ตอนที่ 60.1

ฉาย/เริ่มสตรีมทางทีวีอนิเมะ 4 ตุลาคมนี้!!

ฉันก็กลายเป็นโกลด์สตาร์เสียทีนี่นา…

มันสุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอคะ?

ฉันเองก็พอจะรู้เรื่องอยู่เหมือนกันนะ…

นี่ฉันไม่รู้จริงๆ ด้วยสินะ

มัตสึอิ ชุนชิ ผู้ประพันธ์: รูนี่ ตัวละคร

เหรียญตรากางเขนตงเซย์โบ

ตอนที่ 60

ถือเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ระดับสูงสุดที่จักรวรรดิพระราชทานแก่ทหารครับ

ที่จะพระราชทานให้ทหารรับจ้างนั้นนั้นหาได้ยากยิ่ง

และเป็นครั้งที่ 4 ในประวัติศาสตร์จักรวรรดิที่จะพระราชทานให้เจ้านายครับ

เหรอ～พอได้ยินแบบนี้แล้วก็น่าจะสุดยอดเลยนะ

ไม่เพียงแต่จะต้อนกลุ่มสิ่งมีชีวิตผลึกให้ล่าถอยเท่านั้น

แต่ยังจัดการกับต้นตอที่เป็นมาสเตอร์คริสตัลได้อย่างยอดเยี่ยมอีกด้วย คงเป็นรางวัลที่คู่ควรแล้วกระมัง

ถึงจะพูดแบบนั้น การปิดฉากสุดท้ายก็แทบจะเป็นเรื่องบังเอิญเลยนะ

และคนที่ช่วยสร้างช่องโหว่นั้นก็คือการช่วยเหลือของเมย์นี่แหละ

ว่าแต่คุณเมย์

คุณใช้ EM L นั่นได้อย่างไรครับ

ก็จริงนะ

น่าแปลกที่มาสเตอร์ไม่ทันตรวจจับเลย

ผมวางแผนล่วงหน้าจากข้อมูลที่ได้รับจากคุณเจ้าของแล้วล่ะครับ

ผมคาดว่ามันน่าจะมีช่องโหว่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่คลายท่าป้องกันหลังจากการยิงปืนใหญ่ของกองเรือ

แต่ว่ามันได้ผลดีกว่าที่คิดไว้เลยนะครับ

ทำเรื่องสุดยอดออกมาแบบสบายๆ ทุกทีเลยนะ

แต่ก็เพราะแบบนั้นแหละถึงได้ถูกเชิญไปที่เมืองหลวงนี่นา

ต้องขอบคุณคุณเมย์ด้วยนะครับ!!

ขอบคุณครับ อยู่นี่ครับ!!

ว่าแต่...ต้องไปร่วมพิธีที่เมืองหลวงนี่นา

แย่จัง～ยุ่งจัง～

ถึงจะพยายามปฏิเสธอย่างสุภาพต่อผู้พันเซเรน่าแล้วก็เถอะ...

จะมาทำลายหน้าพวกเรางั้นหรือครับ?

...แบบว่า ถูกปฏิเสธในทันที

ก็การปฏิเสธรางวัลที่จักรวรรดิมอบให้ทั้งหมดอย่างไม่ใยดีนี่นะ

งานในเขตจักรวรรดินี่ก็คงหายไปเลยล่ะมั้ง...

ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกเหมือนฝันเลยครับ ที่จะได้ไปถึงเมืองหลวงของจักรวรรดิ!

ขนาดนั้นเลยเหรอครับ?

ก็มันคือเมืองหลวงของจักรวรรดินี่ครับ? เมืองหลวงของจักรวรรดิ!!

ทั้งการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม ทั้งหมดคือศูนย์กลางของจักรวรรดิตั้งนั้นเลยนะครับ!

ก็ปกติแล้ว การที่โคโลนิสต์จะออกไปนอกโคโลนีได้เองก็นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากแล้วนะ

แล้วยิ่งการที่จะไปถึงเมืองหลวงได้เนี่ย คนที่เป็นพลเมืองจักรวรรดิเองก็มีอยู่เพียงหยิบมือเท่านั้นเลย

คงมีของอร่อยๆ เยอะแยะไปหมดสินะ

ใช่แล้ว～น่าจะมีเหล้าที่ไม่เคยเห็นเยอะแยะเลยล่ะ

แต่ว่าพี่สาว...

ที่เมืองหลวงของเราก็มีสาขาของพวกเราตั้งอยู่ด้วยนะ?

โชะ

...?

อะไรเหรอ?

คุณเอลมาดูแปลกๆ นะ

...เหรอคะ?

มีใครรู้อะไรไหม?

พักหลังๆ มานี่ไม่มีความสงบเลย เหมือนลอยๆ ไปไหนสักแห่งน่ะ...

ขอโทษนะคะ ฉันก็ยังไม่รู้สาเหตุแน่ชัดเท่าไหร่ค่ะ...

แต่พอตัดสินใจจะไปเมืองหลวงแล้วก็ดูจะไม่มีความกระตือรือร้นขึ้นมาเลยนะ...

มีอะไรหรือเปล่าคะ?

ก็เป็นเรื่องของ "เมืองหลวง" สินะ...

น่าจะมีมั้ง

แต่การที่เขาไม่พูดออกมาเองนี่แสดงว่า

คงเป็นแบบนั้นสินะครับ?

ถึงแม้ว่าการไม่ถามไปเลยอาจจะเป็นการรับมือแบบผู้ใหญ่ก็ตามเถอะนะ

กลัวว่าเขาจะแบกทุกอย่างไว้คนเดียวแล้วพังลงมาเสียก่อนน่ะสิ

อ่า

คุณเมย์อาจจะรู้เรื่องอะไรบางอย่างก็ได้นะ...?

ว่าแต่ ต่อให้ไม่รู้ เขาก็คงหาให้เร็วแสงเลยล่ะมั้ง

แต่ถึงเขาจะพูดออกมาเองก็เถอะนะ...

รู้แล้วน่า

การให้เมย์ไปหาข้อมูลส่วนตัวให้เองเนี่ย ต่อให้ฉันก็...

ใช่ไหมล่ะคะ...

โฮ่

เป็นความสัมพันธ์ระหว่างคุณเอลมากับเมืองหลวงเหรอครับ?

ก็น่าจะถามดูนะ

เรื่องความกังวลของคุณเอลมาน่ะ ถึงแม้ฉันเองจะยังไม่เข้าใจทั้งหมดก็ตาม

บ้านเกิดเหรอคะ...

น่าจะเป็นเพราะว่าบ้านเกิดของคุณเอลมาตั้งอยู่ที่เมืองหลวงน่ะครับ

ใช่ครับ

ครอบครัวของคุณเอลมาน่ะ เป็นตระกูลคุณชายโฟอิที่ตั้งคฤหาสน์ไว้ในเมืองหลวงครับ

คุณชายโฟอิเหรอครับ?

คุณชายโฟอิก็คือ พวกที่เป็นขุนนางที่ไม่ถือครองที่ดิน แต่รับตำแหน่งเพื่อรับใช้จักรพรรดิในเมืองหลวงนั่นแหละครับ

สรุปก็คือ?

ใช่แล้วครับ คุณเอลมาคือ...

ขุนนางครับ

ชีวิตที่บ้านเกิดมันน่าอึดอัดเหลือเกิน

ถึงจะเป็นคุณวิเคานต์ แต่ก็เป็นขุนนางที่ถวายงานแด่องค์จักรพรรดิทันที

สำหรับลูกสาวของท่านแล้ว ก็ต้องถูกคาดหวังให้มีกิริยามารยาทสมกับเป็นขุนนาง

มารยาทอันดีงามถือเป็นเรื่องพื้นฐานเลยล่ะ ทั้งการศึกษาและเพื่อนฝูงก็ถูกเลือกให้เป็นแบบฉบับของขุนนาง

"ขนบธรรมเนียม" ทำให้ทุกสิ่งที่ฉันต้องการต้องถูกผลักไปไว้ข้างหลังทั้งหมด

ในชีวิตแบบนั้น ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของฉันก็คือ

ยามาคาวะ ลูกพลับนี่นา~~

ตอนที่ได้แอบดูโฮโลดราม่าเรื่องหนึ่งในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนนอน โดยไม่ให้พ่อแม่เห็น

นักรบหญิงคนเดียวขับยานรบในอวกาศท่องไปทั่วกาแล็กซี

ฉันก็หลงใหลในภาพนั้นเข้าเต็มเปาเลย

การใช้ชีวิตอย่างอิสระตามที่ตัวเองต้องการ!

นั่นแหละคือความเป็นนักรบรับจ้างนี่นา?

ชีวิตที่เสรีและอิสระซึ่งตรงข้ามกับตัวฉันเลย

เฉพาะตอนที่ได้ดูดราม่านี้เท่านั้นแหละ ที่ฉันก็ลืมความเป็นตัวเองที่ถูกพันธนาการไปได้

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เป็นแค่เรื่องแต่ง

พอละครจบลง ชีวิตก็กลับมาเป็นแบบเดิม...

แต่ฉันก็คิดว่าแบบนั้นก็ไม่เป็นไร

ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้จะอึดอัด แต่มันก็เป็นชีวิตที่หรูหราซึ่งสามัญชนก็ปรารถนาแต่ก็เอื้อมไม่ถึง

ฉันก็บอกตัวเองแบบนั้น และจริงๆ ก็คิดแบบนั้นด้วย

ใช่แล้ว...

จนกระทั่งท่านพ่อจะพาคู่หมั้นของท่านมาด้วยเอง...

ในตอนนั้น อะไรบางอย่างในตัวฉัน

ก็พลันขาดสะบั้นลงด้วยเสียง

เมื่อรู้สึกตัวอีกที ก็ได้ขโมยยานรบขนาดเล็กของตระกูลออกมา

ไม่ใช่แค่บ้านเกิด แต่ทะยานออกจากเมืองหลวงไปเลยด้วย

จะไม่ยอมให้ชีวิตของฉันถูกใครมาทำตามใจชอบแบบนี้แล้ว!!

ตอนแรกก็แค่ดิ้นรนเอาตัวรอดจากการถูกไล่ล่าของครอบครัวน่ะนะ

หลังจากที่หนีพวกไล่ล่ามาได้ ฉันก็พอจะทำอะไรบางอย่างให้ตัวเองจนกลายเป็นนักรบรับจ้างได้

แน่นอนว่ามันไม่ได้ราบรื่นตลอดเวลานะ

การข้ามสะพานที่อันตรายก็ไม่ใช่ครั้งแรกหรือครั้งที่สองหรอกนะ

ที่สำคัญที่สุดเลยนะ นักรบรับจ้างมันโดดเดี่ยว

ทั้งการป้องกันตัวเอง หรือการทำผลงานให้สำเร็จ ก็ไม่มีใครพึ่งพาได้เลย

ความรู้สึกเหงา มันก็ติดตัวอยู่เสมอ

แต่ว่า

สำหรับตัวฉันแล้ว ความโดดเดี่ยวนั้นกลับสบายใจเสียมากกว่า

ฉันรู้สึกถึงความสมบูรณ์ที่บ้านเกิดให้ไม่ได้เลย จากการใช้ชีวิตโดยไม่ต้องพึ่งใคร

ถึงอย่างนั้น ทำไมตอนนั้น...

คุณมือใหม่ตรงนั้น

นักรบรับจ้างมือใหม่ที่ดูเหมือนเป็นผู้ดีชั้นสูงชัดๆ

หืม? ตัวฉันเหรอ?

มันก็แค่ความขี้แซวผสมความอยากรู้อยากเห็นเพื่อฆ่าเวลาเท่านั้นเอง...

แต่ว่ามันควรจะเป็นแค่แค่นั้นเองนี่นา...

จนกว่าจะใช้หนี้ได้

ตอนแรกก็คิดแบบนั้นนะ

แต่ไม่รู้ตัวเลยว่า ความรู้สึกแปลกๆ ในชีวิตที่ไม่โดดเดี่ยวแบบนี้มันก็หายไปแล้ว

แถมยัง...

4 ปี

อืม

ฟุฟุ