ตอน 53: Chapter 53

ฉบับคอมิกส์เล่ม 10 ออกวางจำหน่ายวันที่ 26 สิงหาคม!!

ชาวบ้านเลเวล 999

มังงะเขียนโดย อิวามอโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับโดย ฮอชิซึกิโค แมวผู้ออกแบบตัวละครคือ ฟูมิ

เมอร์รี่ถามกระจกที่กำลังจะเข้าสู่การต่อสู้

ตอนที่ 53

โง่จริงๆ เลย...

ทำยังไงถึงจะคิดว่าสู้ไอ้แบบนั้นได้ล่ะ

คุณทำไมถึง

สู้มาคนเดียวล่ะ?

แม้ว่าฉันจะไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์พูดอะไร เพราะตอนแรกก็ไม่สนใจฟังหรอกนะ...

ถ้าคุณอยากก็สามารถ

ขอให้ฝ่ายต่อต้านให้ความร่วมมือได้เหมือนกันนะ

เพราะไม่รู้ว่าศัตรูเป็นใคร

นั่นหมายความว่า...

คุณจะบอกว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับฝ่ายต่อต้านและศัตรูงั้นเหรอ?

เป็นไปไม่ได้เลย!

คุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าพวกเราทุ่มเทสู้กันขนาดไหน!?

มันเป็นนิสัยของฉันน่ะ

แต่ไม่ได้แปลว่าจะสงสัยแค่ฝ่ายต่อต้านคนเดียวนะ

การตั้งคำถามกับความเป็นไปได้เล็กๆ น้อยๆ น่ะ

ทุกคนมันน่าสงสัยทั้งนั้นแหละ

นั่นแหละ เหตุผลที่ผมไม่ปรึกษาใครจนกว่าจะมีเพื่อนร่วมทีมมาถึง

ลองคิดดูสิ

ถ้าปรึกษาไปแล้วมีตัวบงการเข้ามาเกี่ยวล่ะก็ รับรองว่าผมจบเห่แน่ๆ เลยนะ?

แล้วทำไมถึงมาบอกฉันกับอายูกิล่ะ?

แล้วถ้าพวกเราเป็นตัวบงการล่ะ จะทำยังไงดี?

เปล่า

มันเป็นไปไม่ได้ เลยไม่เป็นไรหรอก

เธอจะมาเข้าใจเรื่องของฉัน...

อะไรล่ะ เธอถึงจะมาเข้าใจได้?

มันไม่มีหลักฐานนี่นา!

ฉันรู้ดีนะ

อย่างน้อยก็

ฉันก็มองคุณมาตลอดนี่นะ

เมื่อหนึ่งปีก่อน

ในเมืองที่ฉันอยู่ก็มีเด็กผู้หญิงอายุเท่าคุณเหมือนกันนะ

ถึงแม้ว่าบุคลิกจะตรงข้ามกับคุณโดยสิ้นเชิงก็เถอะ...

นิสัยตั้งใจของเธอกับฉันเหมือนกันเป๊ะเลยนะ

ในโลกแบบนี้ มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

ใครที่ยังหนุ่มยังสาว แต่สู้ได้ ก็ย่อมสู้สิ

ใครเป็นคนกำหนดว่ามันคือเรื่องปกติกันล่ะ?

ถ้ามันเป็นเรื่องปกติอย่างนั้น ฉันจะไปเปลี่ยนมันเอง

อย่างนั้นเหรอ...

?

ไอ้หมอนี่น่ะ อาจจะช่วยเปลี่ยนแปลงอะไรได้จริงๆ นะ...

ผมก็เลยคิดแบบนั้น

แต่ถึงอย่างนั้น...กลับทำตัวเหมือนจะเดินไปตายเอง

อืมม

อาการมันพลุ่งพล่านจนอยากจะทำตัวเป็น 'ฮีโร่ผู้ผิดหวัง' อะไรนั่น...

...มากกว่านั้น

ถ้าจะให้พูดถึงตัวบงการน่ะนะ—

โง่จริงๆ เลยนะ

โง่เหรอ!?

อย่างน้อยก็โง่กว่าฉันเยอะ

ยังเด็กอยู่เลย แต่กลับพยายามสุดชีวิตเพื่อช่วยโลก

มีคนแบบนั้นแกล้งทำเป็นพวกเดียวกันด้วยเนี่ยนะ

สู้เต็มที่โดยไม่เคยสงสัยอะไรเลย

การที่ต้องสงสัยต่างหากที่มันแปลกไม่ใช่เหรอ?

ว่าแต่ไอ้หมอนี่...เป็นเอซสินะ

ตอนที่เป็นศัตรูก็ถูกมองอยู่ด้วยเหรอ...?

ระหว่างที่ฉันเฝ้าแต่จะคาดหวัง

และคิดไปเองว่าถูกหักหลัง

ไอ้หมอนี่กลับสู้มาเพียงลำพัง...

เพื่อตอบสนองความคาดหวังของฉันงั้นเหรอ??

นี่ๆ

ฉันล่ะ?

คุณน่ะ 솔직히ก็ไม่ค่อย

แต่ว่าเมรี่เขาก็ไว้ใจ เลยก็เลยยอมเชื่อใจคุณอยู่ก็เถอะ

มันไม่เลวเหรอ!?

ยังไงก็ตาม

เป้าหมายของฉันคือการช่วยโลกใบนี้

ช่วยโลกแล้วกลับไปที่เอิร์ธเคลียร์ แล้วก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

แค่นั้นเอง!

!?

ก็อย่างที่คิดไว้...

ไม่ว่าจะซ่อนอยู่ตรงไหนก็คงไม่มีประโยชน์

พอเข้าใกล้อีกระดับ ความร้อนจากร่างกายมันก็ทำให้ตำแหน่งหลุดออกมาน่ะ

แล้วพวกเราจะทำยังไงดีล่ะ?

ฉันคงเป็นแค่ตัวถ่วงเท่านั้นแหละ...

ไม่ว่ายังไง ถ้าพวกนั้นตายไปแล้วก็คงไม่มีทางทำอะไรได้แล้ว

ฉันจะมาเฝ้าดูด้วยตาตัวเอง

อย่างนั้นเหรอ

ถ้างั้นฉันก็จะอยู่ด้วยเหมือนกันนะ

แล้วก็เผื่อไว้ก่อนด้วย

เมรี่จังกลับคนเดียวไม่ได้ใช่ไหม?

ถ้าไม่มีคนคอยอยู่ข้างๆ คุ้มกันเมรี่จังไว้น่ะนะ

ฉันสู้เองไม่ได้...

ถึงอย่างนั้นก็ทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ

!?

นี่... อายูคิ

คุณคากามิ! เป็นไรรึเปล่าครับ!?

อ่า แค่พักนิดหน่อย

ว่าแต่แข็งแกร่งขึ้นเยอะเลยนี่นะ

ถึงขั้นมีสมรรถภาพร่างกายไม่แพ้เมโนวเลยด้วย

แบบนี้แล้วเจ้าหญิงนี่มันสุดยอดจริงๆ เลยนะ

ถึงจะไม่ถึง 200 ได้ แต่ว่านะ

โอ้!

งั้นก็เรียนรู้สกิลด้วยใช่ไหม?

ก็ดันขึ้นไปถึงเลเวล 172 เลยนี่นา

ครับ...

แต่ถ้าเทียบกับพวกคุณแล้วนะ

...มันโกงไปไหมล่ะ?

เป็นสกิลที่ค่อนข้างใช้ยากนิดหน่อยครับ...

ไม่อยากให้คุณมาบอกผมนะ!

สกิล...ภาพลวงตาของยอดวีรชน...มันจะขยายพลังโจมตีทางกายภาพที่ถูกรับรู้ โดยแลกกับพลังเวทของตัวเอง

พ่อครับ!!

ตำแหน่งมันหลุดออกมาหมดเลยนี่นา...!

เป็นอาวุธที่น่ารำคาญจริงๆ เลยนะ

ขอบคุณนะ คุณพิตตะ

พวกมันมาบุกโจมตีกันเป็นกลุ่มใหญ่เชียว

...ว่าแต่

คุณคากามิ คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกนี้จะมาที่นี่?

โซมารุบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเขามีความทรงจำว่าตัวเองถูกสร้างขึ้นมา?

เขาบอกว่าตอนนั้นเห็นแผนที่ที่มีระบุวันที่และสถานที่ที่จะถูกโจมตีน่ะ

เห็นชัดเลยเลยนะเนี่ย!

เหรอ

จิ-นู...

ดูเหมือนว่าความจำจะเลือนลางไปนะ

อยู่ตรงไหนกันนะ...

โซมารุ ทำไมถึงถูกทิ้งล่ะ?

●●●●

ไม่ใช่ว่าถูกทิ้งแล้วนะ...

เพิ่งจะหนีมาต่างหากล่ะ

ไม่สิ...

โดนฆ่าเลยเหรอ

ควรจะพูดอย่างนั้นดีไหมนะ...

โซมารุเกิดอะไรขึ้นกันแน่...?

ตอนเดือน 10 จะมาต่อ