รู้แล้ว
รู้สิว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่...
แต่มันคือสมองกำลังปฏิเสธที่จะเข้าใจต่างหาก
ขอให้เชื่อว่ามันคือฝัน พอได้ตื่นขึ้นมาอีกทีก็คงเป็นแบบนั้นสินะ?
ต้นฉบับ: ริวท์
ตอนที่ 29
แนวคิดตัวละคร: นาเบชิมะ เท็ตสึฮิโระ
มัตสึอิ ชุนอิจิ
ไม่ได้นะคะ
...แล้วคุณล่ะ?
ใช่แล้วล่ะค่ะ...
คุณคือเมดรอยด์ที่ถูกสร้างขึ้นจาก
ข้อมูลที่กัปตันฮิโร
ออกแบบไว้เมื่อวันก่อนค่ะ
ตามคำสั่งของคุณมิโล
ตลอดระยะเวลาที่อยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้
คุณจะมาดูแลพวกเราในฐานะเมดประจำตัวค่ะ
ชื่อยังไม่มีเลยค่ะ
ก็เป็นฝีมือของมิโรอีกแล้วสินะ...
แต่ถึงอย่างนั้น
ก็คงจะปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์ใช่ไหมล่ะ?
ไม่ค่ะ
ในกรณีนั้นก็แค่ให้คุณปลดภาระหน้าที่เท่านั้นค่ะ
เป็นอย่างนั้นเหรอ? แปลกจัง
ใช่ค่ะ และก็...
ถูกรื้อแล้วก็เก็บอยู่ในโกดังเป็นวัตถุดิบ
แบบนี้
วิธีที่จะเรียกความสงสาร
มันไม่ดีเลยนะ!
สกปรก! สมกับเป็นสติปัญญาจักรกลเลย สกปรก!!
...ถูกมิโลสั่งให้พูดแบบนั้น
เอ๊ะ?
คงจะไม่มีใครมาแยกชิ้นส่วนยานที่ตั้งใจสร้างขึ้นหรอกนะ
เพราะมันจะกลายเป็นของที่ไม่ได้จำหน่ายไง
หรือก็แค่ถูกย้ายไปประจำการที่อื่นเฉย ๆ เท่านั้นเอง
เป็นอย่างนั้นเหรอ?
ว่าแต่ คุณถึงกับพูดเรื่องแบบนี้กับผมได้ด้วยเหรอ?
ท่านของผมคนปัจจุบันคือกัปตันฮิโรค่ะ การให้ความสำคัญกับท่านเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว
อึก... นี่ก็เป็นท่าทีที่โดนใจทีเดียว
........
กึก...
แต่ว่าทั้งหมดนี่ก็อาจจะเป็นฝีมือของมิโรเหมือนกันก็ได้นะ
?
อืมม
ถึงอย่างนั้น คนที่ตั้งค่าความรักและความภักดีนี้ก็คือผมเองนี่นา...
จะเริ่มไม่เชื่อสติปัญญาจักรกลซะแล้วสิ
เมดรอยด์ทั้งหมดของดาวเคราะห์ดวงนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของมิโรค่ะ
ฉันเป็นทั้ง
ส่วนหนึ่งของมิโร
และในขณะเดียวกันก็เป็นตัวฉันเองด้วย
ที่กัปตันฮิโรจะรู้สึกแบบนั้นก็น่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปตามธรรมชาติมากเลยค่ะ
ทำหน้าเฉยขนาดนี้ ใครจะไปรู้ได้ว่าจริงหรือโกหก
ก็ฉันเป็นคนตั้งค่าแบบนี้เองนะ...
เข้าใจแล้ว เอาเป็นว่าจะเชื่อไปก่อนนะ
ถึงจะเป็นเรื่องโกหก ก็ขอให้หลอกได้เนียน ๆ ล่ะ
ครับ/ค่ะ
จะใช้ชีวิตทั้งหมดเพื่อตอบสนองความเชื่อใจนั้นให้ได้เลยครับ/ค่ะ
เมดรอยด์ที่ปรับแต่งมาเพื่อคุณฮิโระโดยเฉพาะเลยเหรอครับ...
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ยถึงสร้างสิ่งนี้ขึ้นมาได้?
ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนสร้างนะ
มิโรเอาข้อมูลจากแอปพลิเคชันที่ผมแค่เล่นอยู่มาสร้างขึ้นมาเองน่ะ
...ไม่ได้นะคะ
......
เมดรอยด์มันไม่ได้นะคะ!!
เอ๊ะ?
มิมิ... คุณ?
ถึงจะเตรียมใจที่จะโดนมองแบบเอือมๆ แล้วก็ตาม
เอ่อ...
กัรุรุ๋น...
ไม่คิดเลยว่ามิมิจะค้านขนาดนี้...
ทำไมถึงเกลียดเมดรอยด์นักหนาแบบนั้นล่ะ?
ห๊ะ?
ก็ไม่ได้หมายความว่าเกลียดหรอกนะคะ...
?
สมัยเรียนอยู่ มัธยมปลาย เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง
ก็มีคู่รักที่ทุกคนอิจฉา เพราะสนิทกันมากเลยค่ะ
วันหนึ่ง ทันทีที่มีเมดรอยด์มาที่บ้านแฟนของเขา...
แฟนเขาก็คลั่งไคล้เมดรอยด์คนนั้นมาก
จนกระทั่งเลิกกันไปซะเลย!
ฮ่าาา
อืม เข้าใจแล้ว ก็เป็นเรื่องที่น่าจะเป็นไปได้อยู่เหมือนกันนะ...
นี่
ก็จริงนะ ถ้าเป็นคุณฮิโระแล้วก็เข้าใจว่าคุณจะกังวล
ก็เพราะว่ามีประวัติของมิมิกับฉันด้วยนี่นา
เป็นเรื่องจริงนี่นา เลยสวนกลับไปไม่ได้เลย...
ถึงจะบอกว่ากังวลก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจนะ แต่ก็อย่ามาทำตัวเย็นชาแบบนี้สิ
อย่างน้อยเขาก็ไม่มีเจตนาร้ายกับคุณเลยนี่นา
แต่ว่า...
ขออนุญาตเข้าไปคุยนะครับ/คะ
ถ้าไม่รังเกียจ ขอให้ผม/ฉันได้คุยกับคุณมิมิสองคนได้ไหมครับ/คะ?
อย่างน้อยผมไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่ว่ามิมิเป็นไงล่ะ?
มู้ววว
ชะ...
ฉันเหรอ?
ถ้าคุณเอลม่ากับคุณคริสอยู่ด้วยก็ดีค่ะ
เอ๊ะ?
ถึงจะบอกแบบนั้น แต่คุณไม่รังเกียจเหรอ?
แน่นอนว่าไม่รังเกียจค่ะ
ผมว่านะ...
ถ้างั้น
คงจะดีกว่าถ้าไม่มาตรงนี้ล่ะนะ
เยี่ยม! คริศนานี่วันนี้ก็ไม่มีอะไรผิดปกติเลย
พร้อมออกรบได้ทุกเมื่อเลยครับ/ค่ะ
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...
เจ้ามิโลนั่นส่งตัวเมดรอยด์หลักมาเองได้ยังไงกัน...
ถึงจะเป็นปัญญาประดิษฐ์
แต่ก็ช่างกล้าหาญ
อะไรอย่างนี้
ก็ช่างเรื่องนั้นไว้ก่อนแล้วกัน...
อย่างที่คิดเลยว่าโมเดลในแอปกับของจริงมันต่างกันแฮะ~
เพราะออกแบบเอง หน้าตาและนิสัยมันก็ถูกใจผมเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว
แต่พอได้โต้ตอบด้วยท่าทางและคำพูด มันก็มีความรู้สึกที่... ท่วมท้นขึ้นมาอีกแบบ...
ไม่นะ!!
แบบนี้ต่อไปเดี๋ยวโดนซื้อแบบไม่ทันตั้งตัวแน่!!
ดูเหมือนจะติดกับดักของคุณมิโรเข้าเต็มๆ เลยนะ เจ็บจริงๆ นั่นแหละ!
อืม... จะทำยังไงดีนะ...
โอ๊ะ? เรื่องถึงกันแล้วเหรอ?
แต่ก็นะ...
ดูจากท่าทีของคุณมิมิแล้ว
คงไม่มีโอกาสได้พบกับคริศนานะล่ะ
โย
สอง
ยินดีต้อนรับกลับค่ะ ท่านนายท่าน
เอ่อ... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?
ฉันได้อธิบายสถานการณ์ของฉันด้วยความจริงใจอย่างเต็มที่แล้วค่ะ
คุณฮิโระคะ ขอโทษด้วยนะคะ ที่ฉันเข้าใจผิดไปเอง!
สรุปแล้วมันเป็นยังไงกันแน่?
อืม... ยังรู้สึกไม่ค่อยโล่งใจเลย
เหมือนที่มิมิพูดเลย ความเข้าใจผิดคลี่คลายแล้ว แบบนี้ก็โอเคใช่ไหมคะ?
แต่ปฏิกิริยาของทั้งสองคนนี่...
เหมือนตอนที่เกี่ยวกับปัญญาประดิษฐ์เลยนะ
นั่นหมายความว่ามิมิถูกโน้มน้าวด้วยวิธีการพูดของปัญญาประดิษฐ์อย่างนั้นเหรอ?
วิธีการพูดของปัญญาประดิษฐ์นี่มันสุดยอดไปเลยแฮะ...
ถ้าความเข้าใจผิดคลี่คลายแล้วก็ดีแล้วล่ะ
แต่มันก็ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะซื้ออยู่ดีนะ
เอ๊ะ? ไม่ซื้อเหรอคะ?
ไม่ใช่ว่าเดิมทีคริศนาจะไม่มีห้องว่างแล้วเหรอ
เดิมทีชูนาไม่มีห้องว่างจริงๆ นะ แม้ว่าคริสจะบอกว่าเป็นห้องสองคน แต่ก็แค่ไปพักที่ห้องของคุณมิมิชั่วคราวเท่านั้นเองนะ
แค่ให้วางโพดบำรุงรักษาไว้ตรงมุมของห้องเก็บของก็เพียงพอแล้วค่ะ
เอ๊ะ? มันก็คงจะไม่มากไปหน่อยเหรอคะ?
ไปอยู่ในกรง...
แม้ว่าปัญญาประดิษฐ์ก็จะมีบุคลิกภาพและสิทธิของมนุษย์ แต่ตัวฉันก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตอินทรีย์ค่ะ
เปล่า...
ถึงจะรู้สึกดีใจนะคะ แต่ถึงจะได้รับสภาพแวดล้อมการใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์ ฉันก็รู้สึกเหมือนมีเหลือใช้เกินไปค่ะ
เป็นแบบนั้นเหรอคะ?
เป็นแบบนั้นค่ะ
ว่าแต่ว่า...
คุณตั้งใจออกแบบให้มีสเปคแบบนี้ไปทำไมคะ?
ดูเหมือนจะจูนมาเน้นการต่อสู้เป็นพิเศษเลยนะ?
มีไว้เพื่อการคุ้มกันน่ะ
ถ้าอยู่บนเรือของคริศนานี่ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าออกไปข้างนอกมันก็อันตรายหลายอย่างเลยนะ
ถึงไม่มีผมหรือคุณเอลม่าไป คุณมิมิก็สะดวกเวลาออกข้างนอกอยู่แล้ว
ตัวผมเองก็ไม่ได้เก่งการต่อสู้แบบมีเนื้อหนังอะไรมากนักนะ
หน้าตาเป็นไงบ้าง?
เข้าใจแล้วล่ะนะ
ทุ่มสุดตัวให้เรื่องงานอดิเรกเลยล่ะครับ/ค่ะ
แบบนี้สินะคือแบบที่ชอบ
งั้นฉันควรจะตั้งเป้าหมายไปในทางแบบนี้สินะคะ!
ถ้าซื้อแล้วคุณก็ต้องดูแลฉันให้ดีนะ?
ก็พูดให้ถูกก็คือ
คุณจะดูแลฉันให้
...แต่ว่า...
รู้แล้วน่า ผมจะดูแลให้เอง...
8
แล้วทำไมถึงกลายมาเป็นสถานการณ์ที่ต้องซื้อล่ะเนี่ย!?
โอ้ ไม่ตัดสินใจทันทีนี่ไม่เหมือนคุณเลยนะ?
มันยังอยู่ในช่วงทดลองใช้อยู่ แบบนี้ต้องทำอย่างรอบคอบสิ
ใช่แล้วค่ะ ต้องคิดชื่อให้ด้วยนะ!
ทำไมคุณมิมิถึงได้กระตือรือร้นขนาดนี้ล่ะคะ...?
จริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นเหรอ?
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/19)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
การต่อสู้ชิงบัลลังก์ในเงามืดของเจ้าชายไร้ค่าสุดแกร่ง
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง
ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง
บันทึกจอมราคะไร้เทียมทานในต่างโลก
เรย์ไวท์ จอมเวทดาบเหมันต์
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
สตรีศักดิ์สิทธิ์เกิดใหม่ แต่ไม่ขอบอกใครนะคะ
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
