ตอนที่ 1

แฟนตาซีเวทมนตร์เต็มรูปแบบ

นี่คือโลกเวทมนตร์ โฮคาอิ

ที่ทุกคนใช้เวทมนตร์เป็นเรื่องปกติ

โลกที่มีเวทมนตร์เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน

เวทมนตร์ถูกกล่าวว่าเป็นสิ่งที่สวรรค์ประทานให้

โลกที่สถานะถูกกำหนดด้วยความสามารถทางเวทมนตร์

ในโลกใบนี้ ในส่วนลึกของป่า

เจ้า

คอนรันรันรันรัน

เอชแอลอี นิคามิโนะ ฮิโตะ

เชียนแมน แมนแมนแมน

ตอนที่ 1 แมช เบิร์นเท็ด กับกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก—

เจคินจ์

ตอนต่อไปของมังงะเริ่มตั้งแต่หน้า 21 เลยนะ!!

เขามีตัวตนที่ตรงกันข้ามกับโลกใบนี้

ชูครีมหลังออกกำลังกายมันสุดยอดจริงๆ

เนื้อเรื่องมังงะหลักเริ่มตั้งแต่หน้า 3 เลยนะ!

ชื่อของฉันคือ เรโกล นิบาตันเดด

โฟโป

ฉันอายุ 75 ปี มีสไตล์และสง่างาม แถมยังอยู่กับลูกชายสองคนด้วยน่ะ

พออายุขนาดนี้แล้ว โดยส่วนใหญ่จะไม่อารมณ์เสียกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แล้ว

เพราะประสบการณ์ที่สั่งสมมาสอนวิธีรับมือกับความเครียดให้ฉันไงล่ะ

อาาาา

คุณตา

กลับมาแล้วครับ

ทำไมถึงมาทำประตูพังแบบนี้ล่ะ แมช!!

ไม่รู้ว่ามันเป็นประตูแบบผลักหรือแบบดึงเลย

ก็เลยพยายามจะทำอะไรสักอย่าง...

แต่สุดท้ายก็ทำมันพังซะแล้วสิ!!

ขอโทษครับคุณตา

ไม่สิ... ก็เถอะ

ช่างเป็นคนซื่อตรงจริงๆ เลยนะ... ทุกครั้งเลย...

จะซ่อมให้ครับ...

ถ้าสำนึกแล้วก็ถือว่า...

แปลกจัง ไม่เข้าเลย

ไม่สิ ต้องตรงไปตรงมาสิ!

เอ๊ะ? ว่าไงนะ?

หยุดทำแบบนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ!

หยุดจ้องก้นของฉันเหรอ?

ไม่นะะะะะะะะ

อะ!

ขอโทษครับ คุณปู่

อึ... อื้อ... ก็... อืม...

ไม่ได้มีเจตนาร้ายใช่ไหมนะ... ซื่อตรงดีนี่...

แล้วเมนูของวันนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วรึยังล่ะ?

แน่นอนอยู่แล้วครับ

...คือว่า ฉันสงสัยมาตลอดเลยนะ

ทำไมมีแต่การฝึกกล้ามเนื้อเนี่ย...

● ● ● ● ● ●

เจ้านี่มัน—

แตกต่างจากคนธรรมดาน่ะ...

ที่แตกต่างจากคนอื่นคือ ถึงแม้จะใช้เวทมนตร์ไม่ได้เลย นั่นก็เป็นเพราะเรื่องนั้น ดังนั้นอย่างน้อยก็—

ไม่เป็นไรหรอก... ไว้ค่อยคุยกันใหม่

ว่าแต่ ตาจะออกไปข้างนอกสักหน่อยนะ

?

บอกกี่ครั้งแล้วว่า เวลาตาไม่อยู่บ้านนี้

อย่าออกไปในเมืองนะ

อืม ไม่ไปครับ

นั่นสินะ... แมชเป็นเด็กดีและซื่อตรงจริงๆ เลย...

งั้นผมไปก่อนนะครับ

พีบีบีแอล จุด 2 ก็อบลิน

เคเอสเอ็มพี ยูอีพีเอสเอ็มอี

ฮาซัปคายเจพี เมนูพิเศษ

อัลคิแอมบี วันนี้เท่านั้น บัมจีบีพีเจคก์ ขอเชิญชวนให้มาซื้อนะครับ

ขอโทษครับ คุณปู่ เรื่องสำคัญมันเลี่ยงไม่ได้นี่นา

โห... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ

ก็ยังเป็นแบบเดิมเลย ทำได้แต่เรื่องใช้มือเท่านั้นแหละ

ชูครีม 7 ชิ้นครับ

ยินดีที่ได้เจออีกครั้งนะ

●●●●●

...เอ๊ะ

ทำไปแล้วสิ ตื่นเต้นเกินไป เลยออกแรงจนกลายเป็นแบบนี้...

แค่บีบมือเฉยๆ มันก็ไม่น่าจะออกมาแบบนี้ได้นี่นา ปกติ...

เอ๊ะ? หายแล้ว...

ขอโทษครับ จะซ่อมให้นะครับ

แแ

เอาอันนี้ครับ

เอ๊ะ? ไม่สิ เดี๋ยวก่อน

น่ากลัวจัง เอ๊ะ? น่ากลัว... ไม่จริงน่า เอ๊ะ...

ครับ เชิญรอเลยครับ

ขอบคุณมากครับ

?

คุณลูกค้า...

คุณนี่มัน...

สถานีตำรวจ

คุณ "เทพผู้ตื่นรู้" ของปีนี้คือ

เรน เอมส์ นักเรียนชั้นปี 2 แห่งโรงเรียนเวทมนตร์อีสเทิร์น

ตำแหน่งนี้ซึ่งมอบให้กับนักเรียนที่มีผลงานโดดเด่นที่สุดตลอดปีการศึกษา

นั้นจะทำให้ได้รับการเลื่อนขั้นเข้าสู่ชนชั้นสูง พร้อมเงินช่วยเหลือ 1,000 ล้านแอล และยัง

—กลายเป็น— การมีส่วนร่วมต่อประเทศชาติก็จะ—

เฮ้ๆ เยี่ยมไปเลยนะ

ไอ้พวกที่มีพรสวรรค์น่ะ เจ๋งว่ะ

เทียบกับตัวฉันแล้วล่ะก็...

ใช้ชีวิตที่มันน่าเบื่อแบบนี้ไปเลยรึไงเนี่ย

ได้โปรดให้อภัยด้วยเถอะครับ แค่ขโมยไปนิดหน่อยเองนะ

อะ? อย่ามาล้อเล่นน่า

มาสร้างเรื่องให้ฉันวุ่นวายด้วยอาชญากรรมไร้สาระแบบนี้

จะได้ไม่มาสร้างปัญหาให้ฉันอีก

ต้องทำให้มันรู้สึกเสียใจให้หนักๆ ซะหน่อย

อะไรน่ะ กำลังจับได้อยู่...

อะไรนะ? มีเด็กไม่มีแผลอยู่แถวนี้ด้วยรึไง?

นี่เมื่อกี้มีเสียงดังน่าดูเลยนะ

...แต่ก็มีลูกค้าเข้ามานะ

ก็เพราะได้กินชูครีมก๊อบลินไงล่ะ

อร่อยจัง อร่อยจัง

อ๊ะ ขอโทษครับ

เฮ้ยๆๆ ทำอะไรน่ะ ตอนปฏิบัติหน้าที่อยู่เนี่ย โย่ว

ฉันเนี่ยเป็นตำรวจเวทมนตร์ที่มาปกป้องชาวบ้านพวกแกนะ?

พวกแกไม่ขอบคุณกันเลยนี่หว่า โย่ว

พวกเรานี่ทำงานด้วยเงินเดือนน้อยๆ นะ โย่ว

จะให้แกมาคลายเครียดให้เลยไหมล่ะ!?

● ● ● ● ● ● ●

จะทานชูครีมไหมครับ?

ดูน่าสงสารจังเลยนี่นา

โดนสงสารเหรอเนี่ย!!

แถมยังเป็นอันที่กำลังกินอยู่ด้วย!!

ดูถูกกันสินะ

ไอ้เด็กสารเลวนี่!!

มาท้าสู้กันเหรอ? มันก็เหมือนไปท้าทายประเทศไปแล้วนะ? ห๊ะ?

● ● ● ● ● ● ●

แล้วเสื้อนี่แกทำอะไรกับมันวะเนี่ย ไอ้เวร

อะไรนะ!?

ขอโทษครับ จะซักแล้วคืนเสื้อนี่ให้

ฟุ

มันไม่ใช่แค่เสื้ออีกต่อไปแล้วนะ ในวินาทีนี้!! เพราะแกเนี่ยแหละ!!

เป็นอะไรไป เทอร์รี่

คุณแบลด! นี่เจ้าตัวนี่...!!

● ● ● ● ● ●

อย่ามาทำเรื่องไร้สาระน่า

!

นี่มัน...

ไอ้เด็กที่ได้รับแจ้งว่าไม่มีรอยช้ำน่ะเหรอ...

โมมโมะ

ในสถานการณ์แบบนี้จะกินชูครีมกันไหม? ปกติๆ น่ะนะ?

ลูกชายของผมขอโทษด้วยครับ!!

มันยุ่งยากนิดหน่อยน่ะ...

นี่จะเป็นโอกาสก้าวหน้า

ให้เขาหรือเปล่านะเนี่ย

บอกไปกี่ครั้งแล้วว่าอย่าออกไปในเมืองตามใจชอบน่ะ

นี่!!

จริงๆ... ขอโทษครับ

จะไม่ไปตามใจชอบอีกแล้วครับ...

ก็...

โคตรจะหดหู่เลย แล้วก็สำนึกผิดแล้วด้วยนะ ไม่อยากโกรธแล้วจริงๆ

ถ้างั้นก็... อืม

เอาล่ะ เพื่อเป็นการลงโทษ ให้ทำเมนูที่ทำไปเมื่อเช้านี้ใหม่อีกครั้ง

คราวหน้าก็ระวังตัวด้วยนะ

อุ๊ย

แล้วก็ชูครีมสำหรับคุณปู่ด้วย

บาทัม

อ๊ะ ขอบคุณครับ

โค่นนะ~ ตรงไปตรงมาจังเลย

กับลูกชายที่อายุประมาณนั้น มันมีความสัมพันธ์ที่มันเร่าร้อนอะไรสักอย่างนี่นา ถึงจะมีการต่อต้าน แต่ก็... ซื่อตรงสุดๆ ไปเลยนะ! ดูเบาๆ แล้วก็อะไรทำนองนั้น

●●●●●

ก็ใช่นะ มันก็อยู่ในวัยที่อยากออกไปข้างนอกเหมือนกัน...

ก่อนหน้านี้ฉันพยายามหลบเลี่ยงหมู่บ้านและซ่อนตัวในป่าเพื่อลูกชายของมาช แต่ว่า...

นอกจากนั้น ยังมีพวกตำรวจเวทมนตร์ด้วย

ที่ได้รู้ถึงการมีอยู่ของเขาเข้าแล้ว

ต้องรีบหาอะไรสักอย่างมาจัดการซะแล้ว...

โย่ว คุณปู่

ไอ้เด็กเมื่อกี้อยู่ไหนล่ะ?

ไม่อร่อยเลยนะ...

ถ้าตั้งใจทำจริง 5 นาทีเองนะอันนี้

กลับไปกินชูครีมกันเถอะ

ชู ก็คือ ชูครีม ชู♪

— ก็คือ ชูครีม —♪

อืมม...

เป็นประตูผลักหรือประตูเปิดนะ ที่จำได้?

ช่างเถอะ... แบบไหนก็ได้

คุณปู่ก็รู้ แล้วก็แอบซ่อนไว้นี่นา?

เจ้าเด็กนั่นน่ะ

ทำไมเวทมนตร์ถึงยังคงเจริญรุ่งเรืองในโลกนี้มาตลอดตั้งแต่สมัยยูชิ?

ก็เพราะว่าพวกเขาคัดกรองสายเลือดที่ต่ำต้อยซึ่งใช้เวทไม่ได้อย่างถึงที่สุดไงล่ะ

มันเป็นความเสียสละที่จำเป็นสำหรับการขับเคลื่อนสังคมนะ

พูดง่ายๆ ก็คือไม่มีสิทธิ์หรอก... สิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่ไง

...ไม่สิ

น่าจะพูดว่า "ไม่ควรมีชีวิตอยู่" มากกว่ามั้ง?

อ่า... ไม่เข้าใจเลยว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่

●●●●●

การปกปิดคนที่ไร้บาดแผลแบบนี้ มันเป็นอาชญากรรมที่น่ายกย่องนะคุณปู่

เอาเด็กมาให้เร็วๆ เลย

ปฏิเสธ

สอนสิ

ถ้าเจ้าเด็กนี่เชื่อฟัง นายก็จะรอดเอง เดี๋ยวฉันจัดการให้

เด็ดขาด...

เด็ดขาดเลยไม่บอกนะ...

ทำไมเรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้เนี่ย!?

ขอโทษครับ

สายเลือดของเราไม่ต้องการเด็กที่ไร้ความสามารถแบบนายหรอกนะ!!

เฮ้!! เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้เลยเหรอเนี่ย

ใช้ไม่เป็นเลยสินะ

ตั้งแต่สมัยก่อน

สึ

ขอโทษครับ

ข้าเป็นคนไร้ความสามารถ...

แกโดนไล่ออก

อย่าคิดว่าจะมาทำงานอีกเด็ดขาด

แม้จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก็ยังล้มเหลวอยู่เรื่อยๆ

นายอยู่รอดมาได้ด้วยเรื่องแบบนี้ได้ไงเนี่ย

ถ้าเป็นฉัน คงจะอายจนตายไปแล้วล่ะ

การที่เป็นที่ต้องการของใครสักคน

คิดว่าจะเป็นจุดสิ้นสุดของชีวิตแล้ว...

ซึ

โอ๊ยยยยยยยยย

โอ๊ยยยย

โอ๊ยยยย

โอ๊ยยยย

เด็กคนนี้...

ไม่มีบาดแผล...

แกก็...

เหมือนกับฉันเลย

คิยาอิ

ตอนนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิต...

คิยาอิ

คิยาอิ

คิยาอิ

รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่ต้องการ

ก็เลยตั้งสัตย์ไว้ตอนนั้น...

เร็วๆ บอกที่อยู่มานะ คุณปู่

ต่อให้สายเลือดจะไม่เกี่ยวข้องกัน

ต่อให้เป็นตัวตนที่ถูกปฏิเสธจากโลกใบนี้มากแค่ไหนก็ตาม

ข้าจะเป็นพ่อของเด็กคนนั้นต่อไปให้ได้!!

หนีไปเลย มัช!!

คุณปู่ตัวเล็กนี่!!

เฮ้!! ถ้าเป็นแบบนี้ ต้องอยู่ไม่ไกลแน่ หาให้เจอ!!

หนีไปเลย มัช!!

ขอให้มันไปถึงนะ!!

หุบปากไปเลย คุณปู่!!

อย่างน้อยแค่คุณคนเดียวก็ช่วยได้นะ ได้โปรดเถอะ!!

อย่าหนีสิ!!

พอได้แล้ว คุณปู่...

แกคือคนเดียว... สำหรับข้าเลยนะ

จะทำให้แกเสียใจให้ได้เลย...

แก!! เมื่อกี้มาทำ...

แบบนั้น

ชิ้นที่ 2 ของวันนี้...

อ๊ะ

ทำไม...

ทำไมถึงไม่หนีล่ะ มัช...

เพราะว่าเป็นครอบครัว

สำหรับฉันมีแค่คนเดียวเท่านั้น

ขอโทษนะคุณปู่ ที่ดื้อรั้นไป

แต่ว่า อย่างน้อยก็เอาเป็นว่า

พวกแกทุกคนต้องลงนรกแน่

พูดได้ตลกดีนี่นา

ถึงจะใช้เวทมนตร์ไม่ได้ แล้วจะสู้กับฉันได้ยังไงล่ะ?

ระหว่างทำต้นฉบับยังไม่ปล่อยใจให้การฝึกกล้ามเนื้อเลยเหรอครับ! มังงะของคุณโคโมโตะ 1 สามารถอ่านได้เฉพาะในโชเน็นจัมป์เท่านั้นนะ!!

บ้าเอ๊ย... คุณบลัดเคย อยู่ใน หน่วยรักษาการณ์ของสภาเวทมนตร์นะ

นักเวทแถวนั้นน่ะ ไม่แม้แต่จะแตะเท้าของฉันได้หรอก

ไอ้เผ่าพันธุ์ชั้นต่ำที่ไม่มีพลังเวทแบบมันน่ะ จะไปสู้ด้วยได้ยังไงกัน มันไม่คุยกันเลยด้วยซ้ำ

ฉันจะจัดการให้จบใน 3 วินาทีเอง

นาลคอมพาส

เวทมนตร์ที่ว่ากันว่าไล่มังกรไปได้สมัยที่ประจำการหน่วยรักษาความปลอดภัยของสำนักงานเวทมนตร์!! ไม่คิดเลยว่าจะได้มาพบคุณที่นี่...!!

เอ๊ะ? ปัดเจ้ามังกรไปได้เลย... เอ่อ? เปล่าสิ... เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ฉันปัดเจ้ามังกรไปได้แล้วใช่ไหม? เอ๊ะ?

เป็นไปไม่ได้...

ไม่เลวนี่หนู!!

แต่นี่ล่ะเป็นไงล่ะ!?

ปริมาณพลังเวทนั่น...!!

ตั้งใจจะทำลายไปถึง... สายคาดเลยเหรอ

เดี๋ยวก่อนนะ คุณบลัด!!

นาร์คอมพัสไดโกลส!!

อึก...

ให้ตายสิ อาาาาาา!!

ก็อ...

หยุดแรงด้วยหัวเข่าเลยนี่!!

แถมยังเล่นลูกบอลมืออีกด้วย

ถึงขั้นเลี้ยงลูกเก่งสุดๆ เลยนะ!!

คิดว่าจะมาดูถูกกันเล่นๆ ซะอีก...

คุณปู่ ขอหยิบไม้เท้าหน่อยนะ

!?หมายความว่ายังไงกัน... หมอนี่ใช้เวทมนตร์ได้ด้วยเหรอ!?

ช่างเถอะ... ยังไงซะก็เป็นเวทมนตร์ระดับธรรมดา

ที่จะไปถึงตัวฉันได้... ด้วยนี่น่ะ

เอ๊ะ? เอ่อ... เอ๊ะ? เอ๊ะ? เอ๋...?

เห็นเป็นครั้งแรกเลยยยยยยย...

ห่วย...

ไอ้พวกใช้ไม้กายสิทธิ์แบบนั้นนี่เอง~

ถ้าครั้งหน้าแตะต้องครอบครัวของฉันอีก

จะฆ่าแกให้ได้

ก็เพราะว่าข้าตั้งใจให้มันฝึกกล้ามเนื้อเพื่อป้องกันตัวเองนี่หว่า...

เป็นไปได้เหรอ!? ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ!?

...ถึงอย่างนั้นมันก็จบลงแล้วล่ะ

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะขับไล่พวกมันไปได้ แต่ไม่นาน...

คิกคิกคิกคิก

คิกคคคคค

วัน

น่าสนุกจริง

ตกลงกัน

หัวเห็ด

ถ้าแกยอมทำตามที่ฉันขอ

แกกับคุณปู่ก็จะรอดไปด้วยกัน

ตกลงกันเหรอ...?

ในประเทศที่มีกลิ่นอายทางศาสนาแบบนี้

ทุกปีจะมีคนเก่งที่สุดถูกยกย่องให้เป็นผู้ที่ถูกเลือกโดยเทพเจ้า

มีสิ่งที่เรียกว่า "ผู้หยั่งรู้เทพ"

それにถูกเลือกด้วย

พูดง่ายๆ ก็คือ ถูกเลือกแล้ว และได้รับการยอมรับจากเทพเจ้าแล้วด้วย

ไปเรียนที่โรงเรียนเวทมนตร์ซะ

นั่นหมายความว่า

โลกนี้ยอมรับแกแล้ว

สำหรับฉัน แค่ได้รับทรัพย์สินหรือสิทธิ์ที่มาพร้อมกับมันก็พอแล้ว...

แน่นอนว่าฉันจะให้การสนับสนุน

ด้วยคำพูดของคนที่เพิ่งจะเป็นศัตรูเมื่อครู่นี่เองนะ!?

เนื้อหาก็สุดยอดไปเลยนี่!!

อย่าเพิ่งฟังนะ มัช!!

หึ...

ว่าจะเชื่อหรือไม่เป็นเรื่องของแก

ถ้าปฏิเสธ พวกเราก็จะไล่ตามพวกแกไปตลอดชีวิต

ที่ฉันไล่ ก็หมายความว่าประเทศก็ไล่สินะ

แกน่ะแข็งแกร่งก็ดี แต่คุณปู่ล่ะเป็นไง?

ชีวิตที่ไม่เคยรู้สึกอุ่นใจได้เลยตลอดเวลา

แม้แต่จะออกไปเดินเที่ยวในเมืองก็ยังไม่ได้

แกแค่เลือกเท่านั้นแหละ

...ก็จริงของแกนะ

ชีวิตที่ต้องถูกไล่ตามตลอดไปน่ะเหรอ

หรือจะตั้งใจพลีชีพเพื่อพลิกสถานการณ์ให้ได้ในครั้งเดียว

ขึ้นแล้ว

ปกติมั้ย!?

ที่โรงเรียนเวทมนตร์นะ!?

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณปู่

เพราะว่าความรู้สึกมันแรงกว่าคนอื่น

ไม่สิ มันไม่ใช่แค่เรื่องความรู้สึก

แถม...

อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับคุณปู่ต่อด้วย

เพราะว่าเธอเป็นเด็กดีมากเลยนะ

ถ้าโลกนี้มันเป็นแบบนั้นล่ะก็

ต้องทำลายให้ยับไปเท่านั้นแหละเนอะ

ในชุดนักเรียน

พลังอำนาจเขย่าโลกเวทมนตร์ เปิดฉากการล้มชนชั้น

ตอนที่ 1 / จบ

ฉบับหน้า มัชจะเข้าสอบย้ายเข้าโรงเรียนเวทมนตร์แล้วเหรอ!?