ตอน 76: Chapter 76

คอมมิคเล่มที่หนึ่งถึงสิบสี่ วางจำหน่ายแล้ว!!

ชาวบ้านเลเวล 99 ตอนที่ 76

กระจกเมโนอุที่ต่อสู้ด้วยการแลกชีวิตจะทันไหมนะ...!?

ทำไมพวกเราถึงคิดว่าเราจับเผ่าเขี้ยวสัตว์กับเผ่ากินคนไว้เพื่อเร่งวิวัฒนาการล่ะ?

ทำไมถึงยังคงมองหา มนุษย์ที่แข็งแกร่งอยู่เรื่อยๆ ล่ะ?

ทำไมถึงสร้างสิ่งมีชีวิตใหม่ๆ ออกมาแล้วยังคงแสวงหาความแข็งแกร่งอยู่เรื่อยๆ ล่ะ?

ทาคากะ...

...คุณคงรู้ตัวอยู่ใช่ไหม?

ตอนที่ออกมาสู่พื้นโลกแห่งนี้เป็นครั้งแรก

คุณถามอะไรผมเหรอ?

ช่วยบอกหน่อยได้ไหมล่ะ

เกี่ยวกับศัตรูที่เราต้องโค่นล้มน่ะ...

...อยู่ด้วยนี่เองเหรอ?

คนที่พวกคุณต้องโค่นล้ม แม้ว่าจะหักหลังกลุ่มต่อต้านก็ตามน่ะเหรอ!?

•••••

คุณเมโนว!!

ดูเหมือนว่ามันจะใกล้จะจบแล้วสินะ

เมโนอุ...พอแล้วน่า

พวกเราไม่เป็นไรหรอก...

อย่าแบกไว้คนเดียวนะ...!

ไม่ต้องสู้แล้วก็ได้นะ!!

แบบนั้นเหรอ... ...อย่าหัวเราะสิ...

คุณจำได้ไหมคะ?

วันนั้นที่ฉันสูญเสียทุกสิ่งไปเลย...

วันนั้น...

ฉันได้รู้ถึงความโง่เขลาของตัวเองและสูญเสียความเชื่อใจจากทุกคนไป

ดูเหมือนว่าทุกคนจะโทษตัวเอง ทำให้ทุกสิ่งดูเหมือนศัตรูไปหมด

ทั้งคนที่ชมว่าฉันเก่งและเข้ามาช่วยเหลืออย่างใกล้ชิด ต่างก็ตำหนิและห่างหายไปจากฉัน

ไม่มีใครเหลืออยู่ข้างๆ ฉันเลย...

เพียงลำพัง...

ยกเว้นคุณ

ก็ไม่อยากจะฟัง...

...ไม่อยากฟังเรื่องนั้น!!

ตัวฉันที่สูญเสียทุกสิ่งไปแล้วก็ได้ก้าวต่อไป

และตอนนี้ก็กำลังต่อสู้อยู่เพื่อเพื่อนๆ ในที่แห่งนี้เอง

ในวันที่ค่อยๆ ผ่านพ้นไป ฉันไม่ได้เป็นทั้งเผ่าปีศาจหรือมนุษย์

แต่ใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังในฐานะเมโนอุเท่านั้น

ตัวฉันในอดีตที่ใช้ชีวิตอยู่กับการชดใช้ด้วยเลือด

คงจะไม่มีทางไปถึงโลกใบนี้ได้หรอก

วันคืนเหล่านั้น...

สนุกจังเลย

คุณเมโนอุจัง...

ไม่ชอบเลย...ไม่ชอบ!

ยังมีเรื่องที่อยากทำกับคุณเมโนวอีกเยอะเลยนะคะ!

อย่ามาล้อเล่นน่า! ยังต้องทำต่อเลยไม่ใช่เหรอ?

ทุกอย่าง...ที่คุณพามาให้

เปลี่ยนตัวฉันให้ และสอนเรื่องมนุษย์ให้ด้วย...

คือคุณเองค่ะ คุณอลิส

ไม่อยากฟัง ไม่อยากฟัง!

ไม่อยากฟัง!!

คุณอลิส!

คุณอลิส...จงดูให้ดีนะ

...ตกลงไหมล่ะ?

ฉันสัญญาว่าจะอยู่ข้างๆ คุณ

จะกลับไปที่อースเคลียด้วยกัน

แม้ว่าจะเป็นการผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับนายท่านที่เป็นเผ่าปีศาจ

แต่ความรู้สึกที่อยากจะปกป้องมันก็อยู่ในตัวฉันค่ะ

นั่นก็เพื่อปกป้องคนที่สำคัญของฉัน!!

ไม่ได้นะ...คุณเมโนอุ...

สำคัญกว่าคำสัญญาใดๆ มากกว่าชีวิตของตัวเองด้วยซ้ำ

มันคือเจตจำนงของตัวเราเองนี่นา!!

ตบ

!!

พอแล้วมั้งคะ...

เมโนอุสู้ต่อไม่ได้แล้ว!!

การหายไปนั่นแหละคือการทดสอบ...

แล้วก็อาจจะลืมไปแล้ว แต่คราวหน้าจะเป็นพวกเธอนะ...

...ขอโทษด้วยนะ

ในเมื่อพวกแกไม่มีแรงจะต้านทานได้ตั้งแต่แรก การที่พวกแกจะช่วยโลกได้ด้วยตัวคนเดียวก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

ยอมแพ้ซะ...

นี่คือโชคชะตาไงล่ะ

หุบปาก!

!?

หวุดหวิดเชียว...!

ต่อจากฉบับเดือนกันยายน