ตอน 76: Chapter 76

ตอนที่ 76★แผ่นหลังที่พึ่งพาได้

ในวิชาเวทมนตร์ของนักเรียนปี 1 โรงเรียนปีศาจ ส่วนใหญ่แล้ว

เหล่าปีศาจนักเรียนจะเรียนรู้เวทมนตร์เพื่อที่จะได้มีชีวิตอยู่ได้ในอาณาจักร

เริ่มเรียนรู้เวทมนตร์ด้วยวาจาแบบง่าย ๆ เช่น การแปลงร่างและการรับรู้

จากฉบับก่อนหน้า→เพื่อวางแผนปลดปล่อยนักโทษที่อยู่ในคุกใต้ดินของสวนสนุก กลุ่มก่อการร้าย "หกนิ้ว" ได้อัญเชิญสัตว์อสูร 3 ตัวเข้ามาในเขตแล้ว!! ท่ามกลางสถานการณ์ที่อันตรายสุด ๆ อาจารย์คารูเอโกะก็ยิ้มอย่างท้าทาย...!?

เสริมสร้างพื้นฐานและค้นหาเวทมนตร์ที่เหมาะกับตัวเอง

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องแต่ง ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด (257)

ตั้งแต่ปีการศึกษาหน้าก็จะเริ่มเข้าสู่การประยุกต์ใช้และการปฏิบัติจริง

ฉบับรวมเล่มที่ 7 วางจำหน่ายแล้วอย่างล้นหลาม!!

นั่นหมายความว่า

ยังไม่ได้เรียนเลยยยย!!

เวทมนตร์สายโจมตี

มุริมุริมุริมุ!! จะตายแล้ว! จะตายแล้ว!!

จะให้ทำยังไงกับสัตว์อสูรแบบนั้นล่ะ...!!

ฮะ!

อันตราย!!

ไคม์ คามุอิ พลังสายเลือด

แปลให้เป็นกันเอง

ขอบคุณค่ะ คามุอิ!

อะไรกัน อะไรกัน

แปลภาษาของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ทำให้สามารถพูดคุยกันได้

เขาบอกว่าเป็น "ตัวจุกจิกน่ารำคาญ"... โกรธอยู่สินะ

อึก!

กาป โกเอมอน

พลังสายเลือด ฟูตะมัน เหล่าผู้มีพลัง

ใบดาบโปร่งใสที่รวมลมให้เป็นคมนั้น เปลี่ยนแปลงได้ตามใจชอบเลยล่ะ

สามารถเหวี่ยงดาบออกไปได้เหมือนบูมเมอแรงเลยนะ

โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!

อะไรกัน

"ดาบสายลม" เป็นพลังสายเลือดเดียวของเราที่เก่งด้านการโจมตี

ใช่แล้ว!

พลังสายเลือดสายโจมตีเพียงหนึ่งเดียว!!

ฉันคือ "สายตาขโมย"!

คามุอิคือ "การแปล"!

ลีดคือ "การปล้นสัมผัส"!

ซู่ววว...

3 ใน 4 เป็นทักษะส่วนตัว!!

พวกเราเป็นสายสัมผัสที่ใช้ไม่ได้ในการต่อสู้ด้วยมือเปล่าเลย!!

ถึงแม้จะใช้เวทมนตร์ง่ายๆ ได้...ถ้างั้นล่ะก็...

ลีด!

จะแย่งสายตาของหมอนั่นได้ไหม?

ตรงไหนล่ะ? อิชิ

อึ๊ก!! อันไหนก็ได้สักอัน!!

...ด้วย 'การปล้นสัมผัส' ของลีดเพื่อแย่งสายตา

แล้วด้วย 'การแปล' ของคามุอิ

ดึงความสนใจไว้...!!

เข้ามุมอับแล้ว...

ราฟาย่า!

บินไปเลย!

ดาบสายลมของพ่อ!! คามะอิจิ

เย้!!

โดนแล้ว!!

น่าจะได้ผลอยู่ไม่น้อยเลยนะ!?

ทำให้เขาโกรธเพิ่มอีกแล้ว...

โอ้โฮ่

อาจารย์! อาจารย์ครับ!!

ช่วยด้วย!!

ไม่ไหว! ชนะไม่ได้แล้ว!!

...นี่นา

ทำไมต้องมาพึ่งฉันเร็วขนาดนี้ด้วยนะ

คุณครู!

คณะผู้ดูแล!!

โค้ช!!

คุณครูประจำชั้น!!

มันเป็นคลาสเรียนที่ดีนะ

ถ้าจะให้พูดจริงๆ ก็ใช้ทุกสิ่งที่ได้เรียนมาให้เป็นประโยชน์ แล้วก้าวข้ามกำแพงของตัวเองไปซะ...ทำแบบนั้นแล้วพวกเธอก็มีโอกาสชนะนะ

รีบไปเลย

ถ้าหนีไปจะยกโทษให้ไม่ได้นะ

คุณครู...

แบบนี้

...ก็จริงนี่นา ไม่มีผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้เลย...

กะรา...

ต้องปกป้องตัวเองให้ได้... อ่า

นามธรรม

สกปรก!! ผู้ใหญ่เนี่ยสกปรก!!

ผู้ใหญ่ที่มาปกป้องเด็กๆ น่ะ!! ก็เป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้นแหละ!!

คุณอเมริคะ พาทุกคนอพยพไปเลยค่ะ

เอ๊ะ

คุณโอเปร่าล่ะคะ...?

การปกป้องคนสำคัญของคุณอินุมิก็

ฝากไว้กับคุณเลยค่ะ

เป็นหน้าที่ของฉันนี่คะ

โอ๊ะ... ผู้ใหญ่นี่ไว้ใจได้จริงๆ

เร็วเข้าสิคะ!

ค่ะ!!

กับ...

พารา...

รู้สึกจริงๆ เลย

เป็นเด็กที่ไม่รู้จักอ่านบรรยากาศเลยนะ

โอ๊ะ ร่างกายที่นุ่มนิ่ม...

ความเสียหายมันไม่ค่อยมากเลยเหรอ?

ถ้างั้นก็

แม้จะต่อยไป...

จดจ่อกับตัวหลักมากเกินไปเลย...

ฟุคุโอะ...!!

คุณอเมริคะ

คนอื่นๆ ก็ปลอดภัยแล้วค่ะ ได้เข้าแถวอพยพเรียบร้อยแล้ว

ก็เลย...รีบกลับมาค่ะ

เป็นยังไงกันนะ...

ในฐานะประธานนักเรียนโรงเรียนปีศาจ

จะปล่อยให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้แล้วหนีไปไม่ได้สิคะ

...นี่มัน

เป็นแผ่นหลังที่น่าวางใจจริงๆ นะครับ

ฟุคุโอะ ฝากด้วยนะคะ

แต่ว่าอย่าออกไปข้างหน้ามากเกินไปนะคะ

ค่ะ! จะระวังให้ดีเลยค่ะ!

จะไม่มีการทำอะไรโดยประมาทเด็ดขาด...

อาา...

ทุกวัน

ทำอะไรอยู่น่ะ

ทำไมถึงอยู่ตรงนั้นล่ะ!? คลาร่าเนี่ย จริงๆ แล้วมันประมาทจริงๆ เลยนะ...!!

เจ้าหมอนั่น