ตอนที่ 1

ฉันจะ...

คราวนี้แหละ

ใช้ชีวิตอย่างจริงจัง

อยากจะทิ้งหลักฐานการมีชีวิตของตัวเอง

ไว้ในโลกใบนี้ให้ได้!

ผู้ที่ฝึกฝนเวทมนตร์จนถึงขีดสุด ออกเดินทาง

ด้วยอายุขัยที่เหลือเฟือ

天才เอลฟ์ที่ฝึกเวทมนตร์จนเก่งกาจ ได้กลายเป็นตำนานที่เลื่องลือด้วยพลังเวทมนตร์!

ในไม่ช้าก็จะกลายเป็นตำนานผู้มีชีวิต เรื่องราวอันสุขสบายไร้เทียมทานของเอลฟ์ที่มาเกิดใหม่!

01

[ต้นฉบับ] ซากาคิบาระ มอนโช

...ยา...ค!

...อา...

เรียกรถพยาบาล...!

ผู้ชายคนนั้น

อยู่ในรถ...!

---อา...

...ฉัน...

จะต้องตายแบบนี้สินะ...

---สำหรับฉันน่ะเหรอ ก็ไม่มีครอบครัวหรือเพื่อนฝูง

อะไรเลย...

แม้แต่เรื่องที่อยากจะทำอย่างจริงจัง

หรืออะไรที่อยากจะทิ้งไว้เบื้องหลัง

ก็ไม่มีอะไรที่จะอยู่ในความทรงจำของใครเป็นพิเศษเลย...

ชีวิตของฉันน่ะ

มันเหงาจัง...

---ถ้าหากว่า...

มีชีวิตหน้าต่อไป

---ในตอนนั้นล่ะก็---

นี่

ฟังนะคุณพ่อ

ลีสเนี่ย

กำลังจะไปเด็ดผลคูกุคนเดียวที่ป่าข้างบ้านอยู่

อายุแค่ 10 ขวบเอง อันตรายนะ

ฟังนะ

ป่าข้างบ้านน่ะ เต็มไปด้วยอันตรายเต็มไปหมดเลย

อย่างน้อยก็ถึงอายุ 30 ปีแล้วก็น่าจะไม่สายหรอกนะ

นี่นะ

รีส

ไม่ต้องกังวลนะพ่อ

แม่

ช่วงนี้ก็ไม่มีหมาป่ากล้ามโตที่เป็นอันตรายออกมาหรอก

แต่ว่านะ...

นอกจากนั้นน่ะ

การใช้ชีวิตแค่ในป่านี้

กินข้าวแล้วก็นอนกลางวันแค่นั้น

สำหรับรีสแล้ว

มันก็เริ่มน่าเบื่อกว่าพวกเด็กคนอื่นแล้วล่ะ

ลูกของเฮซาฟุเนี่ย พออายุ 10 ขวบก็เป็นเด็กที่เก่งกาจเหมือนที่คุยกันเลยนะ

เพราะโตเร็วน่ะสิ

แต่คุณแม่ก็เป็นห่วงนี่นา

ลีสเร่งรีบเกินไปแล้วล่ะ

ชีวิตของเผ่าเอลฟ์น่ะ มีตั้งเป็นพันปีนะ?

---ใช่แล้ว ถึงจะเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่ออายุ 30 ปี

ฉัน คิโด มิโนรุ เนี่ย

ได้มาเกิดใหม่ในเผ่าเอลฟ์ที่มีอายุขัยเป็นพันปี

ถึงจะไม่รู้ว่ามันจะเป็นกรรมแบบไหน

แต่นี่คือโอกาสที่เทพเจ้าประทานให้

ในชาตินี้ จะขอใช้ชีวิตอย่างสุดกำลังโดยไม่เสียใจเลย

---ใช่เลย หลังจากตั้งสัตย์สาบานเช่นนั้นมา 10 ปี

ฉันก็ได้ชีวิตที่สองในฐานะลีส

ลูกของเราเดินได้แล้วเหรอ!?

เพื่อที่จะใช้ชีวิตในโลกใบนี้อย่างเต็มที่

ได้เตรียมตัว...เรื่องตัวอักษร...

และวางรากฐานไว้แล้วล่ะครับ---แต่ว่า...

นอกจากนี้แล้ว

เผ่าเอลฟ์นั้น เนื่องด้วยอายุขัยอันยาวนานของพวกเขาน่ะ

ชุมชนข้างๆ แห่งนี้

อา อ่า เมื่อ 3 ปีที่แล้ว

ชุมชนที่แผ่ขยายออกไปโดยมีต้นไม้โบราณของอิกดราซิลเป็นศูนย์กลาง

แนวคิดเรื่องกาลเวลาจึงค่อนข้างหย่อนยาน

ไม่มีภัยพิบัติ และสัตว์อสูรที่เป็นอันตรายก็มีน้อยมาก

ถูกปกคลุมด้วยม่านพลังอันยิ่งใหญ่ที่ไม่สามารถรับรู้ได้จากภายนอกแม้แต่น้อย

ผลไม้ที่เป็นอาหารหลักก็มีอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์

ในสภาพแวดล้อมที่สมบูรณ์เช่นนั้น

เผ่าเอลฟ์ก็ได้เกิดและเติบโตขึ้น

ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาก็ใช้ชีวิตไปจนครบพันปีโดยไม่ได้ออกไปสู่โลกภายนอกเลย---

นั่นคือเรื่องปกติเลยล่ะ---

แต่ว่านะคุณพ่อคุณแม่

ผมเนี่ย...

ก็ยังเหมือนเดิม

ฟู่ซู่ฟู่

ลูกของไคลน์นี่มีชีวิตชีวาจริงๆ เลยนะ

ลูกของคลีนนี่ช่างมีชีวิตชีวาเสียจริงนะ

อายุแค่ 5 ขวบยังพูดได้อีกนะ

อายุ 10 แล้วก็เริ่มสนใจโลกภายนอกรึนี่

ขอโทษนะคุณแม่ ลูกของผม!

หัวหน้าเผ่า!

เออ ๆ

ไม่เคยมีเอลฟ์ที่สนใจโลกภายนอกเลยนะ

แต่ว่า---

จริงเหรอคะ...!

มันเป็นเส้นทางที่ยากลำบากนะ

...นับตั้งแต่ข้าได้เป็นหัวหน้าเผ่ามา 600 กว่าปีแล้ว

ข้าได้ยินมาว่าเอลฟ์ที่ออกไปข้างนอกส่วนใหญ่ก็จบชีวิตอย่างน่าสมเพช

โดยเฉพาะคนที่ไปยุ่งเกี่ยวกับเผ่ามนุษย์ ชะตากรรมของพวกเขาน่ะน่าเศร้ามาก

โลกภายนอกน่ะ มันอันตรายนะ

ลีส

●●●●

เพราะว่าเจ้าฉลาดล้ำกว่าพวกเด็กคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด เลยถามเจ้า

ถึงอย่างนั้น เจ้าก็ยังอยากออกเดินทางสู่ภายนอกใช่ไหม?

...คุณพ่อ

คุณแม่...

ที่เลี้ยงดูผมมาถึงขนาดนี้

ผมรู้สึกขอบคุณทุกคนในป่านี้

ถึงอย่างนั้น...

ผมน่ะ ผมอยากจะ

ทิ้งร่องรอยการใช้ชีวิตของตัวเองไว้ในโลกใบนี้

ถ้ามีเวลาถึงเป็นพันปี

ยิ่งไปกว่านั้น ก็ไม่อยากจะจบชีวิตลงในโลกเล็กๆ แห่งนี้

ผมอยากจะเรียนรู้เรื่องราวมากมาย...

อยากจะรู้จักผู้คนมากมาย

--ก็แบบนี้แหละ

อยากจะมีชีวิตที่ไม่มีความเสียใจ

...ถ้าใจมุ่งมั่นขนาดนั้น

พ่อกับแม่ก็จะไม่อับอายหรอกนะ

ถ้าได้ออกไปสู่โลกภายนอกได้ล่ะก็

ก็เป็นครั้งแรกในหลายร้อยปีเลยนะ นับจากราฮาบ ลอว์ลี

...อืม

รับทราบเป็นอย่างดี

ถ้าอยากจะไปสู่โลกภายนอกถึงขนาดนั้น

ก็ลองสอบให้ผ่านการทดสอบที่ข้าตั้งไว้สิ

ลีส คลีน

...ครับ!

...เอาล่ะ งั้นก็---

จงฝึกฝนเวทมนตร์ฟื้นฟูซึ่งเป็นแก่นแท้ของเผ่าเอลฟ์

ให้ถึงที่สุดจนถึงอายุ 100 ปี!

หรือครับ...

หนึ่งร้อยปี...

อืม

ผู้ที่สามารถป้องกันตนเองจากอันตรายของโลกภายนอกได้ มีเพียงเวทมนตร์ของตนเท่านั้น

หากเจ้าผ่านการทดสอบที่ข้ากำหนดไว้เมื่อถึงอายุ 100 ปีแล้ว

ก็จะอนุญาตให้เจ้าออกเดินทางสู่โลกภายนอกได้

เป็นไง?

...หนึ่งร้อยปีครับ 100 เน็น

แม้จะดูเหมือนนาน แต่ถ้าเทียบกับชีวิตของเผ่าเอลฟ์ ก็เป็นแค่หนึ่งในสิบส่วนเท่านั้น...

ถือเป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่เลยนะ!

แค่การได้เงื่อนไขจากหัวหน้าเผ่าเพื่อออกไปสู่โลกภายนอกได้แล้ว

ก็ถือว่าเข้าใจแล้วครับ

...แต่การทดสอบนี้

ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะทำได้ด้วยความตั้งใจธรรมดา

เรื่องนั้น

--อย่าคิดว่ามันเป็นเรื่องฝันไปนะ

-------------------สิบปีต่อมา

เวทมนตร์ฟื้นฟู

ลมหายใจของเทพธิดา

--อึกกกก!?

การจะบูรณะต้นไม้ใหญ่ที่อายุเกินพันปีจากรุ่นก่อน

ด้วยการ...น่ะเหรอ!?

แถมเวทมนตร์นั้นยังเป็นเวทมนตร์ระดับสูงสุดของเผ่าเอลฟ์

เวทมนตร์ฟื้นฟูระดับสุดยอดอีกด้วย...!?

ก็เพิ่งจะสิบปีจากคำสัญญานั่นเองนะ!?

เจ้า

แถมพลังเวทมหาศาลนี่อีก...

ต้องทำยังไงถึงจะกลายเป็นแบบนั้นได้ล่ะ!?

ลีส...!

สำหรับพลังเวทมนตร์น่ะ

ผมฝึกมาตั้งแต่เด็กแล้วครับ

อ่า แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ...?

ปีนี้ก็อายุ 20 แล้วนี่ครับ...

น่าจะประมาณ 5 ขวบมั้งครับ?

...!?!!?!?

ผมน่ะ ก่อนที่จะได้รับเงื่อนไขจากหัวหน้าเผ่าเพื่อออกไปนอกป่าแล้วด้วยซ้ำ

ก็เตรียมการเบื้องต้นมาอย่างต่อเนื่องเพื่อรอเวลาที่จะมาถึงแล้วครับ

ส่วนหนึ่งของการทำแบบนั้นที่ผมทำเป็นอันดับแรกคือ

ในห้องสมุดขนาดใหญ่ที่อยู่บริเวณขอบของต้นไม้โบราณ

การเพิ่มระดับปริมาณพลังเวทโดยรวมครับ

ตำราเวทมนตร์ที่เห็นในห้องสมุดของป่า

ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่มนุษย์เป็นผู้จารึกขึ้นมา

ในเล่มหนึ่งมีข้อความระบุไว้ว่า 'ปริมาณพลังเวทของมนุษย์ถูกกำหนดโดยสามองค์ประกอบคือ สภาพแวดล้อม คุณสมบัติ และความพยายาม จนถึงอายุ 20 ปี'

และยังมีข้อความว่า 'การฝึกฝนการปล่อยพลังเวทจนถึงขีดจำกัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จะนำไปสู่การเพิ่มขึ้นของปริมาณพลังเวทของบุคคลนั้น'

ผมก็ยึดตามคำกล่าวเหล่านั้น

ซึ่งได้ระบุไว้อย่างชัดเจน

ใช้พลังเวทให้ถึงขีดจำกัดสุดตัว

แล้วก็ฟื้นตัว แล้วก็ใช้ให้หมดอีก

ทำซ้ำๆ แบบนั้น

แม้จะแอบงีบหลับตรงนั้น

แต่ผมก็ตระหนักว่าอายุขัยเฉลี่ยของมนุษย์ในโลกนี้คือ 60 ปี

และมีการกล่าวกันว่าปริมาณพลังเวทจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนถึงอายุ 20 ปี

ถ้าเป็นเผ่าเอลฟ์ที่มีอายุขัยเป็นพันปีล่ะครับล่ะ?

ผมมีโอกาสที่จะเพิ่มปริมาณมานาทั้งหมดต่อไปได้จนถึงอายุ 300 ปีเลยนะ

ไม่คิดเลยว่าจะเก่งเวทมนตร์ฟื้นฟูได้เร็วขนาดนี้...!

แล้วเจ้า ยังเหลืออีก 80 ปี ถึงกำหนดการสอบของเจ้าเลยนะ...!?

ว่าแต่คุณหัวหน้าเผ่า

ครับ...!?

?

ในตำราเวทมนตร์เล่มหนึ่งก็มีคำกล่าวไว้แบบนี้ครับ

เผ่าเอลฟ์เนี่ย เวทมนตร์ฟื้นฟู

เผ่าคนแคระนี่ เวทมนตร์ธาตุดิน

เผ่าอสูรก็จะมีธาตุที่เหมาะสมกับเผ่าตัวเองเหมือนกับเวทมนตร์ธาตุความมืดเลย

--แต่ว่า ถ้าฝึกฝนและบ่มเพาะอย่างหนักแล้ว

ในทางทฤษฎีแล้วก็สามารถใช้เวทมนตร์ธาตุอื่นๆ ได้นะ

ในห้องสมุดแห่งป่าก็

แต่ว่าส่วนใหญ่จะมีแต่ตำราเวทมนตร์ฟื้นฟูเท่านั้น...

เป็นไปได้ไหมว่าตำราเวทมนตร์ธาตุอื่นๆ

มันอาจจะอยู่ที่ที่อื่นก็ได้?

อา...

ก็มีอยู่บ้างแหละ...

!!

แน่นอนอยู่แล้ว

เจ้าตั้งใจจะลองใช้เวทมนตร์อย่างอื่นด้วยรึ...?

ก่อนที่จะถึงเวลา 80 ปีที่สามารถเข้าสอบได้

เจ้า...ไม่นะ...

อยากทำทุกอย่างที่ทำได้ให้เสร็จสิ้นไปเสียก่อน

...ตอนนี้แม้แต่เผ่าอสูรก็ไม่มีแล้ว

แถมเผ่าเอลฟ์ก็แทบไม่มีใครตั้งใจเรียนเวทมนตร์อย่างจริงจังเลยด้วยซ้ำ...

ก็ช่วยไม่ได้...หัวหน้าเผ่าได้สืบทอดมันไว้

ห้องสมุดในป่า...กุญแจห้องเก็บตำราต้องห้ามนั่นเอง

ถึงอย่างนั้น ตำราเวทมนตร์ที่ไม่ได้เหมาะกับสายตาโดยตรงก็

เพียงแค่ทำความเข้าใจก็ต้องใช้เวลาเป็นร้อยๆ ปีเลยนะ

ขอบคุณครับคุณหัวหน้าเผ่า!

เรื่องนั้นน่ะ...

อา

ผมจะทำให้เวทมนตร์ธาตุอื่นนอกจากเวทมนตร์ฟื้นฟู

ถึงขีดสุดให้ได้เลยครับ!

ชะ ใจเย็นๆ ก่อนนะ~

--และแล้ว

เวลาหลายสิบปีก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

--เอาล่ะ!

ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว

สามสิบปี ช่วงอายุ 30

ผมที่เรียนรู้เวทมนตร์ทุกประเภทตามที่ประกาศไว้

ครั้งนี้จะได้ตำราเวทมนตร์แบบไหนกันนะ~

ผมได้รับมอบหมายให้ดูแลห้องสมุดแห่งนี้จากหัวหน้าเผ่า

โดยไม่ต้องรอถึง 100 ปีก็ได้ครบทุกประเภท...

หัวหน้าเผ่าเหรอครับ?

แล้วก็ผ้าเช็ดตัวด้วยครับ

แล้ววันนี้

เอ๊ะ

และมีตำราเวทมนตร์ใหม่ๆ จากโลกภายนอกเข้ามา

สิ่งที่ทำให้เผ่าเอลฟ์ติดต่อกับโลกภายนอกได้ก็คือ

ถือเป็นวันที่ล้ำค่าเลยนะ

ตระกูลการันดา มนุษย์ที่ปกครองแถบนี้

สมัยก่อนที่หัวหน้าเผ่ากับประมุขได้ทำพันธสัญญากันไว้

ได้ติดต่อแลกเปลี่ยนกันมาอย่างยาวนาน

ผมนี่เอง เพื่อที่จะรวบรวมตำราเวทมนตร์จาก

โลกภายนอก โดยอาศัยไม้จากต้นไม้โบราณที่หายากในโลกภายนอก

ถ้าเป็นการติดต่อกับตระกูลการันดา ก็ขออนุญาตได้แล้วนะ

ผมทำการค้ากับคุณกริเล็ตต์ การันดา ประมุขของตระกูล

คุณท่านลีส!

การที่จะมาเอามนุษย์มาให้ฝึกเวทมนตร์เนี่ย

แม้แต่ในประวัติศาสตร์อันยาวนานของเผ่าเอลฟ์

ก็ต้องเป็นคนอย่างคุณเท่านั้นแหละ

ครับคุณประมุข ผมนี่แหละ

คราวหน้าจะไปขออาสาวรุ่นน้องเป็นคู่ชีวิตแล้ว

อยากจะให้เจอเพื่อนสมัยเด็กสุดน่ารักของพวกเราจังเลย!

อีกแล้วเหรอเนี่ย!

ฮ่าๆๆ!

...แบบนั้นเหรอ

อาฮะ เมื่อหลายปีก่อน

ครั้งล่าสุดที่เจอกันก็พูดแบบนี้ไม่ใช่เหรอ

โอ้! มาแล้วๆ...

หืม?

...เดี๋ยวนะ?

คุณกริเลตต์

ความประทับใจเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนเหรอคะ?

นู~

~...

หวัดดีจ้ะ

คุณกริเลตต์

!?

ไม่เจอกันนานเลยนะ

คราวนี้เอาตำราเวทมนตร์แบบไหนมาให้เหรอครับ?

พลัง พลัง!

...หือ

จริงเหรอ...

?

เผ่าเอลฟ์เคยมีอยู่จริงด้วยเหรอครับ...!

เหมือนที่พ่อเคยพูดไว้เลย!

...ท่านพ่อเหรอครับ?

ใช่แล้ว!

ครั้งแรกที่ได้พบคุณครับ

คุณลีส

บุตรชายคนโตของกริเล็ตต์ การันดา

ผมชื่อกาลิอุส การันดา ครับ

ตั้งแต่ตอนเด็กๆ ก็ได้ฟังเรื่องของคุณพ่อ --กุ๊ด

จากคุณกริเล็ตต์มาตลอดเลยครับ!

--แผ่วเบา...

...พ่อของคุณกริเล็ตต์เหรอ?

ก็เพราะว่าครั้งก่อนที่เจอกันมันเมื่อไม่นานมานี่เอง...

...พ่อเหรอครับ?

...ตามปกติแล้วพ่อควรจะมาที่นี่

แต่เนื่องจากอายุที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้ขาและช่วงล่างอ่อนแอลง

ลูกชายคนโตอย่างผมจึงมาแทนให้ครับ

ได้โปรดให้อภัยด้วยนะครับ

เอ๊ะ--

ว่าแต่คุณกริเล็ตต์...

คือตอนไหนเหรอครับ?

คุณกาลิอุส

ครั้งสุดท้ายที่ท่านพ่อมาที่นี่

ครับ

จำได้ว่าประมาณ 2 ปี ก่อนที่พ่อกับแม่จะแต่งงาน...

ก็คือ 22 ปีก่อนครับ

แค่ 22 ปีเท่านั้นเอง... 12 ปี...

ถึงแม้จะเกิดใหม่เป็นเอลฟ์แล้วก็ลืมไปเลยล่ะนะ~

โลกของมนุษย์นี่

เปลี่ยนแปลงไปเร็วขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย...

เอ๊ะ!?

คุณลีส อีก 7 ปีก็จะ

ท่านต้องหายไปจากป่าแห่งนี้แล้วเหรอคะ!?

...ถ้าคำนวณให้ดีแล้ว

อ่า

ก็อายุที่เคยผ่านตอนเป็นมนุษย์น่ะ

ผมก็ อายุ 93 ปีแล้ว

...ถ้าออกไปจากป่าได้

ผมอยากจะไปเที่ยวบ้านของคุณด้วยจังเลยนะ

ช่วยบอกคุณกริเล็ตต์ให้หน่อยได้ไหม?

ว่าผมจะไปเยี่ยม แล้วก็ให้ดูแลตัวเองดีๆ นะ

...................!

แน่นอนอยู่แล้วครับ!

ท่านพ่อก็น่าจะดีใจด้วยครับ!

...ถ้าผมผ่านการทดสอบของหัวหน้าเผ่าได้

ก็จะสามารถเจอคุณกริเลตต์ได้อีกครั้งเสมอ

แบบนี้ก็คงไม่ต้องเบื่อไปอีกหลายปีสินะ!

ทันทีเลย...

...เรื่องเล่าของ《ผู้ที่ไม่เข้ากับเวทมนตร์

...วีรบุรุษ》

วีรบุรุษจะโค่นล้มจอมมาร

นิทานอีสปหรือนี่...

ได้ยินมาว่าในโลกนี้ เผ่าปีศาจได้สูญสิ้นไปนานแล้วนะ...

ถึงแม้ว่าเอลฟ์ก็จะดูเป็นสิ่งมีชีวิตที่

มนุษย์ทั่วไปค่อนข้างสงสัยอยู่แล้วก็ตาม...

หืม?

นี่มันเก่าจัง

ตัวปลอกก็เก่าคร่ำคร่าแล้วด้วย

ดูเหมือนจะเป็นคัมภีร์เวทมนตร์นะ...

--《คำชวนแห่งการ...ย้าย...มิติ...ด้วยเวทมนตร์》

สินะ...

น่าจะอ่านออกสักหน่อยนะ

หลังจากที่ฉันเรียนรู้เวทมนตร์ทุกธาตุแล้ว

ในสมัยโบราณ

ในที่สุดก็ได้เริ่มเรียนรู้เวทมนตร์โบราณแล้ว

ก็มีเวทมนตร์ที่เผ่าพันธุ์กึ่งมนุษย์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วเคยใช้

หรือก็มีเวทมนตร์ที่เหล่าปีศาจที่เคยครอบงำโลกเคยใช้

ผู้ใช้และประเภทก็หลากหลายมาก

ต่างจากเวทมนตร์ธาตุหลัก 4 ธรรมดา

มักจะมีเงื่อนไขการใช้ที่พิเศษ

น่าจะต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะทำความเข้าใจให้ได้ แต่

ยิ่งอ่านได้มากเท่าไหร่ก็น่าสนใจมากขึ้นเท่านั้น

—โอเค!

ชา

จิกะ...

ลองทำดูสักหน่อยแล้วกัน

ก่อนอื่นลองย้ายมิติมาใกล้ๆ บ้านดูดีกว่า

2023

เอ่อ...

นักเดินทางขี้เหงา

เวทมนตร์ย้ายมิติ

โรโร

...ความรู้สึกแบบนี้มันอาจจะเป็น

ไม่น่าเชื่อว่าจะร่ายเวทมนตร์ได้สำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก

สำเร็จด้วยเหรอเนี่ย!

......หืม?

นี่มัน...

กลิ่นเลือดเหรอ...?

มึง โผล่มาจากไหนวะ ไอ้บ้านี่!

เป็นพวกตามล่าจากกิลด์เหรอ!?

—!

...เอ๊ะ?

ดูจากสถานการณ์แล้ว

เหมือนจะย้ายมิติสำเร็จแล้วนะ

ที่นี่อยู่นอกเขตอาคมรึเปล่า...?

นั่นคือ...

เด็กมนุษย์เหรอ!?

ยังมีชีวิตอยู่ด้วย!

ได้พบกับมนุษย์