ตอน 150: Chapter 150

ฉลองการตีพิมพ์ครบ 150 ตอน!! สีกลาง 2 เล่มติด!! ครั้งที่ 1!!

มาอิรุริตะ! อิริมาคุง เล่มล่าสุด เล่มที่ 16 วางจำหน่าย 8 เมษายน วันพุธ!!

โทรทัศน์ จะ ออกอากาศ ตามกำหนดการ อนิเมะทางทีวี ซีรีส์ที่ 2 มีกำหนดฉายฤดูใบไม้ผลิปี 2021!!

โทรทัศน์ ได ไซ โฮซู มาอิชู สุอิโย เอส เอช เค อี เซ็นโคคุ โฮซู ชู อนิเมะทางทีวี ซีรีส์ที่ 1 ฉายซ้ำ!! ออกอากาศทั่วประเทศทาง NHK Eテレ ทุกวันพุธ เวลา 19:25!!

วันนี้ก็แสดงได้ดุเดือดขึ้นไปอีกนะเนี่ย~

คุณพิกซี่

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติ และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริง (85)

จนถึงฉบับก่อนหน้า → บูลสันที่ดูไม่ค่อยจะโดดเด่นในงานเทศกาลดนตรี เพราะเรื่องของตระกูล แต่ว่า! เขาก็มีความสามารถด้านทรัมเป็ตที่โดดเด่นที่สุดในโรงเรียนปีศาจเลยนะ!?

อาจจะเป็นเพราะความเครียดที่สะสมอยู่ก็ได้นะ

คุณบารัม ผมยาวขึ้นแล้วเหรอ!?

เขาบอกว่าช่วงขนปุยจะสั้นลงในไม่ช้าเลยนะ

ยิ้มหน่อยสิ~

ไม่บอกให้รู้เหรอคะ ว่าคุณพูลสันเป็นพิคซี่

...หึ

ถึงจะไม่ได้มองไปที่พรสวรรค์หรือความถนัด

ถึงจะพยายามให้เป็นไปตามใจตัวเองก็คงไม่สำเร็จง่ายๆ หรอก

แล้วพวกนั้นจะรู้ตัวได้ไหมน่ะ ขึ้นอยู่กับพวกเขานั่นแหละ

ก็...

เรื่องของฉันน่ะ ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องรู้หรอกนะ

วันนี้...

มีเรื่องที่อยากจะตะโกนออกมา

เยอะเกินไปแล้ว...

ก่อนอื่นคุณครูฝ่ายหญิง

อย่าปล่อยเลยนะ

ตกใจหมดเลย หยุดเถอะนะ ถ้าไม่ขึ้นงานเทศกาลนี่บรรยากาศจะแย่แย่เลยนะ

มันออกไปไม่ได้หรอกน่า

ว่าแต่ว่า

ทุกคนก็ดูจะรีบร้อนเกินไปเหมือนกันนะ

โอ้

น่ากลัวจัง

ความใส่ใจที่มีให้ผม

มันทำให้ผมดีใจนะ...แต่ว่า...

พูดกันตามตรงนะ งานเทศกาลอะไรพวกนั้น ผมคงจะ

โดดเด่นสุดๆ

ได้นะ แต่ว่า...

ตระกูลพูลสันต้องไม่ให้เป็นที่สะดุดตา

นี่คือข้อห้ามเด็ดขาดเลยนะ!

ถ้าทำไม่ได้ก็ต้องทำไม่ได้!!

พรสวรรค์ทางดนตรีของผม จะไม่เปิดเผยให้ใครรู้เด็ดขาด

ก็เพราะว่า

ผมเนี่ยนะ...

จะไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องอะไรทั้งนั้น

ก็เพราะว่าเป็นค้างคาวที่กำลังแกว่งไกวอยู่นี่นา

เอ๊ะ ทำไมล่ะ

เดี๋ยวนะ หายไปไม่ได้เหรอ

ค๊า~าาา~ ทสึ~

เอ๊ะ...

สุดยอดจังเลยนะ คุณพูลสัน!! เสียงดังปั๊บปั๊บปั๊บออกมาเลย! เหมือนมีนิ้วเป็นร้อยๆ นิ้วเลย!! ส่องประกายวิบวับแล้วก็แวววาวจนแสบตาไปหมดเลย!!

...ตึ

ชิ

ไม่ใช่สักหน่อย

นี่เป็นแค่วิธีระบายความเครียดเท่านั้นเอง

ไม่ใช่เพราะงานเทศกาลดนตรีเด็ดขาดเลยนะ จริงๆ แล้วก็ไม่ได้ชอบดนตรีขนาดนั้นด้วยซ้ำ แถมยังเป็นคนที่ไม่เคยเล่นต่อหน้าคนอื่นด้วยซ้ำอีกต่างหาก

ว่าแต่...ทำไมถึงอยู่ตรงนี้ล่ะ

ยังไงก็อยากให้เงียบๆ ไปซะ ขอให้ลืมเรื่องนี้ไปได้แล้ว ขอหยุดเรื่องนี้ได้แล้วนะ

ไม่สิ! ไม่ใช่สิ!!

ใช่แล้ว...นี่มันฝัน...โอเค กลับไปที่ห้องแล้วตื่นขึ้นมาดีกว่า!

พูดออกมาเองแล้วมันก็อ้างได้ยาก...

งั้น...ก็ด้วยเหตุผลแบบนั้นสินะ...

หนี...

ลาก่อนนะ...

เดี๋ยวก่อน

อึก

ขอโทษนะ

ฮะ...

ขอโทษ

แต่ฟังนะ

ผม... ต้องขอโทษคุณพูลสัน

แล้วล่ะ...

?

ผะ ผมน่ะ

ก็ไม่รู้ว่าคุณพูลสันอยากจะทำอะไร...

คุณบอกว่าเป็นตระกูลที่ไม่ควรเป็นที่สะดุดตา แล้วตอนที่ทุกคนขอร้องกัน

ก็น่าจะลำบากใจอยู่สินะ... ดังนั้น

ถ้าไม่อยากออกไป ก็เลยคิดว่าไม่ต้องฝืนก็ได้นี่นา

แต่ว่า

ตอนที่แล้วน่ะ

พอได้เห็นทรัมเป็ตของคุณพูลสันแล้ว...

ผม ผมน่ะ

รู้สึกประทับใจมากๆ เลยครับ!

ถึงจะเพิ่งบอกไปเมื่อกี้ว่าไม่ต้องออกมาก็ได้นะ แต่ว่า

มันเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมจริงๆ นะครับ

เรื่องสถานการณ์ของคุณอะไรพวกนั้น

ผมก็ก้าวข้ามมันไปหมดเลยครับ

ตามใจตัวเองของผมนะ! แค่เสียงของคุณนี่แหละ

ผมรู้สึกว่าอยากจะให้ทุกคนได้ฟังมันจังเลย!!

จะทำให้ทุกคนได้เห็นให้ชัดๆ เลย!!

ผมอยากเห็นคุณที่ถูกทุกคนชื่นชมจังเลย!!

ดังนั้นเราก็ออกไปด้วยกันเถอะ!!

เทศกาลดนตรี!!

................

ทำไมล่ะ

เพื่อพวกเรา" หรือ "ถ้ามีคำชวนแบบนั้น

ถ้าเป็นคำชวนแบบนั้น ก็คงจะหนีไปได้ง่ายๆ ซะอีก...

ทำไม

ครั้งนี้...

มันถึงพูดไม่ออกเลยนะ

ผมอยากจะเห็นคุณที่

ทุกคนกำลังชื่นชมอยู่ครับ

แค่เสียงอย่างเดียว...

ห๊ะ?

ถ้าอย่างนั้น...

ห๊ะ?

เย้!!

...เอ๊ะ?

นี่พูดอะไรน่ะ ผมเนี่ย

ถึงจะเป็นคนที่ไม่ควรโดดเด่น แต่ก็ดันโดดเด่นซะแล้ว! ทำไมกันนะ!

ถูกแรงของเขาผลักดันจนเผลอ...

ไม่ๆๆ ไม่ได้นะ โดดเด่นไปแล้ว เดี๋ยวก่อน เสียงดังจัง เอ่อ... ดังนั้น กล่าวคือ

เอ๊ะ จะออกเหรอ? ผมเหรอ?

ไปงานเทศกาลดนตรีเหรอ?

เอาแต่ใจจริงๆ เลยนะ

เพราะเขาเนี่ยนะ!?