ตอน 86: Chapter 86

ตอนที่ 86★ความปรารถนาของผม

ช่วงสวนสนุกถึงขีดสุด!! เพิ่มขึ้นถึง 24 คน (เพศหญิง)

ก่อนถูกยิงออกไป!! อิรุมะท้าทายความสิ้นหวังครั้งสุดท้าย!!

ฉบับรวมเล่มที่ 8 วางจำหน่ายแล้วอย่างเป็นทางการ!!

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด (261)

คุณอิรุมะ!!

ไอ้บ้าเอ๊ย!

จะทำอะไรน่ะ...!?

พลังเวทของมัน...

โหมดเทพมาร!!

โอ้!!

ตอนที่แล้ว→สัตว์อสูรผสม 3 ตัว ได้สวนกลับด้วยการยอมตายในที่สุด!! เมื่อสวนสนุกกำลังจะพังครืน โรโนเวกับอิรุมะจะป้องกันวิกฤตนี้ได้ไหม!?

นี่!

เฮ้ ๆ ๆ!!

ดื่มเหรอ!? เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ!?

ก็แค่พูดไปตามอารมณ์น่ะ!

อึก!

ไม่ได้ฟังเลยนะครับ!?

เพราะว่าแหวนนักกินมันดูดพลังเวทได้นี่นา...

คงไม่มีทางอื่นแล้วล่ะ...

ไอ้จู๋ฉันมันตึงมากเลยนะ!!

ดื่มรวดเดียวมันหนักนะ!!

แต่ว่า

ถ้าคุณอาริที่กลืนพลังเวทของประธานกรรมการได้ล่ะก็

น่าจะไหวไหมนะ?

นั่นก็...

ทำได้นะครับ!?

แต่ว่า! พลังของไอล์โบ้ก็ จำเป็นมากเลยนะ!

ลองนึกถึงตอนที่ไอ้จู๋ฉันอยู่ในสภาพนี้สิ! ภาพ!!

เป็นไง!?

!

อื้อ!!

ให้จินตนาการถึง "ไอ้จู๋ที่กลืนกินมัน" น่ะ!! เก่งมากเลยนะ คุณอิรุ!!

เวทมนตร์มันคือภาพในใจนี่นา!!

ภาพ

ไอ้หมอนี่

กลืนลงไปให้หมดเลย!!

ภาพ!

ชิ

ปุ๊

แหม... พลังเวท...

กินเข้าไปเหรอ...?

สวึบ

อิ่มแล้วครับ...

แล้วครับ...

คุณอิรุมะ!!

บาดเจ็บตรงไหน!?

ครับ!? ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ!?

แล้วก็ เวทมนตร์เมื่อกี้มันอะไรน่ะ!?

นายเนี่ย! เป็นตลอดเลยนะ!!

เอ๊ะ

มันทำให้ตกใจจะตายอยู่แล้วนะ!!

อึก

พูดมาก่อนสิ

คุณอิรุมะ!

คุณนี่...!!

ทำอะไรบุ่มบ่ามอีกแล้ว...

ผม...จำได้ว่าคุณอาจารย์เคยบอกว่า "อย่าชินชากับอันตราย"

ผมไม่ลืมเลยครับ

ผมชินกับเรื่องอันตรายมากเกินไป

จนกระทั่งเริ่มมองความน่ากลัวนั้นเป็นเรื่องที่หวานหอมไปเสียแล้ว

แต่พอเห็นว่าพวกทุกคนที่ผมห่วงใยกำลังจะได้รับผลกระทบ...ในที่สุด

ผมก็กลับมาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกตอนที่ "อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา" อีกครั้ง

มัน...น่ากลัวมาก...

ผม...

ทันทีที่ออกมาอยู่หน้าสัตว์อสูร

ก็คิดว่า "อาจจะตายก็ได้"

แล้วก็คิดว่า "อาจจะทำให้ทุกคนเป็นห่วง"

พยายามจะเก็บมันให้ได้ทั้งหมด

แล้วก็คิดว่า "สุดท้ายก็อาจจะช่วยใครไม่ได้สักคน"

แล้วก็เตรียมใจ...

ด้วยการเตรียมใจนั้นแล้ว

ก็ไม่อยากจะยอมแพ้ที่จะเก็บสิ่งที่สมบูรณ์แบบเอาไว้...

แกร๊ก!

นั่นแหละคือ

นั่นมัน...ของผม...!!

อยากได้น่ะครับ!!

ดีมาก

...ทั้งมือและเสียง...

สั่นไม่หยุดเลยนะ ไอ้บ้าเอ๊ย...

ถึงจะว่าอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะขยับเองได้นะ!!

ตอนแรก

ทำไมถึงเป็นเด็กคนนั้น ถึงคิดแบบนั้นอยู่...

...เข้าใจแล้ว

ดูเหมือนจะพอเข้าใจเหตุผลที่เขาเลือก

แล้วล่ะครับ...คุณประธานกรรมการ...

ชั้นที่ 1

ตรงปลายซากปรักหักพังนี่แหละใช่ไหม!?

โอ๊ะ! ข้างนอกแล้ว!!

ในที่สุดก็ออกได้แล้ว!!

คุณคิริโอะล่ะ!?

หลงทางไประหว่างทาง...

เฮ้!!

แสงสว่าง!

ข้างนอกแล้วนะ!!

เย้!!

ทุบกรงให้แตก! ออกไปข้างนอกกันเถอะ!!

นี่มันอะไรกัน!?

ไม่ให้สัมผัสซะเลย!?

จะถูกผลักกลับไปเหรอ!?

เป็นเวทมนตร์ที่เปิดจากข้างนอกสินะ...!!

!

มีคนอยู่ข้างนอก...!!

โยโก!

!?คุณคิรินะ!!

คุณ...ทำยังไงถึงออกมาที่ทางออกได้...!

ไม่สิ อย่างน้อยก็ช่วยด้วยเถอะ! ทางนี้ครับ!!

...

เฮ้ เดี๋ยวก่อน

เอ่อ...คนที่อยู่รอบๆ เนี่ย...

ยินดีต้อนรับกลับมาครับ ท่านคิริโอะ

พวกเราหกนิ้ว

ขออนุญาตมารับแล้วนะครับ

คิริระ...

คุณ...?

พวกเราได้รับคำสั่งจากคุณบาร์ล

นะ...

ครับ

แผนการครั้งนี้มันเป็นยังไงนะ?

คือ "การทำลายสวนสนุกทั้งหมด" และ "การปลดปล่อยคุณคิริระ" ครับ

...ห๊ะ??

เป็นยังไงกันเนี่ย แก! คุณคิริโอะ!!

หักหลังเหรอ!? พวกเรา

จะทิ้งพวกเราเหรอ!?

จะทิ้งเนี่ย คำพูดมันฟังดูแย่จัง...

ก็เพราะว่าผมไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ

แกร๊ก!

ว่า "จะปลดปล่อยพวกคุณ" น่ะนะ

ใช่ไหมล่ะ?

...อ่า ตอนนี้เข้าใจแล้ว

ผมเป็นแค่ "คนชั่ว" ธรรมดาคนหนึ่ง...

แตกต่างจากปีศาจตัวไหนก็ตามที่อยู่ในคุก—คุณหนุ่มผู้นี้แหละคือของจริง...

"ความชั่ว" น่ะสิ

เหนื่อยหน่อยนะ

"ต้นตำรับความชั่ว" ที่แท้จริง!! ผู้ที่นำเหล่าหกนิ้วมาเป็นบริวาร... หลุดออกจากคุกได้สำเร็จ!!

ตอนต่อไป ฉบับที่ 1