ตอนที่ 401

ตอนที่ 401 ส่วนใหญ่ไม่ได้พูด

ฉบับรวมเล่มล่าสุด เล่มที่ 43 วางจำหน่ายแล้ว ได้รับเสียงตอบรับอย่างดี!!

นิชิ ชู

แม้แต่ปีศาจสาวผู้หยิ่งทะนง ก็ต่อหน้าคนที่รัก...!?

มาแล้ว! อิรุมะ!

มาแล้วครับ!

จากฉบับก่อนหน้า → อิรุมะ ที่อ้างตัวว่าเป็นผู้ช่วยของจอมโจร อัลมา ถูกอเมริที่เป็นเจ้าหน้าที่ของกรมปีศาจจับกดลงไป!?

อ่าแฮร่

สีหน้าแบบนั้น...

เหมือนกับตอนที่ผมนอกใจสาวๆ ประมาณ 6 คน แล้วเธอโกรธจัดจนร่ายมนตร์คำสาปพร้อมถือเชือกกับเคียวไล่ตามมาเลย

นั่นนี่ทำให้ใจหายวาบไปเลยนะ ถูกไล่ตามอยู่ 3 วันเลย...

สัญชาตญาณการล่าของปีศาจสาวนี่มันสุดยอดจริงๆ ชอบมากๆ เลย ♡

แล้วก็

!?

เป้าหมายคือเด็กคนนี้สินะ...

เก่งใช้ได้เลยนะหนุ่มหล่อ~

งั้นก็เอาล่ะ

ขอคำแนะนำจากพี่หน่อย

เวลาที่สาวๆ อยู่ในสภาพแบบนั้นนะ

ห้ามปล่อยให้พูดความในใจออกมาทั้งหมดเด็ดขาด

พูดง่ายๆ ก็คือ...

ก็แค่ปิดปากก็พอแล้วนี่นา

ปิดปาก...

อิ...

อิรุมะ...

ปิด...

อึ้ก!?

งับ...

อร่อย...เหรอคะ?

อืม...อืม

โย่ว ดีจังเลย!

เอาขนมมาด้วยนะ...มีแบบเค็มด้วยล่ะ...

เอาอีกชิ้นไหมคะ?

ไม่ล่ะ...

เอ่อ...

!?

อ่า ถ้าอย่างนั้น...

ได้ยินไหมคะ~ คุณอเมริ~

ฮะ! เสียงนั้นคือ... ท่านผู้บัญชาการใหญ่!!

ขอโทษๆ ที่มาช้าจังเลย

จับจอมโจรได้แล้วเหรอ!?

เอ๊ะ เอ่อ

ก็... ตำนานอะไรสักอย่าง ไม่รู้สิ เพราะอย่างนั้นพวกเราถึงได้ ต้องมาเข้าเวรวันหยุดนี่นา!!

บ้าเอ๊ย! เรื่องใหญ่เลยนี่นา! ไม่อยากจะเชื่อเลย

ไม่ว่าจะเป็นตัวจริงหรือพวกพ้องก็ตามที่จับได้ ก็จะทรมานแบบจัดเต็มให้เลย! จะลงโทษด้วยโทษที่หนักที่สุดไปเลย!!

!?

แล้วไง? จับได้แล้วเหรอ!?

จับได้...

อ๊ะ!

ขอโทษ

ผลของราชามายาหมดแล้ว...

เดี๋ยวก่อน! อิรุ...

อาการย้อนกลับ...

อึก!

อิรุมะ อ่าาาาาาาา!

อ๊าาาาาา...

ฮ๊ะ!

ยังไงก็...

หนีไปได้...!!

ฮ๊ะ!

แต่ก็ตกใจมากเลย...!

ไม่คิดเลยว่าคุณอเมริจะกลายเป็นซีกเกอร์...

ว่าจะถูกจับได้...!

แบบนั้น...

ร่างกายมันไม่ขยับเลย

สายตาของคุณอเมริ...

นั่นน่ะ...

ผมเคยเจอมาแล้ว...

ใช่...นั่นมัน...

ตึ้บ

เหมือนกับหมีที่หิวเลย!!

คุณอเมริก็น่าจะหิวจนถึงขีดสุดเลยสินะ...

คุณฟานท์อมก็ให้คำแนะนำด้วย

ดีจังที่มีขนมติดมือมาด้วย...

ไม่

ได้ไงล่ะ...

!!

ไอ้โง่ๆ นี่!

ปิ!?

เจ้าราชาโง่คนนี้คิดอะไรอยู่เนี่ย!

เพราะสภาพของคุณนายมันแย่เกินไป เลยต้องมาปรากฏตัวในร่างใหญ่ๆ ซะงั้น

อ๊ะ คุณอาริ...!

ไม่ได้เจอกันข้างนอกนานเลย...

นี่ไงนะ ถึงอย่างนั้นก็มีอยู่ อิรุโบคุง อิรุโบคุง อิรุโบคุงจ๋า~~~ ไม่มีเลยนะ ที่ใหญ่ที่สุดในศตวรรษนี้!

ไม่มีเลยสักนิด อะไรนะ...

ในสถานการณ์แบบนั้น ทำไมถึงให้ขนมไปล่ะ นั่นมันเป็นกระแสแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

แบบนั้น...

ทำไมถึงไม่รู้ล่ะเนี่ย~ ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ตัวเองทำไปน่ะ...!

เอ่อ...

น่าจะกินอะไรที่มันดีกว่านี้หน่อย...เหรอ...?

ยังไม่พอเหรอ...?

เลิกสนใจเรื่องกินได้แล้ว

ฮ่าาา...

ถึงจะดูเป็นเรื่องน่าเกลียดที่ผมจะอธิบายทั้งหมดเองก็เถอะนะ...

ในฐานะเยาวชนแล้วมันเป็นยังไงกันล่ะ? เรื่องแบบนั้นน่ะ...!

จะให้บอกว่ามันไม่มีความรู้สึกอะไรเลยได้ยังไง ในเมื่อโดนรุ่นพี่สวยๆ ที่ชื่นชมจนล้มลงไปน่ะ?

ก็รู้ว่าโดนรุกไง

ก็เพราะว่าหิวไง

แน่ๆ...

คุณอเมริ... ท้อง

หิวแน่ๆ เลย

แน่นอน...!

แน่นอนสิ...

เจ้าตัวนี้...

มุ ค"

...

หมายความว่ามันสูงเกินไปสำหรับพวกเด็กๆ สินะ...

...

เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า...

ท้องร้องแปลว่า...

ไม่ได้คิดว่ากำลังจะกินมนุษย์เหรอ

เอ๊ะ

กิน...

คุณอเมริ

กับผม...

ขอโทษนะ

ไม่ได้คิดถึงเลยสักนิด...

อ๊ะแฮะ

พอชินกับโลกปีศาจแล้ว ความเป็นมนุษย์ของตัวเองก็เริ่มจางหายไปสินะ...

ว่ามันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่...

ก็ต้องเป็นเพราะผมไม่อยู่ด้วยนี่แหละ

อิรุโบคุงนี่มันไม่ไหวจริงๆ เลยนะ~

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

โฮส

คราวนี้ก็โดนลากเข้าไปแล้วไปทำตัวเป็นจอมโจรอะไรสักอย่างสินะ

เฮ้อ...

มีเรื่องที่ต้องทำเพื่อคุณแจ๊สสึคุงนะ!

ต้องรีบแล้วล่ะ!

ถ้าคุณอาริช่วยด้วยก็จะดีใจมากๆ เลย! จะช่วยทำตัวเป็นจอมโจรด้วยกันไหม!?

ได้สิ

เย้!!

ว้าว~

ไม่ว่าจะทางไหน ก็คิดว่าถึงเวลาต้องขยับแล้วเหมือนกันนี่นา?

ถึงจะเป็นผมเองนะ

การตามหาสมบัติที่ซ่อนอยู่ในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เนี่ย...

เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยล่ะ

คุณโออาริ ตื่นได้แล้ว!! แต่ดูเหมือนว่าจะมีเป้าหมายบางอย่าง...!?

สานต่อในฉบับหน้า No.31