ตอนที่ 22

ผู้ที่ฝึกฝนเวทมนตร์จนถึงขีดสุดก็ได้ออกเดินทางแล้ว กลายเป็นตำนานที่ถูกกล่าวขานด้วยพลังเวทมนตร์นั้น

ด้วยอายุขัยที่มากเกินพอ จึงได้กลายเป็นตำนานผู้มีชีวิต

เพื่อนร่วมทีมตกอยู่ในอันตรายแล้ว!!

ภาพ: คันโกะ ต้นฉบับ: ซากาคิบาระ มอนโช

《เงามืดแห่งเสียงคร่ำครวญ》

อึก!

ทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย...!!

สายไปแล้ว

บ้าไปแล้วเหรอเนี่ย!?

ท่าไม้ตายเมื่อกี้พลังเวทก็ไม่เหลือเลยนะ...

ทุกคนอยู่ข้างหลังฉันนะ!

ราฮา...!?

อึ่ก...!

รา...

คุณราฮาบ...!!

อื้ม ยังมีชีวิตอยู่...!

สมกับเป็นคุณราฮาบเลย...!

ของชิ้นแพงสุดถึง 3 ชิ้นพังไปแล้วรึนี่

เครื่องประดิษฐ์เวทมนตร์!

อย่าขยับจากข้างหลังฉันนะ

แต่ว่าคุณน่ะถ้าไม่มีเครื่องประดิษฐ์เวทมนตร์ก็จะทำได้แค่เวทรักษาเท่านั้น...

ยังมีสต็อกเหลืออยู่

คุณราฮาบ...!

คุณวริตรา!

กลับมาเถอะ! กลับมาเถอะครับ!

อย่าดึงสิ!

ตอนนี้กำลังถอยกลับแล้ว!

แต่ว่าคุณอนาสตาเซีย

คุณก็พลังเวทไม่เหลือเหมือนกับเมื่อกี้ไม่ใช่รึไง

ต้องใช้เวลาในการเติมให้เต็มอีกสักพัก

...อึก!

ต่อไป!

ต่อไป!

ต่อ...!!

เวทมนตร์ขั้นสูง

《ม่านแห่งผืนดิน》!!

ไรด้น...!?

แค่ถูกปกป้องเฉยๆ น่ะ

มันไม่ถูกกับนิสัยฉันเลยล่ะ!

แถมยังเป็นเพราะคุณราฮาบช่วยซื้อเวลาให้ด้วย

พลังเวทก็เลยฟื้นฟูขึ้นมาได้บ้าง

จากนี้ไปมาสองคนช่วยกันปกป้องทหารป้อมปราการเถอะ...!

ฟุฟุ...

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...

ถ้าเป็นแบบนี้ การวางแผนเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเราคงจะหมดเร็วไปหน่อยมั้ง

ถ้าเป็นแค่คนเดียว คงจะสามารถทนรับหรือหนีไปได้

การที่ฉันคนนี้จะไปเป็นโล่ของเผ่ามนุษย์เนี่ย...

นี่ก็คงเป็นเพราะ

การได้พบกับคุณรีสสินะ....

คุณราฮาบ...!

เอลฟ์ ดา!

เมื่อกี้คือ...!!

คุณวริตรา...!

คุณอนาสตาเซีย!

! เปลวเพลิงนั่นมัน...

คุณวริตรา...!

วุ! คุณวริตรา!

ผ่านไปแล้วครับ!

ต้องจัดการคุณอูวาให้ได้นี่นา!

...!?

คุณอูวาคือตัวการที่กักขังตัวตนของข้าไว้ในร่างของแมจิคโบว์...

แต่ถ้าไม่โค่นล้ม ข้าก็ไม่สามารถได้อิสรภาพที่แท้จริง

น่ากลัวจริงๆ...

เพราะมันน่ากลัวไงล่ะ~

จากนี้มาจะยิงแล้วนะ!!

เอ๋ะ—!?

ยิงไปโดนตรงไหนไม่รู้เลย!

พยายามอีกหน่อยสิ!

—ตามที่ท่านปรารถนา

บิยัต!?

จะปรากฏตัวออกมาแล้ว

คุณวริตรา...

สำหรับฉันแล้วน่ะ มันต่อกรได้นะ

คงจะแย่แล้วล่ะนะ

อึ๋ย!?

มากกว่าเมื่อกี้

เวทมนตร์ขั้นสูง...!

ประตูยักษ์...

อึก...!

อีก...

ไม่ไหวแล้ว...!

บัดซบ...!

ชินา

จิน...!

คุณจิน...

อึก...!

รับไม่ไหวแล้ว...

ดาบไม้...!!

...ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เริ่มหลงใหลในตัวนักผจญภัยที่ดูเท่ๆ น่ะ

ตอนที่แม่เล่าเทพนิยายให้ฟังเหรอนะ

ตอนที่ต้องรับหน้าที่ทำงานจิปาถะที่โครเซนาลอย่างต่อเนื่องเหรอ

โค่นศัตรูด้วยพลังที่เหนือกว่า

คงเป็นตอนที่เห็นร่างของเอลฟ์สินะ

—นี่ฟังนะ

คุณจินคุง

—นับจากนี้ไปสักพักใหญ่ๆ

ดาบเล่มนี้จะปกป้องเธอเอง

แต่ถ้าถึงเวลาที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

ก็ขอให้เธอเชื่อใจฉัน แล้วลองเทพลังเวทมนตร์ทั้งหมดที่มีลงไปดูนะ

มันจะต้องเป็นพลังช่วยให้เธอได้อย่างแน่นอน...

...คุณอาจารย์รีส

ตรงนี้แหละคือการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา

...เวทมนตร์ของวีรบุรุษ

หมายความว่าอย่างนั้นสินะ...!!

เสริมมนตร์ เสริมพลังเวทมนตร์...ซึซึ!!

ในแสง... เวทมนตร์ของเรากำลังถูกดูดกลืนเข้าไปเหรอ...!?

ไม้ดาบ...

ไม่ไหวแล้ว!

พลังสูงสุด...!!

—แต่ว่า!!

โอคา

...นี่มัน...

ดาบศักดิ์สิทธิ์จำแลง

วีรบุรุษ

วีรบุรุษครับ/ค่ะ...คุณวีรบุรุษ...

...อย่างนั้นเหรอ!?

ถ้างั้น...

ทำได้แล้ว!!

จะมีเรื่องไร้สาระแบบนั้นได้ยังไงกัน!

การสร้างดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาเป็นดาบจำแลงอย่างนั้นน่ะ

—นี่มันเป็นผลงานของทวยเทพชัดๆ เลยนี่นา!!

อา สำหรับผมแล้วคนผู้นั้นน่ะ

คือสิ่งที่เทียบได้กับเทพเจ้าเลยล่ะ!

!?

ไม่ว่าจะร่างกายจะบิดจนถึงขีดสุดแค่ไหนก็ไม่เป็นไร

แค่ช่วงเวลานี้ ที่สามารถสู้ตัวต่อตัวกับคุณโอวาได้ในพื้นที่นี้

คุณอาจารย์รีส...

ขอความช่วยเหลือด้วยครับ!

—ต้องทะลุขีดจำกัดของตัวเองให้ได้ให้ได้!!

ในฐานะคนแสร้งเป็นวีรบุรุษ...เอเอเอเอะ!!

ดาบศักดิ์สิทธิ์เลวาเทน!!

คำรามออกมา

...ผะ...ผมเนี่ยนะ...

จะฉุดรั้งท่านจอมมารได้เนี่ย...

สมควรแล้วล่ะ...

แต่ว่า...

...ฮาซึ

ฮาซึ ฮาซึ...!!

...คุณอาจารย์รีส

ด้วยอย่างนี้ ผมก็

ได้เข้าใกล้นักผจญภัยสุดเท่แล้วเหรอครับ...?

ม...ยังไม่ถึงนะ...

ทุกคนที่เป็นนักเดินทางแห่งความหวังและทหารแห่งป้อมคูเครยังคงสู้กันอยู่นะ...

ด้วยพลังของวีรบุรุษที่เพิ่งคว้ามาได้

ถึงเวลาแล้วที่จะต้องทำให้ทุกคนเห็น

ปึ้ก

การตอบแทนบุญคุณ...

...เอ๊ะ?

ในเวลาแบบนี้...ทำไมล่ะ...

นิ้วมือ...

ขยับ...ได้แม้แต่เดียว...

...?

ไอ้กลิ่นอายชั่วร้ายที่คิดว่าหายไปแล้ว...

ปรากฏกายขึ้นมาเหรอ!?