ตอน 74: Chapter 74

มังงะเล่มที่ 14 กำลังจะวางแผงวันที่ 26 พฤษภาคม!!

ชาวบ้านเลเวล 99

ตอนที่ 74

แผนลับแห่งกระจกเหรอ!? พวกเผ่ายูรุเคมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...?

มังงะ: อิวาโมโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับ: โฮชิสึกิ เนโกะ ตัวละครต้นแบบ: ฟูมิ

โย่ว

ไวเหมือนกันแฮะ…

...อุรุกะ

ตามนัดเป๊ะเลย…

นายมาไม่ตรงเวลาที่กำหนดเลยนะ

...แล้วก็ตามนัดเป๊ะเลย

มาตามสัญญาณใช่ไหมล่ะ?

จังหวะเป๊ะมากเลยนะ

ดูเหมือนว่าเมโนวจะยิงกระสุนสัญญาณขึ้นไปบนฟ้าเรียบร้อยแล้วสินะ

역시 เชื่อเขาได้ถูกแล้วจริงๆ

ไม่รู้ว่าศัตรูได้ยินมาจากที่ไหน เลยอธิบายไม่หมดหรอกนะ...

ที่นี่...

ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจเจตนาของฉันแล้วสินะ

ที่นี่...!!

เชื่อมต่อกับพวกเผ่ายูรุเคเหรอ...!?

ดึงพวกเผ่ายูรุเคเข้ามาด้วยเหรอ...

ที่นี่มันมีคนที่สู้ไม่ได้เยอะแยะนะ!?

...นายควรมองให้ดีกว่านี้หน่อยนะ?

ถ้าเป็นไปตามที่ตกลงไว้...พวกเผ่ายูรุเคก็ควรจะแค่สร้างความปั่นป่วน ไม่ได้โจมตีนะ

อย่างน้อยก็กับฝ่ายที่ไม่เป็นศัตรูไงล่ะ

...สัญญาน่ะเหรอ...?

แบบนี้ถึงจะหักหลังได้ไงล่ะ

คงไม่คิดเลยสินะว่าฉันจะพาพวกเผ่ายูรุเคมาด้วย?

ใจถึงเกินไปแล้ว...!

ทำสัญญากับพวกเผ่ายูรุเคเนี่ยนะ?

ถ้าเกิดชาวบ้านโดนโจมตีขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ!?

จะไม่ให้เป็นแบบนั้นสิ

ก็เลยไปปล้นคลังเสบียงเพื่อตกลงกันนี่ไง...

น...นี่มันอะไรกันเนี่ย?

อาหาร... ...เหรอ?

มันคืออาหารง่ายๆ ที่ทำจากวัตถุดิบที่เอามานะ!

พวกนายเนี่ย กินเนื้อแบบดิบๆ โดยไม่ใช้เครื่องปรุงอะไรเลยเหรอ?

อาจจะเพิ่งเคยเห็นก็ได้ แต่มันเป็นอาหารธรรมดาสำหรับมนุษย์นะ!

อาหารของมนุษย์...

พวกนายเอง ที่ต้องป้องกันตัวในสภาพแวดล้อมที่แย่แบบนี้

รู้ว่าพวกนายใช้ชีวิตโดยการอพยพเป็นฝูง

ก็ไม่ค่อยได้กินอาหารดีๆ ใช่ไหมล่ะ?

ตอนที่เจอกันครั้งก่อน ฉันบอกนายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

พวกเราจำเป็นต้องจับมือกันนะ

ถ้าพวกนายร่วมมือกันจนสามารถทวงโลกใบนี้กลับคืนมาได้ล่ะก็...

พวกนายก็จะไม่ต้องลำบากเรื่องอาหารอีกแล้วนะ?

ดราย... ...โคโตะเหรอ?

อาหารนี่น่ะ มนุษย์เป็นคนทำขึ้นมาเอง

พวกนายไม่รู้จักพืชผลทางการเกษตรอะไรพวกนั้นใช่ไหม?

มนุษย์กับพวกเผ่ายูรุเคมาทำความเข้าใจซึ่งกันและกันสิ

เราน่าจะสามารถแลกเปลี่ยนและร่วมมือกันได้นะ

ฉันคิดว่านี่คือก้าวแรกเลยล่ะ

การแลกเปลี่ยน...

ไม่ใช่แค่อาหารนะ

อาหารไม่ขาดแคลนเหรอ...?

จะไม่ต้องใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัวอะไร

ไม่จำเป็นต้องเคลื่อนย้ายตัวเพื่อป้องกันตัวเองอีกต่อไป

พวกเรารู้เรื่องนั้น และเราจะสอนให้พวกนายรู้ด้วย

ม...ไม่เป็นไรนะ...

รีบทานไปก่อนก่อนที่มันจะเย็นนะ

เป็นกฎน่ะ

อะไรกัน

ไม่มีพิษอะไรใส่ไว้หรอกนะ?

อาหารน่ะ ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะได้รับ

มีกฎนะ...

เออ...นี่ก็เป็นการแลกเปลี่ยนสินะ

!!

อื้ม อร่อยเหรอ...?

ฮ่าๆๆ

ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ยังมีอีกตั้งเยอะเลย

งะ...อร่อยขนาดนั้นเหรอ...?

สะอื้น

เด็กพวกนี้ไม่ได้กินอะไรดีๆ มาหลายวันแล้ว

นั่นเป็นเพราะกฎของพวกนายไง--

ตามที่นายพูด อาหารของเรานี่ไม่พอจริงๆ

เพื่อที่จะจัดหาอาหารมาปกป้องฝูงจากศัตรูภายนอก

ผู้ที่สู้ได้จะได้รับสิทธิ์ในการกินเป็นอันดับแรก

(0)

เวลาที่มีอะไรมา...

คนที่ถ่วงฝูงนักหนาแบบนี้ ต่อให้เป็นใครก็ไปไม่ได้หรอกนะ

ตามสภาพโลกในตอนนี้ ความเศร้านี้ก็จะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

ฉันเองก็...

ฉันเองก็มีลูกสาว...

โดนโจมตีตอนที่เรากำลังเคลื่อนย้ายเพื่อเปลี่ยนฐานทัพ แล้วก็บาดเจ็บไปด้วย

เลยต้องดูแลทุกคนเหมือนกันหมด...

...แต่ก็อดไม่ได้ที่จะปฏิบัติต่างออกไปสักหน่อย...

ทุกคน...

เหมือนกันหมดเลย

...กระจก

พวกเราเนี่ย...

...ควรจะทำยังไงดี?

บ้าชะมัด...

แล้วก็เรื่องนี้ด้วยนะ

นายคิดว่าไอ้พวกอย่างฉันจะใช้การได้ไม่ได้รึไง?

ค...คือว่า!?

เครื่องส่งสัญญาณเหรอ!?

ที่อยู่ตรงนี้มาตั้งปีแล้วนะ ไม่ได้มาเฉยๆ หรอกนะ

การที่พวกนายจับตัวฉันได้น่ะ มันเป็นกับดักต่างหากล่ะ

พวกนายมันรอบคอบนี่นา...

ถ้าหลุดออกมาจากตรงนั้นไม่ได้ ก็จะซวยเลยนะ

เพื่อที่จะเข้าไปซ่อนตัวในวงแขนของพวกเราได้น่ะ

เลยต้องให้มันดูเหมือนว่าถูกโจมตีและถูกจับได้ด้วยแผนซุ่มโจมตีของพวกนายนั่นแหละ

ก็คือได้รับความช่วยเหลือจากพวกชนเผ่าเขี้ยวดุสัตว์นั่นไง

พวกเราก็ติดต่อกับอุรุกทุกคืนเลยนะ

กลไกมันคือวาลรัน...

ถึงแม้ว่าการติดต่อกับฉันจะขาดหายไป แล้วก็ยืนยันสัญญาณอีกอันได้แล้ว

พวกเขาก็จะตามรอยเครื่องส่งสัญญาณนี้มาช่วยเราได้เลยล่ะ

พวกเราไม่ว่าจะอยู่เมืองอะไรก็ไม่เคยออกไปไหน แล้วก็ไม่เคยทำลายอะไรเลยนะ

ถึงจะสู้กันได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะฆ่าใครได้นะ

อึ...มันมาจากที่ไหนกันแน่?

เฮ้ๆ

ดูถูกพวกเราเหรอ?

ควรจะปิดทางออกไปแล้วนะ...

เพิ่งขุดใหม่นะโว้ย!

...ถึงแม้ว่าจะคอยเช็คดูว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปไหมก็ตาม

เกือบตายอยู่แล้วเนี่ย!

พ่อเก่งมากเลยครับ!

นี่เจ้า

ฟู

●

ไม่คิดเลย...ว่าจะมีการจัดระเบียบและระบบที่ฉันสร้างมาเป็นเวลายาวนาน

ถูกทำลายลงได้ในวันเดียวแบบนี้

เวลายาวนาน...อายุขนาดนั้นเลยเหรอ...?

ถึงจะเป็นแค่คนคนเดียว

ที่เป็นผู้รับผิดชอบเหมือนชาวบ้านนี่นะ

ดูจะสบายใจดีนะ?

ไม่มีที่ให้หนีแล้วนะ จะให้เล่าทุกอย่างออกมาให้หมดเลยล่ะ

เปล่าครับที่ผมหัวเราะ ไม่ใช่เพราะผมสบายใจหรอกครับ

แต่เพราะพร้อมๆ กับที่ผมยอมรับพลังของคุณแล้ว

ก็รู้สึกว่ามันน่าขันดีน่ะครับ

...น่าขันเหรอ...?

พลังของนายมันยอดเยี่ยมจริงๆ...

แต่นายก็ไม่รู้อะไรเลย

เหมือนเด็กที่คิดว่าจะแก้ปัญหาทุกอย่างได้ด้วยกำลังเท่านั้นแหละ

นายไม่รู้เหรอว่าทำไมนายถึงรักษาโลกใบนี้เอาไว้ได้...?

ฟุฟุ...

ถ้างั้นก็บอกมา!

เจตนาที่ทำเรื่องแบบนี้ออกมาน่ะ!

สอนไม่ได้

คุณรู้ไหมว่าทำไมเหรอ?

คงไม่รู้หรอกมั้ง?

นั่นมัน!

...ก็เพราะว่าคุณยังไม่ได้บีบคั้นผมได้น่ะครับ

...ทำเป็นแข็งแกร่งจัง

คิดว่าชนะได้แค่เรื่องแค่นี้

นั่นเป็นเหตุผลที่ผมไม่สามารถสอนคุณได้น่ะครับ

การที่ผมจะบอกความจริงให้คุณฟังน่ะ

มีแต่คนที่ผมยอมรับแล้ว หรือคนที่ยินยอมจะให้ความร่วมมือกับผม หรือคนที่ผมคิดว่าจะยอมเดิมพันทุกอย่างกับเขาได้เท่านั้น...

เดิมพันทุกอย่างเหรอ...?

ตอนนี้คุณยังไม่มีคุณสมบัตินั้น

ดังนั้น โปรดพิสูจน์ตัวตนให้ผมดูเถอะครับ

เอาล่ะ ทีนี้คุณจับฉันได้แล้ว

จะช่วยเพื่อนๆ ได้ไหมล่ะ?

เมเมนว!?

พวกเผ่าจูเกะทำอะไรกันอยู่กันเนี่ย!?

เมโนอุ พวกเธอน่ะอยู่ในห้องพิเศษชั้นล่างสุดนะ

ถึงจะไปถึงก็พลังของเผ่าจูเกะอย่างพวกเธอก็เข้าไปไม่ได้หรอกนะ

...ในทางกลับกัน ผมอยู่ที่ชั้นบนสุดของหอคอยกลางนี่แหละ

เอาล่ะ...

...จะเอาอันไหนดีล่ะ?

ฟุฟุ...

...จะให้สนุกไปกับมันให้เต็มที่เลยล่ะ

จะทันไหมนะ...?

ต่อเนื่องจากฉบับเดือนกรกฎาคม