ตอนที่ 4
มิตรภาพ
หลายวันหลังจากที่ลอคซี่จากไป
อา ลอคซี่จัง! สวัสดีค่ะ!
เหรอ คุณเป็นน้องของคุณเปาโลสินะ
ใช่แล้วครับ! ผมคือรูเดอุส เกรย์รัตต์ครับ!
ผมที่อาการกลัวคนนอกบ้านหายไปหมดแล้วนี่...
ผมเริ่มเดินเที่ยวในหมู่บ้านโดยมีพจนานุกรมพืชที่ได้มาจากเซนิสอยู่ในมือ
รู้สึกดีแบบนี้มานานแล้ว... ทั้งหมดนี้เป็นเพราะลอคซี่เลย
ต้องดูแลร่างศักดิ์สิทธิ์นี่ให้ดีนะ
ว่าแต่ ต้นใหญ่ตรงนั้นมันเป็นต้นอะไรนะ?
น่าจะใช้เป็นเครื่องหมายได้ดีเลยนะ...
เผ่าปีศาจนี่เข้ามาในหมู่บ้านได้ยังไงเนี่ย—
ไปทางโน้นเถอะนะ—
นี่ๆ หยุดเดี๋ยวนะ! กำลังรู้สึกดีๆ อยู่เลยนะเนี่ย
เสียงที่แกล้งคนที่ด้อยกว่าแบบโจ่งแจ้งแบบนั้นน่ะ
ทำให้นึกถึงสมัยก่อนเลยนะ...
เย้! มาเลย!
รับไปเลยนะ ลูกบอลโคลน!
แกล้งเหรอ...?
ถ้าโดนหัวนี่สิบแต้มเลยนะ!
แม้แต่เด็กด้วยกันเอง การแกล้งกันนี่มันหนักหนาจริงๆ เลยนะ...
แต่เจ้าคนที่โดนแกล้งนี่ก็เดินแบบทุลักทุเลเชียว
น่าจะรีบหนีไปเลยสิ...
เอ๋?
ไอ้หมอนั่นมีด้วยเหรอเนี่ย สมบัติของเผ่าปีศาจสินะ!?
เอาล่ะ ถ้าชนเข้ากับอันนั้นก็คงได้ร้อยแน่นอน...
วับ!?
เข้าตาเลยนี่
อุ๊ย อะไรน่ะ!?
โอเคไหม โซมาร์...
นี่มันของใครกัน... อ๊ะ!
พวกเธอ! เลิกแกล้งคนอ่อนแอกันเถอะนะ!!
...!?
ห๊ะ!?
โอเคเหรอที่ทำแบบนี้!
อ๊ะ! ไอ้หมอนั่น
ที่เป็นคุณชาย
ของอัศวินนี่นา
นี่แก!?
บอกไปเลยว่าอัศวินเป็นพวกเดียวกับเผ่าปีศาจ
โอ๊ะ ไม่นะ ถูกเปิดเผยตัวแล้วนี่นา—
ไม่ได้เป็นพวกเผ่าปีศาจนะ เป็นพวกคนอ่อนแอน่ะครับ!
ห๊ะ!? เงียบไปเลยน่า ไอ้บ้า! รับนี่ไปซะ!!
ฟุ่ว!
แกนี่มันไม่เอาไหนเลยนะ!
จัดไปเลย!!
การก้าวเท้าที่สืบทอดมาจากแปด และการหลบหลีกด้วยเวทมนตร์!!
ฟุฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าไม่โดนก็ไม่มีอะไรจะเสียนี่นา!
อ๊ะ โดนแล้ว... ให้ตายสิ
อาาา! น่าเบื่อจัง!
ไปกันเถอะ!
ฟังนะ พวกเราไม่ได้แพ้แกซะหน่อยนะ!
●●●
จะไปประกาศให้รู้ไปเลยว่าลูกของอัศวินสนิทกับเผ่าปีศาจนะ!
เย้! เอาชนะพวกชอบรังแกได้เป็นครั้งแรกแล้ว...!
ถึงจะเป็นแค่เด็ก แต่ก็ดูน่ากลัวอยู่นะ...
ถึงอย่างนั้นก็ยังเก่งเรื่องต่อสู้ไม่ได้เลยแฮะ...
ดีจังที่ไม่ต้องกลายเป็นการชกต่อย...
กึบ กึบ
คุณ คุณไม่เป็นไรนะ? ของก็ปลอดภัยใช่ไหม?
......อือ
......ว้าว...
อืม...
หนุ่มน้อยสุดหล่อ...!!
เจ้าหมอนี่มันเสียของจริงๆ! ต้องรีบทำความสะอาดให้ซะแล้วล่ะ...
นี่ๆ คุกเข่าลงตรงหน้าคลองน้ำตรงนั้นหน่อย
คะ...แบบนี้เหรอ?
แถมยังว่าง่ายอีกด้วย!!
สคิว
เอ๊ะ? เอ๋...?
หลับตาแล้วอยู่นิ่งๆ นะ...
ใช้ทั้งน้ำตกกับมือร้อนพร้อมกันเลยนะ...
?
?
ปล่อยนะ!!
อ๊ะ อุ่นจัง...?
ว้า!?
ข้าเอง
อืม
ดีแล้ว คงจะตกลงมาได้แล้วนะ ต่อด้วยลมร้อนอีกหน่อย...
คิคิโอเร
อาาาาาา...
อืม?
อ๊ะ... ขอบคุณนะ...
ผมสีเขียวมรกต!?
เผ่าที่มีผมสีเขียวมรกต
และมีอัญมณีสีแดงบนหน้าผาก
ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาดเลยนะ
จะเป็นเผ่าสเปลดที่อันตรายเหรอ!?
อาจจะถูกฆ่าหมู่ทั้งครอบครัวก็ได้นะ...
อัญมณีสีแดงบนหน้าผากน่ะ—......
...ไม่เป็นไร
เฮ้อ
คุณก็ลำบากเหมือนกันนะ แค่สีผมคล้ายเผ่าสเปลด์ก็โดนรังแกแล้ว...
คุณไม่เป็นไรเหรอ...?
ก็เพราะว่าอาจารย์เป็นเผ่าปีศาจไงล่ะ
คุณนี่เป็นเผ่าอะไรเหรอ?
ก็คือ...คุณพ่อบอกว่าไม่ใช่เผ่าปีศาจนะ...
สีผม...ไม่เหมือนทั้งคุณพ่อและคุณแม่เลย...!!
...ไม่รู้สิ
คุณพ่อเป็นลูกครึ่งมนุษย์กับเอลฟ์
ส่วนคุณแม่เป็นมนุษย์ แต่ว่า
ก็มีเชื้อ
เผ่าสัตว์ป่า
ผสมอยู่เล็กน้อย...
ลูกครึ่งเอลฟ์กับเผ่าสัตว์ป่าควอเตอร์เหรอ...? ถึงได้มีสีผมแบบนี้สินะ...?
เอ่อ...
ถ้าอย่างนั้นคุณก็เล่นกับฉันสิ ตั้งแต่วันนี้เป็นเพื่อนกันแล้วนะ
จะทำยังไงดี...คุณก็อาจจะโดนรังแกอีกก็ได้นะ...
เอ๊ะ!?
ว่าแต่ ยังไม่ได้ถามชื่อแกเลยนี่นา
ข้าเป็นรูเดอุส สึรดิ ก็พอแล้ว
อ๊ะ
เอ๊ะ
ชิร...ฟุ...
ชื่อดีจังเลย เหมือนกับเทพแห่งสายลมเลยนะ
อิคาาาาาาาาาา?
อืม...
อึก
พวกเราที่โดนรังแกด้วยกัน มาเป็นเพื่อนกันเถอะน่า
ถึงเขาจะอยู่คนเดียวแล้วโดนรังแกอีก แต่ถ้าอยู่กับพวกเราก็คงจะอุ่นใจล่ะ
ว่าแต่...เราจะไปที่ไหนกันนะ?
ไปส่งคุณพ่อที่กล่องข้าวเที่ยง... ที่หอคอยข้างป่าไง... กำลังเฝ้าอยู่...
อ้อ งั้นข้าไปส่งให้เอง
นอกจากนี้...ถ้าเป็นหนุ่มน้อยที่หล่อขนาดนี้ สาวๆ ก็อาจจะมาเข้าหาเขาได้นะ
เอ๊ะ ขอบคุณนะ...!
ดีจังที่ได้ส่งกล่องข้าวให้คุณพ่ออย่างปลอดภัยนะ
อืม...!
อัฟึน! อะไรนะ!? อย่ามองแบบนั้นสิ คุณซิล์ฟ! ตื่นแล้วเหรอ...ว่าเป็นพวกชอบเด็กผู้ชาย...
น้ำอุ่นๆ เมื่อกี้...ที่ไหลเป็นสายๆ น่ะ
ลมร้อนที่พัดมาเป็นสายๆ น่ะ
นี่...
บอกหน่อยสิ!
นั่น
อ่า อันนั้นเหรอ
...ยากเหรอ?
อืม ยากนะ แต่ถ้าฝึกก็ใครๆ ก็ทำได้แหละ
...น่าจะนะ
ดีแล้ว! งั้นพรุ่งนี้จะลองฝึกเวทมนตร์ดูนะ!
อืม!!
เจ้าตัวนี้ช่างกระตุ้นสัญชาตญาณอยากมีผู้ปกครองเสียจริงเลยนะ ซิลฟ์นี่
ฟุฟุ วันนี้เป็นวันที่รู้สึกเติมเต็มจังเลยนะ
ถ้าบอกว่ามีเพื่อนแล้ว ปาอูโลกับเซนิสคงจะดีใจน่าดูเลยล่ะนะ
ท่านพ่อ! กลับมาแล้วครับ!
อ๊ะ ทำไมทำหน้าโกรธล่ะ?
รู้ไหมว่าทำไมถึงโกรธ?
ไม่รู้สิครับ
ถ้าให้เดา ก็คงเป็นเรื่องของร่างศักดิ์สิทธิ์นั่นแหละ...
เมื่อกี้ภรรยาของคุณเอโตมานะ...
แกนี่ไปชกเจ้าโซมาร์ที่บ้านคุณเอโตมาใช่ไหมล่ะ
เอโต? โซมาร์? นั่นใครเหรอ?
ไม่เป็นไรนะ โซมาร์...
อ๊ะ นั่นไงล่ะ—
ฟังนะ รูดี! ความแข็งแกร่งของผู้ชายมันมีไว้เพื่ออวดไม่ใช่เหรอ
มันมีไว้เพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอกันต่างหาก!
ไม่รู้ว่าคุณพ่อได้ยินเรื่องอะไรมานะ
ไม่จริง!!
โอ้โห~
ถ้าทำเรื่องไม่ดี ก็ต้องขอโทษก่อนสิ!!
ที่จริงแล้วตอนเดินอยู่บนถนน...
อย่ามาแก้ตัวสิ!!
นี่ๆ โกหกไปก่อนเลยนะ แถมยังไม่ฟังเหตุผลของข้าด้วยซ้ำอีกเหรอเนี่ย
เอาเป็นว่าขอโทษไปก่อนก็ได้นะ... แต่นั่นก็ดูไม่ดีสำหรับปาโวด้วยเหมือนกัน
วิธีดุแบบนี้มันไม่ไหวเลยนะ
เป็นอะไรไป? ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ?
เพราะว่าถ้าอ้าปากพูดอะไรออกไปก็จะโดนดุว่าหาข้ออ้างน่ะครับ
อะไรเหรอ?
ก่อนที่เด็กจะพูดอะไรออกมา ก็จะโดนตะคอกใส่ให้ขอโทษซะก่อน
สิ่งที่ผู้ใหญ่ทำนี่มันรวดเร็วและง่ายดายดีจัง น่าอิจฉาจังเลยครับ
รูดี!!!
อึก... บอกว่าไม่... การโดนต่อยนี่มันนานแค่ไหนแล้วนะ...?
—ท่านพ่อ
ผมพยายามที่จะเป็นเด็กดีให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยครับ
ไม่เคยทำอะไรขัดคำสั่งเลยสักครั้ง และคิดว่าก็ตั้งใจทำทุกอย่างที่ท่านสั่งเต็มที่แล้วด้วยครับ
แต่ถึงอย่างนั้น ท่านพ่อก็ไม่ฟังเหตุผลของผมเลยแม้แต่น้อย กลับเชื่อคำพูดคนอื่นแบบไม่คิดอะไร แล้วก็ตะคอกใส่ผม
แถมยังยกมือมาตีผมด้วยครับ
ฮานามิ
ผมไม่ได้ทำผิดอะไรเลยนะครับ
...เดี๋ยวก่อนนะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?
ผมไม่ได้ฝ่าฝืนคำสั่งของคุณพ่อเลยนะครับ!!
คุณพ่อไม่อยากฟังข้อแก้ตัวของผมใช่ไหมครับ?
ไม่ต้องกังวลเลยครับคุณพ่อ
ครั้งหน้าถ้าเห็นพวกคุณสามคนรุมโจมตีฝ่ายที่ไม่มีทางสู้ ผมจะทำเป็นไม่สนใจครับ
ยิ่งไปกว่านั้น ผมจะเป็นฝ่ายเคลื่อนไหวให้มันเป็นสี่ต่อหนึ่งเลยครับ
เราจะประกาศให้โลกรู้ว่า การรุมรังแกคนที่อ่อนแอนั่นแหละ คือความภาคภูมิใจและเป็นกฎของตระกูลเกรย์รัตต์ครับ
แต่ว่า... คุณพูดแบบนี้แล้วมันรู้สึกแย่ในอกจังเลย
แล้วพอโตขึ้นมาก็คงจะออกจากบ้าน
และจะไม่เรียกตัวเองว่าเกรย์รัตอีกเด็ดขาด
ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ กับการโดนแกล้งแบบนั้นอีกต่อไปแล้วนะ!!
ถึงแม้จะมองข้ามความรุนแรงทางกายไป แต่ถ้าต้องยอมให้มีการทำร้ายด้วยคำพูด
การที่ต้องบอกว่าเป็นคนในบ้านที่เหมือนขยะแบบนั้นมันน่าอายจะตายไป!!
คุณจะโกรธไหมนะ...
...ขอโทษครับ...ท่านพ่อผิดเอง...
จะเล่าเหตุผลให้ฟังไหม?
...ข้าเองก็อาจจะพูดแบบนั้นมันเป็นเรื่องขี้ขลาดก็ได้
ครับ
ที่จริงแล้ว
คือว่า
ถ้าจะต้องขอโทษ ก็ควรให้เจ้าโซมาร์เป็นฝ่ายขอโทษซิลฟ์ก่อนครับ
ก็จริง...ท่านพ่อเข้าใจผิดไปเอง...ขอโทษนะ...
ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกครับ
ในอนาคตถ้าคิดว่าผมทำผิด ก็ขอให้ดุผมแบบไม่ปรานีเลยนะครับ
แค่ช่วยรับฟังเหตุผลของผมด้วยก็พอแล้วครับ
อ่า จะระวังให้ดีเลยครับ
ถึงจะดูเหมือนว่าแกจะไม่ทำผิดอะไรเลยก็ตามนะ...
ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้มันเป็นบทเรียนตอนที่แกดุน้องชายหรือน้องสาวของฉันในอนาคตก็แล้วกัน
จะทำแบบนั้นแหละ
อ้อ ว่าแต่คุณพ่อ
คราวหน้าขอพาซิลฟ์มาที่บ้านได้ไหมครับ?
อ่า ได้สิ แน่นอนเลย
เย้! ขอบคุณมากครับคุณพ่อ!
อืม เรียบร้อยดีแล้ว
ดีจังที่ปาโวไม่ตัดสินพวกเผ่าปีศาจด้วยอคติ
แล้วหนึ่งปีต่อมา
สำเร็จแล้ว!!
สำเร็จแล้วนะ รูดี!
ไอซ์พิลเลอร์ก็ทำได้แบบไม่ต้องร่ายเวทย์แล้ว!!
โอ้ ทำได้ขนาดนี้ใน 1 ปีเลยเหรอ เก่งจังเลยซิลฟ์
เอ๊ะๆ
อึก... ไม่รู้ว่าเพราะซิลฟ์เป็นอัจฉริยะ หรือเพราะยังเด็ก เลยเก่งไวขนาดนี้... เริ่มจะใจเสียแล้วสิ...
กิกิ
หืม?
ฝน...?
กลับมาแล้วครับ
อ๊ะ... ขออนุญาตนะครับ...
ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะคุณรูเดอุส... และคุณเพื่อนด้วยนะคะ
เตรียมน้ำร้อนไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ
ก่อนที่คุณจะเป็นหวัด เชิญไปเช็ดตัวที่ชั้นสองก่อนเลยนะคะ
ขอบคุณครับคุณลิเลีย
!!
หืม? เป็นอะไรไปล่ะ ไม่ไปเช็ดตัว เดี๋ยวจะเป็นหวัดนะ?
จี
เอ๊ะ? เปล่าค่ะ...
...เหรอ? ถอดเองไม่ได้เหรอ?
นี่ เอาแขนขึ้นมาทั้งสองข้าง
เอ่อ... อืม...
ย๊ะ!
นี่ เอาข้างล่างด้วย
หยุดเถอะนะออออ... อึก!
● ● ● ● ● ● ●
เข้าใจแล้ว แต่เดี๋ยวค่อยแต่งตัวให้เรียบร้อยนะ?
มีช่องโหว่แล้ว!!
หืม!?
.
อ๊ากกกก!!
ไม่...มี...!?
ซ...ซิลฟ์คุง...
...อึก!!
เป็นแบบนั้นเหรอ!?
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/26)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
การต่อสู้ชิงบัลลังก์ในเงามืดของเจ้าชายไร้ค่าสุดแกร่ง
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
บันทึกจอมราคะไร้เทียมทานในต่างโลก
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
สตรีศักดิ์สิทธิ์เกิดใหม่ แต่ไม่ขอบอกใครนะคะ
เรย์ไวท์ จอมเวทดาบเหมันต์
ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
แบล็คโคลเวอร์
