ตอน 160: Chapter 160

ตอนที่ 160 ถึงมองไม่เห็นเลย

คุณพ่อบูลสันโทรมาประท้วงที่โรงเรียนโดยตรงเลยเหรอ!?

โดยด่วนเลยนะครับ

อยากให้คืนลูกชายให้ด้วยครับ

ฉบับก่อนหน้า → บูลสันที่ได้รับโทรศัพท์จากคุณพ่อ ก็เตรียมใบลาออกโดยไม่ได้ปรึกษาพวกอินะเลย...!?

ฉบับรวมเล่มที่ 17 วางจำหน่ายแล้วอย่างดีเยี่ยม!!

จะส่งลูกชายไปงานเทศกาลดนตรีนี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี

เพราะได้ยินมาจากลูกชายเหรอครับ?

ไม่ครับ พวกเราเป็นคนปิดบังเอง

แค่การสืบหาความลับนี่มันง่ายนิดเดียวเอง

ที่เดิมทีได้ฝากลูกชายไว้กับทางโรงเรียนของคุณน่ะ

ก็เพื่อจะให้เขาได้ฝึกฝนทักษะในฐานะสายลับน่ะครับ

ถ้าปล่อยให้เขาออกมาข้างนอกแบบนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่ได้ฝากไว้เลยนี่นา

ทางโรงเรียนของเราพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้สามารถให้การศึกษาที่ดีที่สุดแก่ทั้งความสามารถและจิตใจของนักเรียนเสมอมาครับ

เรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ก็เพราะว่า ทางเราให้ความสำคัญกับพรสวรรค์ทางดนตรีและความเป็นตัวของตัวเองของลูกชายคุณน่ะครับ...

ความเป็นตัวของตัวเองเหรอครับ?

พวกเราไม่จำเป็นต้องมีความคิดส่วนตัวอะไรเลย

ให้การศึกษาแบบจืดชืดแบบนี้เชียวรึ... ที่โรงเรียนของคุณ ลูกชายต้องเติบโตไม่ได้แน่ๆ

ชิลิ...

...นั่นหมายความว่า

ถ้าจะคัดค้านนโยบายการศึกษาของโรงเรียนเรา

งั้นเหรอ?

……ขอประทานอภัยครับ

ทางโรงเรียนของเรา ให้ความสำคัญกับความต้องการของนักเรียนเป็นอันดับแรกเลยนะครับ!

ถ้าไม่มีความยินยอมจากตัวนักเรียนเอง ก็ไม่สามารถดำเนินการให้ได้นะครับ

……ถ้างั้นก็เรียกโซยมาสิ

ลาออกด้วยความสมัครใจ ดะจิชูไตกะคุ

พรุ่งนี้ให้กลับบ้านเลยแล้วกัน

ーขึ้นไป

เนื่องจากความสะดวก คุณปรุซง โซย จึงกำลังเตรียมตัวเพื่อลาออกครับ

★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติครับ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริงแต่อย่างใดนะครับ (125)

……

ไม่นะ...!!

คุณพูลสันน่ะ... อะไรนะครับ?

●●●●

ว่า "ไม่เป็นไรครับ"

ก็จริงอยู่ว่าพอพูลสันออกไปแล้ว เกณฑ์ของงานก็ลดลงไปหน่อย

น่าจะเป็นเรื่องโชคดีสำหรับพวกคุณสินะ

เอ๊ะ...

ก็...น่ะสิ! ถ้าดูแค่ลำดับขั้นอย่างเดียวน่ะนะ!!

ไม่จริงน่า!!

มาถึงขนาดนี้แล้ว ถึงกับ...น่ะ

น่าเสียดาย...จัง...

•••••

เนื้อดี

(127)

ถึงแม้ว่าพูลซอนจะออกไปแล้ว แต่พวกแกก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาทำเป็นเฉยเมยได้นะ

เหลืออีก 5 วันก็จะถึงงานเทศกาลดนตรีแล้ว

ฉันเองก็คงจะดูแลแต่การฝึกซ้อมของพวกแกอยู่เรื่อยๆ ไม่ได้...เพราะว่าตอนนี้ฉันยุ่งมากเลยนี่นา

นอกจากการเตรียมงานเทศกาลดนตรีแล้ว การดูแลของพวกแกด้วย

...เอ๊ะ?

เรายังต้องตามหาปรุซงที่หายตัวไปอีกด้วยนะ

หายตัว...ไปเหรอครับ?

ทางบ้านของคุณเองก็ถามกันวุ่นวายว่า "โซยอยู่ที่ไหน" น่ะ

ลูกชายที่เก่งเรื่องการซ่อนตัวนี่น่าจะน่าดีใจมากกว่าไม่ใช่เหรอครับ

นั่นหมายความว่า...

คุณปรุซงนี่

กำลังหนีออกจากบ้านเหรอ...?

จริงดิ

เอ๊ะ? หมายความว่าเขาไม่ได้กลับไปเองเหรอ?

พวกเรา...พูดอะไรออกไปให้มันเกินเลยไปรึเปล่านะ...

มะ...มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่านะ...บาดเจ็บอะไรสักอย่าง...

ก็...พอจะเดาได้ว่าเขาอยู่แถวไหนอยู่แล้วล่ะนะ...

ที่ไหนครับ!?

จะทำยังไงดีนะ...

กำลังลังเลอยู่

คุณพูลสันน่ะ

คงจะ...อยากจะไปงานเทศกาลดนตรี...

แล้วก็ถูกบอกให้กลับมา เลยเอาแต่ลังเลอยู่คนเดียวแบบนี้

หายไป

คุณพูลสันที่ไปไหนไม่ได้

สุดท้ายแล้ว

ที่ที่เขาอยากจะอยู่...

...อยู่ตรงนั้น

ถึงจะมองไม่เห็น...

แต่ว่าต้องมีอยู่แน่ๆ!

ในห้องเรียนนะ

ปรุซง

คุง!!

ผม... พวกเรา... อยากจะไปงานเทศกาลดนตรีกับคุณ

ด้วย!!

น่าจะอย่างนั้นนะ

ก็อย่างนั้นแหละ! เพราะว่า...

สนุกโคตรๆ เลยนี่นา!!

ครับ! อยู่คนเดียวมันไม่ดีเลย!!

ทั้งที่ฝึกซ้อมพิเศษกับคุณอิรุมะแล้ว จะมาลาออกได้ยังไงกันล่ะ!

ใช่แล้ว...!

ครั้งนี้ตัวเอกก็คือคุณกับฉันนี่แหละ...

จะให้เป็นเลดี้คนเดียวเนี่ยนะ

มันไม่สุภาพเหรอครับ?

มาแอบไม่มาด้วยคนเดียวมันก็ไม่ยุติธรรมนะ

ถ้ามีอะไรที่พวกเราทำได้

จะทำทุกอย่างเลยล่ะขอรับ!

พวกสุภาพบุรุษอย่างเรายังคุยกันไม่จุใจเลยนะ

ยอมให้คนอื่นเป็นตัวเอกแล้ว! ถ้าไม่เท่เข้าไว้จะลำบากแย่เลย!!

การกระทำนั้น ซื่อสัตย์ต่อความปรารถนามากกว่าความคิด

ฉันจะเดิมพันไปทางที่นายจะมานะ

เวทีของฉันมี 13 คนเลยนะ!

มันสมบูรณ์แบบที่สุดเลยล่ะ!!

พวกเราจะฝึกซ้อมนะ!!

เพื่อที่จะไม่แพ้การบรรเลงของนาย!!

13 คน! เพื่อที่จะได้ขึ้นไปบนเวที!!

เอาล่ะ! งั้นมาฝึกกันเลยนะ! ไปลุยกันเลย!!

ไม่เป็นไรหรอก

คงจะ...

ต้อง...!!

และแล้ว

งานเทศกาลดนตรีก็

เปิดม่านขึ้น...!!

ติดตามตอนต่อไปในฉบับที่ 30 นะ