ตอน 45: Chapter 45

คอมิกส์เล่มที่หนึ่งถึงแปด วางจำหน่ายแล้ว!

หมู่บ้านของไอวี่เก้าเก้า

ตอนที่ 45

คนที่ปรากฏต่อหน้าพวกเรา

มังงะ: คेनอิจิ อิวาโมโตะ ต้นฉบับ: โฮชิสึกิเนโกะ ตัวละครร่าง: ฟูมิ

โอ้โห! สุดยอดไปเลยนะ!

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วเหรอที่พวกนี้โผล่ออกมาพร้อมกันเยอะขนาดนี้!?

แต่ว่า...

นี่ตื่นเต้นอะไรกัน

คราวนี้เม็ดมันสมบูรณ์แบบเลยนี่นา

คุณตรงนั้น ดูจากท่าทางแล้ว คุณคือผู้กล้าใช่ไหม?

คุณที่มีผมสีคราม...คือจอมเวทย์เหรอ?

ไม่สิ...

ดูจากเสื้อผ้าแล้ว ไม่ใช่ว่าคุณคือปราชญ์เหรอ?

คะ... ผู้ปราชญ์ครับ

อาฮะ...!

ไม่คิดเลยว่าจะมาเป็นคู่กับวีรบุรุษได้!

คุณที่กล้ามใหญ่นั่นเป็นนักสู้สินะ?

เด็กเสื้อขาวต้องเป็นนักบวชแน่เลย!

ส่วนคุณก็ไม่ต้องพูดเลยว่าเป็นนักเวทใช่ไหม?

ปาร์ตี้ที่สุดยอดไปเลยนะ!

ไม่คิดว่าจะมีกลุ่มที่เชี่ยวชาญการต่อสู้แบบนี้โผล่มา...!

สรุปแล้วเมรี่เขากำลังตื่นเต้นมากกว่านี่นา

หุบปากไปเลยน่า!

ก็แค่รู้สึกประทับใจนิดหน่อยเองนี่นา...

ไม่สิ คุณขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ

ฉันคือซากาอุระ อับิ (Yuki) ที่ได้รับหน้าที่นำทางทุกคนค่ะ

เรียกฉันว่า อับิจัง ก็ได้นะคะ

แล้วคนตัวเล็กทางนี้คือเมรี่จัง

อย่าเติมจังสิ!

เมรี่ มัซเมเรียจ้ะ

เมรี่ก็พอ...ฝากด้วยนะ

อ๋อ พวกคุณคือคนนำทางสินะ

ใช่แล้วล่ะ!

ส่วนที่เหลือก็เดินไปด้วยกันนะ

คุณเมโนอุ...

แล้วก็คุณอลิสด้วยสิ

สำหรับปัลน่ะ วารุรุ...

แล้วสำหรับทากาโกะล่ะ เทนะ?

เหรอ

ว่าแต่ บทบาทของพวกคุณสองคนคืออะไรเหรอ?

พวกเราเป็นจอมเวทย์

ถึงจะด้อยกว่าคุณปัลนาและคุณคุรุรุ แต่ก็เถอะนะ

อ่า... พอพูดถึงก็ดูน่าจะเป็นอย่างนั้นเหมือนกันนะ

ว่าแต่... คุณคือครูรุ ใช่ไหมคะ?

ชื่อ... เฮคซัลโดเรียสินะ

นั่นชื่อประเทศใช่ไหม?

คุณนี่อาจจะเป็น... ผู้ดูแลเหรอ?

เปล่าค่ะ ฉันไม่ใช่

นั่นคือ... ท่านพ่อค่ะ

เห้~ นี่มันตัวไม่ธรรมดานี่หว่า

ก็ว่าไปแล้วล่ะ เพราะผู้ดูแลของอาณาจักรจะเป็นคนของเอิร์ธเคลียร์ ก็เลยไม่แปลกถ้าจะโผล่มา

อย่างนั้นเหรอครับ?

คือว่า ผู้ดูแลที่เป็นมนุษย์จะได้รับรู้เรื่องราวของโลกและเรื่องราวของเอิร์ธเคลียร์ได้ แลกกับการรับบทบาทเป็นราชา

แต่ว่า... พวกเขาจะถูกดูแลโดยคนฝ่ายเอิร์ธ ถ้าทำตัวไม่ดีก็จะถูกฆ่าตายนะ

...ท่านพ่อครับ

ทนแบกรับภาระหนักขนาดนั้นมาตลอดเลยเหรอ...

นั่นเป็นเหตุผลที่มิริทาเลียต้องทำขนาดนั้น...

ฉันต้อง...พยายามให้ได้

...การที่พ่อของตัวเองต้องผูกมัดอยู่กับสิ่งนั้น

สำหรับลูกสาวอย่างคุณ คงจะลำบากสินะ

เพื่อให้เป็นอิสระได้โดยเร็วที่สุด

ตั้งแต่นี้ไปก็ต้องตั้งใจให้ได้นะ

หา? อะไรน่ะ?

เปล่า...

อืมม...

ใจดีจังเลยนะครับ...

เรื่องธรรมดาน่า? น่าสงสารออกนะ

ดูสิ ติดแล้ว!

เป็นหนึ่งในสถานีใต้ดินสำหรับพักพิงที่มนุษย์ได้สร้างขึ้นโดยฝากความหวังสุดท้ายไว้

นออาจ้ะ

พวกคุณจะต้องมาอาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปแล้วนะ

เหมือนว่า... จะรู้สึกคุ้นๆ นะ

ก็นึกว่าจะเป็นโลกที่ไม่รู้จักซะอีก แต่ก็ไม่ต่างจากโลกของเราเท่าไหร่เลยนะ

ถ้าใช้ไฟฟ้าได้มากกว่านี้คงจะดีกว่านี้

เป็นของที่ดูเหมือนจะใช้ได้ แต่กลับใช้ไม่ได้เพราะมีค่าใช้จ่าย

อย่างคาจินงั้นเหรอ...?

ที่เอิร์ธเคลียร์ก็มีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

ถึงแม้จะเป็นนอ แต่ไฟฟ้าก็ยังมีค่านะ เลยไม่สามารถทำให้ทุกคนได้ใช้อย่างเต็มที่หรอก

เครื่องจักรของยุคโบราณที่ใช้มันมีจำกัดอยู่

เครื่องจักรยุคโบราณเหรอ? มันคืออะไรน่ะ?

แบบนั้นไงล่ะ

โมโนเรลไง

แบบนี้

รถไง

พวกแสงไฟที่ส่องสว่างทั้งเมืองนั่นแหละ

ของที่ทำจากเทคโนโลยีของอารยธรรมเก่าส่วนใหญ่

มันใช้พลังงานไฟฟ้าจำนวนมาก เลยถูกจำกัดการใช้งานน่ะ

จริงด้วย เงินค่าไฟมันเยอะมากเลย...

เรื่องที่ว่าโลกของเราถูกสร้างขึ้นบนโลกใบนี้...

ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องโกหกเหมือนกันนะ

มู...

จำได้ว่า...ข้างนอกมันอันตรายใช่ไหมคะ?

พ่อค้าคนนั้นเขาไปหาของมาจากที่ไหนนะ...

อย่างที่คุณเดาเลย ที่นี่มันหาของดีๆ มาได้ยากน่ะ

แม้แต่ในใต้ดินแบบนี้ก็หาได้เหรอ?

นั่นน่ะ... คงจะเรียกว่าพ่อค้าไม่ได้มั้ง

ของกินกับเสบียงน่ะ แม้จะมีจำนวนน้อย แต่ก็พยายามทำให้ทุกคนได้ใช้กันนะ

แล้วก็ใช้เสบียงเหล่านั้นมาสร้างของ หรือจะเอาของกินมาวางขายในร้าน ก็ทำตัวเหมือนพ่อค้านั่นเอง

อันดับแรกเลย...เราก็เป็นมนุษย์ที่ใช้ชีวิตอยู่นะ

แต่พูดตามตรงนะ พวกนั้นมันช่วยได้เยอะเลยล่ะ

ต่อให้ตัวเราจะไม่ได้ใช้ แต่ก็ตกไปอยู่ในมือของคนที่จำเป็นด้วย

ทำให้เรานึกได้ว่าสักวันหนึ่งจะได้ใช้ชีวิตแบบนี้ข้างนอก

รู้สึกแปลกๆ...ก็มีคนที่เสื้อผ้าขาดๆ ด้วยนะ

...คงจะมีความเหลื่อมล้ำสินะ?

อื้อออ...

แต่ว่า... คนที่สูญเสียความหวังไปจนไม่สนใจรูปลักษณ์ภายนอกน่ะ

ไม่มี ไม่มีหรอก

ก็มีคนที่ทำเสื้อผ้าด้วยนะ... มีการจัดสรรให้ด้วย

ส่วนใหญ่มักจะแต่งตัวแบบนั้นน่ะมั้ง...

พวกเด็กๆน่ะ ไม่ค่อยสนใจเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกหรอก

โดยเฉพาะพวกที่พ่อแม่สูญเสียความหวังไปแล้วน่ะ ยิ่งเป็นแบบนั้นเลยล่ะ...

...พวกเรา

ได้รับเสื้อผ้าดีๆ มาแล้วนี่นา

ไม่ต้องไปกังวลใจคนในเมืองหรอกนะ

พวกเธอจะต้องเจอเรื่องที่หนักหนากว่านี้อีก...

ทำตัวให้สง่าผ่าเผยก็พอแล้ว

ว่าแต่... ยังไม่ได้ถามเรื่องหลักๆ เลยนี่นา

พวกเราจะต้อง... ทำอะไรเหรอครับ?

จะแตกต่างกันไปตามหน่วยที่สังกัดนะ

ไม่ต่างจากเอิร์ธเคลียร์หรอกใช่ไหม?

โดยพื้นฐานแล้ว... ทุกคนก็เป็นหน่วยยึดคืนเหมือนกับพวกเรานั่นแหละ แค่โค่นศัตรูไปก็พอ

แต่ว่า... ศัตรูมันจะแตกต่างกันไปเยอะเลยล่ะนะ

อยากรู้เกี่ยวกับศัตรูคนนั้นด้วยจัง

แล้วก็ทีมยึดคืนนั่น...

เป็นหน่วยอะไรน่ะ?

อืม...

...

...หน่วยจักรกลน้ำมัน... ใช่ไหมนะ?

รายละเอียดจะบอกตอนถึงสำนักงานใหญ่ฝ่ายต่อต้านนะ

เธอค่อนข้างจะรู้เรื่องเอิร์ธเคลียร์ดีเหมือนกันนะ

?

ไม่แน่ใจว่าทุกคนที่เป็นมนุษย์ของโลกจะเป็นแบบนั้นกันหมดหรือเปล่า

ใครๆ ก็ไม่รู้เหรอคะ

ฉันน่ะมาจากเอิร์ธเคลียร์ เลยรู้เรื่องมากกว่าน่ะ

เอ๋!?

ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นก็ได้...

...เอ่อ ราชาปีศาจยังไม่ได้โค่นเลยนะ

ระดับก็อยู่ 117 นะ

เพราะบทบาทของฉันเป็นพ่อค้าไง

เลยต้องจัดการเงินนิดหน่อยเก็บให้ได้สิบพันทองแล้วมาที่นี่น่ะ

เลเวลสูงนะเนี่ย!!

...ก็จัดการนิดหน่อย

มันไม่ใช่จำนวนเงินที่ว่าจะทำอะไรไม่ได้หรอกนะ

นั่นหมายความว่า...คุณเมรี่...

คุณเมรี่ก็มาจากเอิร์ธเคลียร์เหรอ?

อย่ามาทำเหมือนเด็กสิ...?

นี่! ทำไมต้องพูดใหม่ด้วย!?

ถึงจะดูแบบนี้ก็อายุ 14 นะ!

ฉันมาจากโลกน่ะ

เป็นมนุษย์ธรรมดาๆ...

ลองคิดว่าพวกเธอเป็นชาวบ้านก็ได้นะ

อีกแล้วๆ~

ทั้งๆ ที่เป็นพลซุ่มยิงฝีมือฉกาจสมกับมาจากเอิร์ธเคลียร์ แต่ว่า...

...ก็ทำได้แค่สนับสนุนเท่านั้นแหละ

ถ้าไม่พึ่งพาอาวุธอะไรก็ทำอะไรไม่ได้เลย

พอถูกศัตรูเข้าประชิดเท่านั้นแหละ...ก็จบเห่

อย่ามาลูบเลยนะ!

พลซุ่มยิงนี่...ใช้แขนเล็กๆ แบบนั้นยิงธนูได้ด้วยเหรอคะ?

เอ่อ...มันไม่ใช่ธนูหรอกนะ

แต่มันเป็นอาวุธจากอารยธรรมเก่าที่หาได้ยากน่ะ

มันเป็นปืนเวทมนตร์ที่ยิงพลังเวทออกมาเป็นกระสุนน่ะ

เมรี่จังเป็นผู้ใช้มันจ้ะ

คุณเมรี่!

เอาจริงๆ แสดงให้ดูเลยดีกว่าไหมล่ะ?

โถ่เอ๊ย... อย่างน้อยก็เริ่มจากเรื่องแบบนี้ก่อนเถอะ

อันเมื่อกี้ ระยะมันไม่ได้ไกลมากเลยนะ

ปกติฉันจะใช้ปืนเวทมนตร์สไนเปอร์ยิงใส่พวกมอนสเตอร์จากระยะไกลกว่านี้เยอะเลยล่ะ

นี่มันยากมากๆ เลยนะเนี่ย!

ความเร็วสูงจัง...

อย่ามาสิๆ

ฉันเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะหลบได้ไหม

ฉันนี่ไม่ไหวแน่ๆ เลย

ถึงจะพอมีวิธีรับมือด้วยพลังเวทได้นะ

แต่การที่พวกเธอคิดถึงเรื่องการรับมือได้ตั้งแต่แรกน่ะ เจ๋งกว่าเยอะเลยนะ

ก็อย่างฉันที่เป็นคนจากโลกนี่แหละ

ที่ใช้ของแบบนี้ต่อสู้กัน

ถึงอย่างนั้นก็ยังมี...

ศัตรูบางตัวที่มันรับมือไม่ไหวใช่ไหม?

เอ่อ ถ้าได้ลองสู้จริงก็จะเข้าใจเองแหละ

ทำไมคนของโลกถึง...

เมื่อเทียบกับพวกเราที่เป็นคนจากเอิร์ธเคลียร์แล้ว

ถึงขนาดต้องสู้กันเลยเหรอ?

คนของโลกมันถึงมีความเสี่ยงที่จะเสียชีวิตมากกว่าเหรอคะ?

หืม?

จะให้สู้กันแต่พวกมาจากเอิร์ธเคลียร์อย่างเดียวได้เหรอคะ?

ก็แน่นอนว่าไม่ได้อยู่แนวหน้าสิคะ เดี๋ยวตายแล้วจะเสียอาวุธล้ำค่าไปได้ไง

แต่จำนวนคนของเอิร์ธเคลียร์มันก็มีจำกัดนี่นา

ก็แค่ช่วยสนับสนุนให้ทุกคนรอดกลับมาได้ก็พอแล้วล่ะ

...ว่าแต่ว่าตั้งแต่แรกแล้วนะ

การทวงคืนโลกน่ะ...

คือสิ่งที่พวกเราปรารถนา

เด็กดีนะ!!

หยุดนะโอยยยย!!

ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก

ใช่ๆ

มีองค์กรที่ช่วยให้ทุกคนรอดกลับมาได้นะ

ที่สำคัญคือการไม่ฝืนจนตาย และต้องพึ่งพาเพื่อนร่วมทีมในการต่อสู้น่ะ

องค์กรเหรอ...

ตอนนี้พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปทางนั้นอยู่ใช่ไหม?

อ่า พวกกลุ่มต่อต้านที่เป็นมนุษย์ของโนอาอยู่ข้างหน้าโน่นแหละ

มีคนมาจากเอิร์ธเคลียร์เยอะเหมือนกันนะ

...งั้นก็ตรงนั้นสิ

คุณคากามิก็อยู่ด้วยไหมคะ!?

คากามิ...? ใครน่ะ?

สามปีที่เราผ่านมา...ไม่สิ

เมื่อหนึ่งปีก่อนน่าจะมีบทบาทของชาวบ้านผู้ชายมาที่นี่นะ

ชาวบ้าน...

...อา อ่า!

เป็นไปได้ว่า

หมายถึง "วีรบุรุษผู้ผิดหวัง" เหรอ?

...ว่าแต่ว่า

...วีรบุรุษผู้ผิดหวังเหรอ...?

พวกคุณรู้จักกันเหรอ?

คุณคากามิ...

ตอนนี้ทำอะไรอยู่เหรอ?

ชาวบ้านคนนั้นน่ะ

ตายไปตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว

คากามิ

ตายเหรอ!?

สานต่อจากฉบับเดือน 2