ตอน 48.2: Chapter 48.2

โกะซุย พูดแล้วเหมือนคนละคนเลยแฮะ

แบบว่า...เคยเห็นหน้าแบบนี้ที่ไหนมาก่อน...

เนโกะๆ ตาเธอแล้วนะ

เอ๊ะ? อ๋อ เข้าใจแล้ว

พูดตามตรงนะ ไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้เท่าไหร่เลยนะ...

คือว่า...ฟังมาจากพ่อบุญธรรมน่ะครับ

มีข่าวลือว่ามีวิญญาณคนออกมาที่สุสาน

หนุ่มๆ กล้าหาญจึงออกไปตามหาตัวตนของมัน

แล้วก็...

ก็มีชายคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในเมืองเดียวกันกำลังเดินมาพร้อมคบเพลิง

เพราะมองคบเพลิงเป็นวิญญาณคนนั่นเอง

แค่นั้นเองเหรอ?

ครับ/ค่ะ

ชายคนนั้นติดอยู่ในคำสาปประหลาด ขุดหลุมศพ แล้วก็ผ่าศพออกมาดูตับ...

พอแล้วๆ!!

ไม่เหมือนเลย!

คนต่อไปคือคุณซากุระคะ

เอ๊ะ? อ๊ะ,

มีผู้ชายคนหนึ่ง... ไม่สิ คุณหญิงแก่เหรอ? เอ่อ...

...งั้นก็

ลืมไปแล้ว

ต่อจากนี้ตาฉันแล้ว

...เป็นเรื่องราวจากสมัยของจักรพรรดิองค์ก่อนครับ

ในยุคนั้น เหล่าพระสนมในตำหนักหลังก็มีผู้คนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และขยายส่วนต่างๆ ออกไป

เพื่ออะไรน่ะเหรอ? ก็เพื่อที่พระพันปีหลวง ผู้ทรงอำนาจในสมัยนั้น จะได้รวบรวมเหล่าธิดาที่ถูกใจของจักรพรรดิองค์ก่อนน่ะครับ

จักรพรรดิองค์ก่อนจะทรงเลือกเหล่า少女วัยสาวที่ยังเยาว์วัย แล้วก็ปล่อยให้ดอกไม้บานเหล่านั้นร่วงโรย

เหล่า少女ที่ถูกเด็ดก้านก็จะใช้เวลาไปโดยไม่อนุญาตให้ออกไปข้างนอกเลย

ในบรรดาพวกนั้น มีสาวน้อยคนหนึ่งที่ซึมเศร้าอยู่ ก็ไปทูลเรื่องนี้ต่อจักรพรรดิองค์ก่อน แต่ว่า...

...อะไรกันเนี่ย? รู้สึกมึนๆ แปลกๆ...

ฟุ่บ

นึกว่าแค่เพลียซะอีก แต่ว่านี่มัน—...

...!

หิ

26

เกือบไปแล้ว...

เป็นอะไรเหรอเนโกะๆ

คุณซากุระคะ ช่วยเปิดหน้าต่างกับประตูบานอื่นๆ ด้วยค่ะ

ทุกคน ไม่รู้สึกมึนๆ หรืออยากจะง่วงเหรอครับ/คะ

ถ้าเราจุดถ่านที่ไหม้ไม่หมดในห้องที่ปิดทึบ อากาศที่เป็นอันตรายก็จะเต็มไปหมดเลย

คนที่อ่อนแรงอยู่ ให้อยู่ใกล้ๆ หน้าต่างหรือประตูนะ

...เกือบไปแล้วสิ

—เอ๊ะ,

นางข้าคนนั้นล่ะ?

—ดูวุ่นวายจังเลยนะคะ เจ้าภาพก็หายไปแล้วนี่นา

นี่ เนโกะๆ

เรื่องที่ว่านั่นมันอะไรเหรอคะ?

จั๊กกี้เหรอ?

ดูสิ มันเป็นเรื่องของป่าต้องห้ามนะ

ใครเหรอ?

อ่า...

น่าว่าป่าถูกห้ามเข้าไป ไม่ใช่เพราะคำสาปนะ แต่เป็นเพราะของที่มันออกน่ะ น่าจะมีปัญหาอยู่

ของที่ออกเหรอ?

ใช่

อย่างเช่น มีหญ้าพิษหรือเห็ดพิษขึ้นเต็มไปหมดเลยล่ะ

พ่อลูกในเรื่องนั้นก็อดอยากเพราะปีนั้นเก็บเกี่ยวได้น้อย

ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็แอบเข้าไปในป่าตั้งแต่ช่วงที่เริ่มมืด แล้วก็เก็บอาหาร พอพระอาทิตย์ตกก็จะกลับออกมา

มีเห็ดที่เรียกว่า "สึกิยะทาเกะ" นะ...

หน้าตาดูน่ากินคล้ายกับฮิราทาเกะ แต่ว่ามันมีพิษด้วยนะ—

มันมีลักษณะพิเศษคือจะเรืองแสงตอนที่ฟ้ามืดลงน่ะ

แล้วก็ตอนที่มองเห็นมันอยู่ในตะกร้าเดินไปตามทางตอนกลางคืน ก็อาจจะเห็นเป็นวิญญาณคนก็ได้นะ

ความเป็นพิษไม่แรงนะ แต่ว่าคนที่หิวแล้วร่างกายอ่อนแรง ถ้ากินเข้าไป จะเป็นยังไงกันนะ—

คุณแม่คงอยากจะพูดแบบนี้ตอนกำลังจะตาย

“มีเห็ดอร่อยๆ อยู่ในป่าจ้ะ”

เพื่อเป็นการแก้แค้นชาวบ้านที่ทอดทิ้งแม่กับลูกของตัวเองน่ะ

เข้าใจแล้ว—เป็นแบบนี้นี่เอง

อืม สบายใจจัง!

งั้นฉันไปทางนี้เองนะ

หึ ถ้าเข้าใจจุดเริ่มต้นได้ มันก็ไม่ได้วิเศษอะไรนี่นา

น่าว่าเรื่องอื่นๆ ก็น่าจะมีเบื้องหลังแบบนั้นแหละ

เอาล่ะ จะเป็นยังไงกันล่ะ?

ตรงนั้นต้องยอมรับสิ!

กลับมาแล้วค่ะ

อ้าว เร็วกว่าที่คิดนี่เอง

เอ่อ ก็มีเรื่องวุ่นวายเล็กน้อยน่ะค่ะ

ก็ว่าอยู่แล้ว

พอคนไม่คุ้นเคยมาดูแล ก็มีเรื่องต่างๆ เกิดขึ้นน่ะค่ะ

คนไม่คุ้นเคยเหรอคะ?

เพราะว่านางข้าที่เคยทำอยู่จนถึงปีที่แล้วเสียชีวิตไป ปีนี้ไม่รู้ว่าใครมาสืบทอดแทน

...เอ๊ะ?

เป็นคนที่คุณสังเกตเห็นได้น่ะค่ะ แล้วก็ฉันเคยได้รับความช่วยเหลือจากเขา/เธอด้วยค่ะ

อันที่จริง ท่านเป็นคนดูแลของจักรพรรดิองค์ก่อน แต่ว่าออกไปจากตำหนักในวังไม่ได้...

นางบอกว่าการได้ไปงานรวมตัวนิดหน่อยนี่เป็นความสุขของนางเลยนะ

ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าตั้งแต่ปีที่ท่านสิ้นพระชนม์ การรวมตัวก็จะไม่มีอีกแล้วน่ะ

ถ้ามีคนสืบต่อได้ก็คงจะดี... คุณซากุระ? เป็นอะไรไปคะ?

จักรพรรดิองค์ก่อนนั้นยังอ่อนเยาว์ ก็ทรงเลือกสรร ดอกไม้นั้นให้

สาวน้อยที่ถูกเก็บก้านไว้ ก็ถูกห้ามไม่ให้ออกไปข้างนอกเลย—

เรื่องของนางข้านั่น มันเป็นเรื่องราวชีวิตของตัวเองรึเปล่า?

หรือเป็นเรื่องแกล้งของใครบางคนที่รู้เรื่องราว?

บางเรื่องก็น่าจะเข้าใจยากเหมือนกันนะ

แม้จะไม่รู้ความจริง—

มั่ก... เนโกะเนโกะ

คืนนี้ อยากจะนอนด้วยกันจังเลยยย...!

ไม่ใช่แค่หลังที่เย็นเยียบนะ แต่มันกลายเป็นคืนที่ นอนไม่หลับไปซะแล้ว......

อ๊ะ...

วันนี้ก็ดูเหมือนว่าจะร้อนอีกแล้วนะ

เหมียวเหมียว—

เรียกแล้วนะ—

เหรอ? รับทราบค่ะ

ขออนุญาตนะคะ

นี่คุณเภสัชกร

มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ

ไม่ใช่ว่าฉันมีธุระนะ—

เป็นฉันต่างหาก

รู้สึกเหมือนจะมีเรื่องยุ่งยากอีกแล้วล่ะ

มีธุระอะไรเหรอคะ...

มีครับ

อยากจะขอคืนคนผู้นี้สัก 2-3 วันครับ

ได้ไหมคะ คุณทามะบะ