ตอน 184: Chapter 184

โทกิเนี่ย แข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ

สู้ตัวต่อตัวได้เลยครับ

นิจょうสุ วากากิมิ "หนีขึ้นเขาหนุ่ม"

ไม่ใช่การพูดเกินจริงนะ

ยิ่งเป็นค่ายที่แน่นหนาหรือปราสาท ยิ่งเป็นเหยื่อชั้นดีของระเบิดมนุษย์ของเขาเลยล่ะ

จะทำให้มนุษย์ระเบิดแล้วก็พังค่ายไปด้วยเหรอ?

ฮ่าๆ อย่ามาล้อเล่นน่า

ข้าไม่ได้ไร้ความรู้ตามสามัญสำนึกขนาดนั้นนะ

รอยยิ้มและสามัญสำนึกที่อยากจะปกป้องนี่

ไม่อยากให้องค์ชายเห็นไอ้ตัวประหลาดนั่นเลย

ถ้าเป็นช่วงต้นที่ทหารยังแข็งแรงและกับดักมีเยอะ ก็คงมีแผนการได้ แต่

ว่าจะมาโจมตีตรงจุดที่อ่อนแอแบบนี้เลยนี่นะ

ทสึกิที่นำมาถึง 3,000 นาย ก็ถือว่าจำนวนที่มากพอจะตัดสินสถานการณ์การรบได้แล้ว

ท่านเจ้าผู้ครองแคว้น โคกิโยกิ ก็มีสีหน้าเหมือนตัดสินใจแล้วว่าจะต้องล่าถอย

เพื่อเตรียมรับการเสียเมือง

ได้ขอให้คุณนิตะ โยชิมุเน แห่งเอจิโนะ ช่วยปกป้ององค์ชายไว้แล้ว

แต่เนื่องจากปราสาทแห่งนี้ไม่มีการป้องกันแบบอื่น

จึงอยากจะขอความกรุณาให้ท่านช่วยงดการชักชวนจากศัตรูไว้ด้วย

คือคุณนิตะ โยชิมุเน แห่งเอจิโนะ น้องชายของโยชิโอะ บุตรชายของคุณนิตะ โยชิซาดะ

...ก็ช่วยไม่ได้นี่นา

ว่าแต่ ยังหนุ่มอยู่เลยนะ

ถึงจะมีการเฝ้ามองไว้เผื่อไว้แล้วก็ตาม

นี่คือ...

สามหยดก็พอแล้ว

ฉันก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ

ไม่น่าจะเมามายต่อหน้าศัตรูได้หรอก

รีบดื่มซะ

เจือจางไวน์ดีๆ เหมือนยาพิษเลย

มัตสึอิ ยูเซย์

เจอศัตรูแล้วดื่มด้วยกันอย่างไม่คาดคิดเลย!!

...แล้วก็

ปราสาทจะต้านได้อีกกี่วัน

จะให้พูดได้ยังไงล่ะครับ

รู้แล้วน่า

คิดแต่เรื่องรบจนเหนื่อยแล้ว

วันนี้เรื่องรบไม่ต้องพูดแล้วนะ

แก่ไปแล้วนะครับ คุณซาดะมุเนะ

ผมหงอกเพิ่มขึ้นด้วยสิ

แม้แต่ที่อาโนะบาระที่สู้กับแกมานั่น ก็ถือว่าเป็นช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดแล้วนะ

แค่ก

ทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด...

ตอนนี้แค่โดนฝนเปียกก็เป็นหวัดแล้ว

หวัดเหรอ!?

ไม่ดีเลยนะครับ ออกมาเดินเล่นกลางคืนแบบนี้!

ต้องทำให้มันอุ่นหน่อยสิ!

ไม่ต้องการหรอก แค่ไอเท่านั้นแหละที่ยังไม่หาย!

ไอ้คนที่พยายามจะเจาะกะโหลกหัวคนอื่นน่ะ อย่ามาเป็นห่วงเรื่องหวัดตอนนี้สิ!

ถึงจะไม่ได้ถือดาบ แต่เมื่อยืนอยู่บนสมรภูมิ ทุกคนก็เท่าเทียมกัน

เป็นคำพูดที่คุณพูดเองนะ

ถ้าจะกลับกันแล้วก็

ถ้าวางดาบแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องฆ่ากันแล้วนี่นา

นอกจากนี้

ช่วงนี้ข้าเห็นท่าทีของคุณลุงที่รู้ว่าวันตายของตัวเองมาถึงแล้ว

ไม่อยากจะตายเพราะอาการป่วยเลย

...คุณไทเคะสินะ

เจ้าหมอนั่นยังไม่ตายอีกเหรอ

หลีกทางให้ไอ้พวกทหารเกณฑ์ของโอกาซาวะ!

ถ้าเป็นวิชาของข้าแล้ว พวกเจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับเศษกระดาษ!

สองท่านนี้กำลังพูดกันอยู่นะ

บอกไปแล้วนี่ โคกิโยกิ

ข้าให้ความเคารพต่อชีวิตที่ถูกช่วงชิงไปนะ

ทั้งคุณโฮโจและคุณสึวะ

ข้ามีแต่ความเคารพต่อผลงานและความกล้าหาญในสนามรบของท่านทั้งสอง

...ครับ

ถ้าใกล้จะตายแล้วก็บอกไว้เป็นกำลังใจก็แล้วกัน

อะ!

จะเจาะกะโหลกหัวให้ดูเลยน่ะ นึกขึ้นได้แล้ว

มีเรื่องที่อยากจะถามเกี่ยวกับธนูครับ!

ครั้งก่อนคุณปิดตาตั้งแต่ก่อนที่ผมจะยิงไปเสียอีก

คุณมั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะโดน?

โอ้

ไม่ใช่นะ เจ้าหนู

...?

...?

โอ้กิ วิชาลับของข้าคือ สุดยอดของพื้นฐาน

แม้จะไม่พยายามยิง มันก็จะโดนเอง

ถ้าหากยิงด้วยท่าทางที่ถูกต้อง การเล็งที่แม่นยำ และการขี่ที่สมบูรณ์แล้ว

ริว...

แกน่ะ พื้นฐานเรื่องธนูทำได้แล้วนะ

แค่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้โดน

แต่แกน่ะ ตอนนั้น

หัวมันเต็มไปด้วยความคิดชั่วร้ายที่ไม่จำเป็นว่า "ต้องให้โดน"

แบบนั้นมันก็เหมือนกับเหล้าที่กำลังจะล้น

ไม่มีความผ่อนคลาย ทำให้รับมือกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดไม่ได้

ศัตรูหลับตาลง

โปจิคา

แค่เพิ่มความไม่แน่นอนเล็กน้อยเหมือนก้อนหินแบบนั้นเข้าไป

ความสามารถในการประมวลผลก็จะเกินขีดจำกัด และธนูก็จะสูญเสียการควบคุมไป

มะเอะะะะ

ในชั่วพริบตานั้น...!

ลองจินตนาการถึงสิ่งที่นอกเหนือจากธนูในจังหวะที่กำลังจะยิงดูสิ

ลูกศรแห่งจินตนาการ...

สร้างพื้นที่ว่างในหัวของเจ้า

ถ้าฝึกซ้อมแล้วสามารถยิงได้ร้อยดอกร้อยเข้าในขณะที่จินตนาการ

ในสนามรบที่เต็มไปด้วยเหตุไม่คาดฝัน ก็จะโดนแน่นอน

ควรจะจินตนาการถึงอะไรดีครับ?

ไม่รู้สิ ลองคิดถึงเรื่องดีๆ ที่สนุกๆ ดูสิ

อา~ ความทรงจำที่ดี!

อย่างตอนที่ชนะการไล่จับหมาของคุณซาดามุเลย!

ก็รู้ว่าคุณแกล้งไปหน่อยนี่นา!

เออ จริงๆ เหรอเนี่ย

ก็อย่างว่า คุณยังเข้าใจพื้นฐานได้ไม่ดีนักเลย!

ตั้งแต่ตอนนั้นมา เพื่อนฝูงและศัตรูก็ตายไปเยอะแยะเลยครับ

ตอนนี้ก็เลยก้าวข้ามความบาดหมางมาถึง...

รู้สึกเหมือนคุณพ่อเลยครับ

อะ

เป็นอะไรไปครับ คุณซาดามุ

คะ

ศึกที่คามาคุระกับอิชิซุ

คนที่ได้เห็นทั้งสองอย่างกำลังลือกันอยู่

คุณพ่อ!

พรจากเทพเจ้ามอบให้คุณ

สุดท้ายนี้

ไปเลย เจ้าน้องชายแห่งสัตว์เดรัจฉาน

ลองโชว์การยิงที่เข้าเป้าแบบสุดใจดูสิ

เอาสิ่งนั้นเป็นของฝาก...

ข้าจะอยู่ตรงนี้

คนที่ได้รับการยอมรับจากคุณโฮโจ โทกิโย

ก็จะตายในทันทีหลังจากนั้น

อะไรนะครับ!?

คนให้ตายเหมือนโรคระบาดเลย!!

ให้เรียกได้ไหมครับ คุณพ่อ คุณพ่อะะะ!!

มะเอะะะะ คุณพ่อติดเชื้อแล้ว!!

อะ

ถ้าเรียกมากกว่านี้ ข้าจะตัดหัวแกนะ!

เอาออกแล้ว

ดีใจจัง!!

คุณพ่อจะเล่นซ่อนแอบด้วย!!

ไม่ใช่สิ!

เอ้ย! พอดีเลย ตอนนี้แหละจะฆ่า!!

สองคนนี่เลียกันจนเละเลยนะ

ดูเหมือนจะตั้งใจแสดงความน่าเกลียดออกมาเลย

เป็นความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดจริงๆ นะ

ในยุคสมัยแบบนี้ มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้นะ

ถ้าเป็นยุคที่สงบสุข ก็คงเป็นแค่พ่อกับลูกชายธรรมดาๆ เท่านั้นเอง

ไม่รู้ว่าผ่านการตายมามากแค่ไหนถึงได้มาเผชิญหน้ากันแบบนี้

เหล้าเอ๋ย วันนี้เจ้าจะทำลายพวกเรา

ช่วงชิงวิญญาณของเจ้ากับข้าไป

นั่งลงบนหญ้า แล้วดื่มเหล้าที่ส่องประกายนั้นเถิด,

อย่างไรเสียถึงกลายเป็นดิน ก็จะมีหญ้าผุดขึ้นมามากมาย!

อุมาร ฮัยยาม จาก "รูบัยยาต"

ชะวะระวะซะดะเนะนุ

ต่อจากนั้นที่สมรภูมิ

...ความพลาดพลั้งตลอดชีวิตเลย

ต่อจากนั้นที่สมรภูมิ

โทกิโย

หลังหายป่วยมาก็ดื่มหนักต่อหน้าศัตรูเสียได้

หลับไปประมาณสองชั่วโมงสินะ

รู้สึกว่าหลับไปตั้งเดือนเมษายนเลยล่ะ

กุ

ฮ่าๆๆ

กั่ก

มันมากแค่ไหนกันนะ

...เกิดอะไรขึ้น? จะไม่มีการโจมตีจนกว่าโทกิจะมาถึงในอีกสองวันนะ

คุณซาดามุ

ดูเหมือนจะเป็นการแสดงความบันเทิงของฝ่ายศัตรูนะ

การแสดงความบันเทิงเหรอ?

เทพเจ้าเท็นโชโครุโงมิ

ค่ะ

คุณโทกิกับเจ้าชายมุเนะระ

ฝ่าบาท

ดีเลย

ขอขอบพระคุณสำหรับความร่วมมือครับ

ทำไมต้องเป็นกลองตอนนี้ด้วยล่ะ?

เทพเจ้าเท็นโชโครุโงมิ

จากนี้ไปก็จะเข้าสู่การถอยทัพแล้วครับ

ถ้าจะต้องหนี ก็ขอให้เป็นการหนีที่สมบูรณ์แบบเลย!

☆การหนีที่ทำให้ฝ่าบาทประหลาดใจ!!

ตอนที่ 184

คุณหนูหนีทัพ

จบ