ตอน 144: Chapter 144

เพราะการขัดขวางของคุณโฮโจ...

การพุ่งเข้าของโทกิเริ่มช้าลงแล้ว!

หนีเร็ว!! จากพลังมหาศาลนี่!! มุเก็นไคริกิ

ไม่ให้มีช่องว่างแม้แต่จะเก็บแล้วโยนมนุษย์ได้เลย!

...!

ตอนนี้แหละ

ยิงทหารม้าที่ตามมาให้ร่วงลงมาเลย!

สกินมาแล้ว!!

...เห

เกราะทั่วตัวนี่ทำจากเหล็กหนาเลย

เพราะพลังมหาศาลที่เหนือกว่าใคร เลยใส่เกราะเหล็กที่แข็งแกร่งได้นี่!

ถ้าจะโค่นสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้ล่ะก็...

พวกเรานี่พลังทำลายล่ะไม่พอแน่!

จับศัตรูได้แล้ว!

เป็นระเบิดมนุษย์ที่โทกิโยเนี่ยโยนพลาดไป!

●●●

ไม่เข้าใจเลย

ถูกจัดการแบบห่วยแตกขนาดนั้น แล้วทำไมถึงทำหน้าเฉยได้ล่ะ?

ถ้าคุณเจ้าสั่งให้ตาย นั่นคือสิ่งที่ต้องมาก่อนเลยล่ะ

เพราะเราเป็นซามูไรไง

เกราะของเรานี่ผูกด้วยผ้าลินินที่ฉีกขาดง่ายนะ

เผื่อเวลาที่มันระเบิดออกไป จะได้ดึงศัตรูเข้ามาได้เยอะๆ น่ะ

แต่มันไม่ใช่แค่เพราะโทกิที่มันออกนอกลู่นอกทางอย่างเดียวหรอกนะ

การหยุดคิดภายใต้ชื่อของความภักดีนี่ก็ช่วยอยู่เหมือนกัน...

การรับรู้ที่ปกติมันก็ชินชาไปแล้ว

อาาา

แย่จังเลยนะ ตรงแบบนี้ของพวกซามูไรนี่

คุคุยะ อายาโกะ

หนีมาได้ไกลเลยนะเนี่ย

ถึงจะเป็นทหารร้อยคนเหมือนกัน แต่เพราะมีฉันอยู่ด้วย ฝั่งเราเลยแข็งแกร่งกว่า

ยอมแพ้แล้วมาเป็นของผู้หญิงคนนี้สิ

น่าเสียดายนะ แต่เป้าหมายของเราทำสำเร็จแล้วล่ะ

ถ้าทหารร้อยคนของเธอผ่านสนามรบไปได้ ก็จะเป็นการโจมตีครั้งใหญ่ต่อกองทัพโทกิที่กำลังมีกำลังน้อยอยู่

...อ๊ะ

แล้วก็ โมมอย์ด้วย

คุณไม่เข้าใจฉันเลย

ผม แค่ตัวใหญ่เฉยๆ เองนะ

ยังแค่สิบสองขวบเองด้วย!!

อาา!?

สิบสองเลยเหรอ!?

ไอ้เด็กเวรนี่นา!!

ใช่แล้วล่ะ!

คุณนี่โดนกลลวงของไอ้เด็กเวรนั่น

โดนล่อให้หลงกลของไอ้เด็กเวรนั่นเข้าเต็มๆ เลยนี่!

งั้น...

งั้นฉันก็

หลงรักเด็กผู้หญิงอายุสิบขวบ แล้วตามตอแยมาสองปีเลยเหรอ ในฐานะมนุษย์ก่อนที่จะเป็นผู้ชายด้วยซ้ำ...

ดีล่ะ ทำให้เสียขวัญซะแล้ว

เฝ้าดูไว้เลย จะได้ไม่ให้กลับไปรบได้

ศัตรูมันถอนตัวออกไปเยอะแยะเลย!

เรามาขัดขวางต่อไปเถอะหนุ่ม!

อืม!

เสียงดังน่ารำคาญ พวกเด็กน้อยนี่ ตายซะเถอะ

!?

ระเบิดวารีใส่ทหารชั้นยอดแบบจัดเต็ม

จนมองเห็นทุกอย่างเป็นฝุ่นผง

มิโนะโกะ อาราเมะ!!

อึก

อ๊ะ

...

อ๊าาา...!

แข็งแกร่งเกินไป

แม้แต่การหนีของฉันก็ยังถูกบีบคั้นด้วยกำลังล้วนๆ

ซามูไรที่สามารถเอาชนะสิ่งนี้ได้...

นี่แหละคือจุดสุดยอดของวิชามารยาท!

?

เพลงนี้...

"เรียวโอ" เหรอ?

ทำไมถึงมีเพลงอย่างงี้ในสนามรบล่ะ?

ปะโบเอย์ยู เฮียวเก็นยู กิโตกุ ※เป็นเพลงที่แสดงถึงความสง่างามของวีรบุรุษรูปงาม

บรรเลงให้เหล่าขุนนางสิ!

ไปแสดงสงครามที่สง่างามให้พวกโทไกดูหน่อยสิ!!

นึ้ก

!?

อะคิเอคิโย คิโยโคะจิ!?

สองพันหนึ่งร้อยยี่สิบสิบ

ฮะ!?

กับโชคุคุของจังหวัดโยชู ท่านแม่ทัพใหญ่

คิตะชิมะ

การป้องกันมันจบแล้ว ไอ้พวกขยะ!

จงพิชิตพวกกบฏอย่างยิ่งใหญ่เถิด!!

ว๊าววววว ยาวขึ้นเยอะเลย!

ตึ๋ง

เกิดอะไรขึ้นน่ะ!!

กับโชคุคุของจังหวัดโยชู

ดูถูกเราเหมือนเดิมสิบเท่าเลย!

ไม่รู้ว่าอะไรนะ แต่มันสุดยอดไปเลยนะ คุณอะคิเอะ!!

เป็นไงล่ะ! ที่ว่าข้าสวยที่สุดน่ะ!!

ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อยต่อพวกโทกิเลย

นี่แหละคือพลังของเหล่าขุนนาง!

คึ! อย่ามาดูถูก พวกเราก็จะทำเช่นกัน!

ท่านแม่ทัพใหญ่แห่งสำนักงานรับราชการจังหวัดโยชู ตระกูลคิตะรุ

ถ้าเหล่าขุนนางจะงดงาม พวกเราก็จะภูมิใจด้วยวิชามารยาท!

อาฮ่าฮ่า ไอ้ขุนนางบ้าเอ๊ย

ไม่เคยเห็นใครเปลี่ยนชุดกลางศึกเลยว่ะ เอาทั้งฉากและวงดนตรีมาด้วยเนี่ย

ซ่อนบาดแผลหนักๆ ด้วยเครื่องสำอาง

อดทนผอมเพื่อแสดงความสง่างามอย่างเต็มที่

นี่คือความหยิ่งทะนงของเหล่าขุนนาง

เอาชนะพวกซามูไรด้วยจิตใจและวัฒนธรรม

พวกซามูไรก็รู้สึกได้ถึงความหยิ่งทะนงนั้น

กำลังพยายามนำพาพวกเราขึ้นไปสู่จุดสูงสุด

เริ่มแสดงความหยิ่งทะนงโดยไม่ยอมแพ้แล้ว

ทุกคนมาแข่งกันความหยิ่งทะนงจนคึกคักเลย

นึกว่าเคยเห็นที่ไหนซะอีก

อาาา

กองทัพนี้มันเหมือนเทศกาลเลยนะ

ถ้าให้พวกขุนนางพวกนั้นมาบริหารประเทศได้ล่ะก็

คงจะเป็นยุคที่สนุกเหมือนเทศกาลเลยล่ะมั้ง

โทกิ ยาริโตะ

ซามูไรผู้เล่าเรื่องตัวเองด้วยวิชามารยาทล้วนๆ ช่างน่าภาคภูมิใจจริงๆ

☆เสียงแตรแห่งการตอบโต้ที่สง่างามและหรูหรา ฉบับหน้า จุดไคลแม็กซ์!!

จงประดับประดาความงามของข้า แล้วนำไปสู่ความตายเถอะ

เจ้าหนุ่มแห่งการหลบหนี

ตอนที่ 144 จบแล้ว