ตอน 30: Chapter 30

ฉบับคอมิกส์เล่มล่าสุด เล่มที่ห้า วางจำหน่ายแล้ว!!

ตอนที่ 30

สักครู่หนึ่งเท่านั้น ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนของพ่อลูก

มังงะ: อิวาโมโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับ: โฮชิซึกิ เนโกะ ตัวละครต้นแบบ: ฟูมิ

โอ-โตะ ฟุคินไคโด ถนนรอบเมืองหลวง

สวัสดีค่ะ

ฮ่าๆๆ...

สวัสดีค่า~

...เลยล่ะ

เมืองหลวงใกล้จะถึงแล้วนะ

โดนจับได้แน่

ไม่คิดเลยว่าพวกนั้นจะ

คงไม่คิดว่าตาแก่ที่อ่อนแอคนนี้จะเป็นจอมมารหรอก

ถึงจะถูกประทับตราเป็นอาชญากรแล้วก็ตาม

เฮ้อ...

ดูเหมือนยังไม่เป็นที่รับรู้กันเลยนี่นะ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...

นี่คือฉากต่อไปสินะ...

แปลกใจนะที่มังกรดำมีอยู่จริง

ไม่คิดเลยว่ามันเป็นศึกที่ถูกจัดฉากมาให้ไม่มีวันจบสิ้น ทั้งๆ ที่เป็นเป้าหมายยิ่งใหญ่ที่มนุษยชาติตั้งไว้คือการปราบจอมมาร...

หัวจะระเบิดแล้วเนี่ย!

ช่างน่าท้อใจอะไรขนาดนี้...

ฉันจะจัดการให้ได้แน่ๆ!

...อลิส

ดีใจจังที่ได้เจอกับคนของหมู่บ้านนี้

อืม!

รู้สึกดีใจจริงๆ ที่ได้เจอคุณคางามิ

...ทั้งๆ ที่เรายังไม่รู้จักกันดีเลย

ที่คอยปกป้องผมที่เป็นเผ่าปีศาจจากอันตราย...

คุณคือคนสำคัญของผมนะ

...ในฐานะชาวบ้านนี่ทำได้ดีขนาดนั้น

เลยนะ

บางทีก็อาจเป็นเพราะเป็นชาวบ้านก็ได้ล่ะ

มองไม่เห็นเลยว่ารอบๆ เนี่ยจริงๆ แล้วไม่ต่างจากมนุษย์เลยสักนิด...

ก็พยายามจะสู้กับคนแบบนี้สินะ

อึ่ก...

ไม่เป็นไรนะ?

ถ้ามีไอเท็มที่ฉลาดหน่อยก็น่าจะดีนะ

ดูเหมือนจะอยู่ในสภาพอ่อนแอจากเวทมนตร์คำสาป เลยไม่สามารถใช้เวทมนตร์ฟื้นฟูได้ด้วย...

เอาล่ะ อย่างน้อยก็สู้ได้พอสมควร

ไม่ได้คิดว่าจะให้คุณสู้ด้วยซะหน่อยนะ

แค่ไปเจรจากันเท่านั้นเอง

จะให้ฉันทำอะไรเหรอ?

เจรจา...เหรอ?

กับคุณ กษัตริย์

อยากจะให้ลงนามในข้อตกลงหยุดยิง

ฮะ!?

โธ่ คุณก็คิดแบบนั้นไปเองสิ!

ทีน่าก็เคยมองเป็นศัตรูอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วนี่นา?

ถึงจะยากก็ต้องทำสิ... ไม่งั้นมันก็ไม่มีอะไรเริ่มต้นขึ้นหรอก?

ก็จริงอย่างนั้นแหละค่ะ...

ฝ่ายตรงข้ามคือประเทศนะ!

ถ้าเรายอมรับมันเข้าไปล่ะก็

แล้วเผ่าปีศาจมันก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

มันจะเท่ากับว่าการกระทำทั้งหมดที่ผ่านมามันเป็นโมฆะไปเลยนะ!

ดังนั้นจำเป็นต้องมีการพูดคุยระหว่างผู้นำทั้งสองฝ่ายเลยล่ะ

ถ้ามันสำเร็จล่ะก็ ครูลกับเร็กซ์ก็จะถูกปล่อยตัวด้วย

มันง่ายดายเกินไป...

แล้วถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมฟังและเริ่มโจมตีล่ะ จะทำยังไงเหรอ?

อา...

ก็คงต้องสู้ไปก่อนจนกว่าเขาจะยอมพูดคุยสินะ

สุดท้ายก็ต้องสู้ไม่ใช่เหรอครับ!

ไม่ได้คิดจะให้จอมมารมาสู้ด้วยหรอก

มีแค่ฉันที่ต้องสู้

เหมือนกันเลยนี่นา...

คิดว่าพอสู้แล้วก็จบแล้วมั้ง?

...ถึงแม้ว่าคราวนี้จะไม่ได้ข้อตกลงหยุดยิง

ก็อยากจะบอกกับพระราชาว่าคุณมีความตั้งใจในเรื่องนี้

รู้ว่ามันไร้เดียงสา...แต่

เพื่อจะสื่อสิ่งนั้นออกไป

ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน ฉันก็จะไปพบพระราชาให้ได้

คุณคางามิ...

...ผมว่าผม

ชอบคุณคางามิมากเลยนะ

น่าเสียดาย...

โอ้โห

ความเป็นไปได้ที่ข้อตกลงนั้นจะเกิดขึ้น ดูเหมือนจะต่ำมาก

ฮ่า

เดวิด!?

ใช้เวทมนตร์ฟื้นฟูเดี๋ยวนี้เลย!

เอ๊ะ?

ข-ข้าก็ช่วยนะ!

คุณอลิสเรียนเวทมนตร์ฟื้นฟูได้ด้วยเหรอ?

อืม

โฮ่ๆ...

ผมก็อยากจะมีประโยชน์กับคุณคางามิเหมือนกันครับ...

นั่นเป็นการพยายามอย่างเต็มที่เลยนะครับ

ผมอยากจะแสดงความพยายามนั้นให้คุณคางามิเห็นด้วยตาตัวเอง

...ถึงไม่ต้องเห็นก็รู้แล้ว

คุณเดวิด ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?

หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นเหรอ?

การได้ช่วยคุณเร็กซ์กับคุณครูลได้นั้น...

แค่ไม่อยากให้พวกเขาขยับตัวไม่ได้โดยสิ้นเชิงเท่านั้นเองค่ะ

รีบวิ่งมาเลยค่ะ

ไม่เป็นไรหรอก... ดีใจนะที่รอดมาได้

พวกนั้นไม่ได้มีธุระกับฉันค่ะ

เดิมทีก็ใช้คุณอลิสเป็นข้ออ้าง

เพื่อชักจูงให้คุณเร็กซ์กับคุณครูลกลับมาน่ะค่ะ

...มีความเป็นไปได้ค่ะ

แล้ว...

ทำไมถึงไม่สามารถทำข้อตกลงได้ล่ะคะ?

นั่น...เป็นเพราะตัวพระราชาเองมีปัญหาครับ

พระราชา...ยึดติดกับการกำจัดเผ่าปีศาจ

ราวกับว่านั่นคือพันธกิจ ที่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อโค่นล้มเผ่าปีศาจ...จอมมาร

ก็ก็เป็นศัตรูกันนี่นา มันก็เป็นพันธกิจได้เหมือนกัน

อืม...

ในฐานะที่เป็นกษัตริย์ที่เป็นตัวแทนของมนุษย์

...มันผิดปกติครับ

ความมุ่งมั่นของคุณพระองค์ที่มีต่อเผ่าปีศาจ...ที่มีต่อจอมมารนี่น่ะ

...ทำไมถึงพูดแบบนั้นได้ล่ะ

เป็นคุณครูลครับ

เอ่อ...

...เข้าใจแล้ว

เอ๊ะ? เอ๊ะ?

นี่ มันหมายความว่ายังไงกันครับ??

ไม่สิ ครูลน่ะเป็นองค์หญิงไม่ใช่เหรอครับ?

ถึงแม้จะเป็นผู้รู้ปราชญ์ ก็คงจะให้สู้กับจอมมารได้มั้ง...

ตอนแรกที่เจอกัน คุณอลิสก็ถามจู้จี้ว่าว่าเป็นเผ่าปีศาจหรือเปล่าด้วย

...ก็จริงอย่างที่ว่า

ถ้าเทียบกับคุณครูลตอนนี้แล้ว ก็ให้ความรู้สึกค่อนข้างเย็นชาอยู่บ้างนะครับ...

อย่างที่คุณคางามิกล่าวเลยครับ

พระราชา...ถึงกับพยายามให้ลูกสาวของพระองค์ออกไปสู้ด้วย

ก็แสดงว่าเกลียดเผ่าปีศาจมากเลยนะครับ

...อย่างที่บอกไปเมื่อครู่ ข้อตกลงกับเมืองหลวงก็น่าจะล้มเหลวครับ

แต่คุณครูลคนเดียวล่ะนะ...

อยากให้คุณครูลได้รับการช่วยเหลือสักหน่อย

ต้องรีบแล้วล่ะ...

คุณครูลต้อง...

จะไม่ยิ้มอีกแน่ๆ

จะเลิกหัวเราะเหรอ?

...เป็นเรื่องในอดีตค่ะ

ตอนที่ฉันเพิ่งจะมาปรนนิบัติคุณครูลได้ไม่นาน

ท่านเป็นคนที่ใส่ใจคนอื่นมากกว่าตัวเอง...

คุณครูลเป็นคนที่มีรอยยิ้มบ่อยๆ ค่ะ

ก็เหมือนกับคุณอลิสในตอนนี้เลยค่ะ เป็นคนที่อ่อนโยนมากๆ

ผมได้รับการช่วยเหลือจากรอยยิ้มนั้นมากแค่ไหนกันนะ...

แต่พระราชา

ก็มีบทบาทเป็นปราชญ์ พยายามที่จะฝึกฝนคุณครูลให้เก่งกาจเพื่อโค่นล้มจอมมาร

พระองค์จึงให้คุณครูลตัวน้อยต้องเข้ารับการฝึกฝนที่แสนจะเข้มงวดทุกวัน

ถึงแม้ว่าจะยังไม่ชำนาญในการต่อสู้เลยก็ตาม

ก็ยังให้ไปเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ที่มีระดับสูงกว่าคุณครูลหลายขุมเลยครับ

แต่คุณครูลล่ะนะ... ถึงแม้คู่ต่อสู้จะเป็นมอนสเตอร์ระดับต่ำก็ตาม

ก็ยังรู้สึกหวาดกลัวต่อการสูญเสียชีวิต

แถมยังไม่สามารถขยับได้ด้วยความกลัวว่าจะถูกพรากไปอีก

คุณครูลร้องไห้ทุกวันเลยค่ะ

ถูกบีบบังคับให้เป็นแบบนั้นทุกวัน

ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยความกลัวก็ร้องเสียงหลงออกมาว่าไม่ต้องการสู้แล้ว...

...ถึงอย่างนั้นพระราชาก็ยังไม่คิดจะหยุด

และทำวันแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อยู่มาวันหนึ่ง...

คุณครูล

หยุดยิ้มไปแล้วค่ะ

และมันก็เหมือนกับว่ามันเป็นโชคชะตาเลย

ที่ยอมรับการต่อสู้เข้ามา

...จิตใจมันแตกสลายไปแล้วค่ะ

แปลกจังเลยนะ

อย่างน้อยตอนที่เราเจอกัน ก็ไม่เคยคิดว่าจิตใจจะแตกสลายนะ...

นั่นสิคะ

ก็จริงอย่างที่ว่า พระองค์ทรงให้ความสำคัญกับการโค่นล้มจอมมารมากจริงๆ นะคะ...

แต่นั่น...

เป็นพลังของพระราชาค่ะ

พระราชาเห็นคุณครูลที่มีสภาพจิตใจพังทลาย จึงมองว่าเป็นปัญหาเรื่องทักษะทางสังคมของเชื้อพระวงศ์

ไม่สิ...

เราได้ซ่อมแซมจิตใจของคุณครูลแล้วครับ

จะบอกว่าทำให้ท่านไม่เจ็บปวดใจก็คงจะถูกมั้งครับ

ซ่อมแซมเหรอครับ...

เปล่าครับ

ถ้างั้นก็หมายความว่าเดิมทีคุณครูลตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะโค่นล้มจอมมาร

ใช่ไหมล่ะ...?

ท่านเกลียดการต่อสู้เอง...มาตลอดเลยครับ

...ห๊ะ?

ถ้างั้นทำไม

พระราชา...

ถึงมีสกิลในการล้างสมองคนอื่นได้ด้วย

คุณครูลล่ะนะ... ถูกทำการสะกดจิตเพื่อเยียวยาจิตใจที่แตกสลาย

เริ่มจะรู้สึกว่าคุณครูลตั้งใจจะโค่นล้มจอมมารด้วยตัวเองอยู่แล้วด้วยซ้ำ

ไม่ใช่แค่คุณครูลเท่านั้นนะคะ

แบบนั้น...

นักผจญภัยผู้เก่งกาจหลายคน... ถูกพระราชาสะกดจิตมาแล้วค่ะ

เรื่องแบบนี้จะยอมให้เกิดขึ้นได้ยังไงกัน!?

ตอนที่ผมไปเยี่ยมคุณกระจกนี่

ก็รู้สึกประหลาดใจที่เห็นคุณครูลกลับมามีรอยยิ้มเหมือนเมื่อก่อน

หรือจะบอกว่ามันเป็นไปตามที่คาดไว้ดีล่ะครับ

ผมได้วางเดิมพันไว้...

ถ้าอย่างนั้น ผมก็จะรายงานเท็จเพื่อคุณครูล

จากเรื่องที่คุณปัลนาเล่า ทำให้ผมคิดว่าคุณครูลกำลังปลดแอกตัวเองจากคำสาปของพระราชา

และได้อาสาเป็นผู้เฝ้าจับตาดูครับ

และกำลังจะก้าวไปในเส้นทางอื่น

...ความคิดของผมมันถูกต้องแล้วสินะ

การมีอยู่ของทุกท่านนี่แหละ

ผม... ถึงแม้จะขัดคำสั่งพระราชา

ก็รู้ได้ทันทีว่าท่านคือคนที่เปลี่ยนคุณครูล

อยากจะปกป้องสภาพแวดล้อมที่คุณครูลให้ความสำคัญนี้...

ขอร้องล่ะคุณคากามิ!

ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ คุณครูลจะต้องถูกทำให้เป็นแค่คนที่ต้องออกไปต่อสู้กับเผ่าปีศาจแน่ๆ เลย

รอยยิ้มอ่อนโยนแบบนี้

จะหายไปแล้วสิ!

คุณเคียวะ...

แบบนี้ต่อไป!

มันก็เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วนี่นา

ไม่ต้องให้ขอ เดี๋ยวช่วยเอง...

อืม

ในฐานะเพื่อนร่วมทีมนะ

...เหรอ...

กลไกของโลกใบนี้มันทำให้เป็นแบบนี้ต่างหากล่ะ

คุณคากามิ...?

ถ้าไม่ทำลายสิ่งนั้น

เรื่องเดิมๆ ก็จะเกิดขึ้นซ้ำอีก...

ดังนั้น

!?

...ไอ้โง่เอ๊ย!

อีกแล้วนะ! วิ่งนำไปเองคนเดียวอีกแล้ว!

เลือดขึ้นหัวแล้ว... คุณไม่ได้คิดถึงลำดับก่อนหลังเลยนะ!

...คุณเคียวะ

พวกเราก็จะตามไปนะ!

ไปยังเมืองหลวง!

ติดตามจากฉบับเดือน 12