็อยากจะทำด้วยตัวเองคนเดียวนะ...

ไปเรียนคณะศิลปกรรมก็เพื่อจะวาดมังงะกับคุณไอซังนี่แหละค่ะ

ฉันจะเก่งขึ้นอีกเยอะ ๆ เลยนะ มาพยายามด้วยกันเถอะ คุณไอซัง!

ทุกคนตั้งเป้าหมายใหม่กันแล้วสินะ~

ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนที่สบาย ๆ แบบนี้ อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ~

ช่วงนี้ลองให้คุณเทชิมะช่วยขับรถไปทะเลกันดีไหมนะ~

กรณีที่ 5 ความกังวลของเสือหิน

คุณฮิคารุจังนี่ไม่มีเรื่องให้กังวลเลยเหรอคะ?

อืมมม กำลังลังเลว่าจะทำเชิงพาณิชย์ดีไหม แต่ก็คงต้องทำแหละมั้งคะ

ไว้เดือนหน้าก็ลงเรื่องสั้นแล้วล่ะค่ะ

เป็นมืออาชีพแล้วนี่นา!!

พร้อมกันนะ!!!!

เหยียบเม่นแล้วววววว!

อย่าทำอะไรอันตรายสิครับ!!

ความเยาว์วัยนี่สว่างไสวจังเลยนะ~

สำหรับนักเรียนชั้นปี 2 นี่เป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนครั้งสุดท้ายแล้วสินะ~

ปีหน้าคงจะยุ่ง โคโรชิ

...สำหรับฉันเองก็เหมือนกันนะ

กรณีที่ 6...

ตัดสินใจแล้วสินะคะ

ห้องผู้อำนวยการ

ภาคเรียนใหม่

ใบลาออก

...ก็จริงอย่างที่คุณว่าค่ะ

เช่นนั้นก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะจนถึงสิ้นปีการศึกษาค่ะ

เรื่องการรายงานต่อบรรดานักเรียน...

ขอความกรุณาเก็บเป็นความลับไว้จนถึงนาทีสุดท้ายเลยนะคะ

เพราะว่าอยากจะปฏิบัติต่อคุณเหมือนเดิมจนถึงที่สุดน่ะค่ะ