ตอน 227: Chapter 227

ตัวประหลาดที่แท้จริงมันไม่เคยเย็นชา

เมื่อได้เห็นการต่อสู้ที่เหนือชั้นของท่านสามี

ก็ไม่อาจเรียกได้ว่าฉันเป็นตัวประหลาดที่แท้จริงอีกต่อไป

แม้แต่ฉันที่เคยเย็นชาต่อการต่อสู้...

จากนี้ไป...

ก็เป็นตัวประหลาดเฉพาะทางของท่านสามีได้เลยสินะคะ

อืม

มาเริ่มเตรียมตัวถอยกันเถอะ

ฮึบ

☆ความสดใสเต็มเปี่ยม!!

มัตสึอิ ยูเซย์

ตอนที่ 227 การจากลา 1352

พวกโรคจิตที่คลั่งไคล้คุณโคจิโร่เนี่ยมันเป็นยังไงกันนะ

ฉันไม่ชอบกระแสที่ว่าพวกนักวิ่งหนีต้องเป็นพวกโรคจิตด้วย

ถึงจะรู้สึกเสียดายที่ตัวเองไม่ใช่คนเริ่มต้นก็เถอะ...

ความปรารถนาที่รอมานานในที่สุดก็เป็นจริงแล้ว

โคจิโร่ของฉันได้รางวัลที่หนึ่งแล้วค่ะ!

ไม่นะ

นางาโอะของฉันได้รางวัลชมเชยค่ะ

...เอาล่ะ คุณโทคิยูกะ ต่อไปมีแผนอะไรไหมครับ?

ผมจะซุ่มตัวอยู่ที่ชิโนโนะเพื่อเตรียมการฟื้นตัวนะครับ

จะกลับไปด้วยกันไหมครับ?

・ไม่ครับ ถึงแม้จะบอกเหล่าพรรคพวกไปแล้ว

ผมจะไม่กลับไปที่ชิโนโนะ

จะซุ่มตัวอยู่ที่คันโตต่อไปครับ

คุณโทคุระอ่อนแอลงไปหน่อย

แต่ก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปเกียวเมื่อไหร่

ชิโนโนะ

คามคุระ

อยากจะเล็งเป้าหมายในที่ที่ใกล้ที่สุดนะ

เกียว

ที่เกียวก็ยังจะซุ่มตัวแถวอิซุอีกเหรอครับ

อ่า ซูงาวะจิโร่ ฝากด้วยนะ

แน่นอนครับ!

ชิโนโนะฝากไว้เลยนะ นัมิโจ

ครับ!

ถ้าเป็นภรรยาของคุณนัมิโจ รับรองว่าเหล่าคุณนายก็จะรวมตัวกันได้แน่

ถ้าเป็นที่ชิโนโนะ ก็น่าจะใช้ชีวิตได้อย่างปลอดภัย...

เธอนี่มันจะติดตามโชคชะตาไปจนสุดทางเลยสินะ

จะแวะที่คามาคุระไหมครับ

อ่า จะแวะครับ ท่านโยริสึกิ

ถ้าอย่างนั้นก็โฮชะชิคุ

ก็เป็นห่วงความปลอดภัยของคุณนิตะด้วย

คามาคุระ

ผมจะไปเที่ยวรอบๆ แล้วอ้อมกลับจากคามาคุระครับ

อิซุ

รับทราบครับ

คุณปู่กับคุณพ่อ...

อยากเห็นทิวทัศน์ที่คุณไปมาด้วยตาตัวเอง

ส่วนคนอื่นให้กลับทางที่สั้นที่สุด แล้วไปส่งที่บ้านที่อุชิโนะนะ

ครับ!

ลาก่อนนะครับ คุณเขย

ฝากด้วยนะครับทุกคนที่ชิโนโนะ!

จะคืนชุดเกราะในตำนานให้ครับ

โคจิโร่...

จะไปเหรอ คุณโทคิยูกะ

จะเหงาแย่เลย

กลับมาได้ทุกเมื่อเลยนะ

หนุ่มน้อยที่มาเปลี่ยนชีวิตให้ผม!

ฝ่าบาท!

ขอบคุณสำหรับคำพูดอันมีค่าครับ

โทคิยูกะ! พวกเรา!

เราต่างก็...

ถ้าอยากจะปรับปรุงให้มันดีขึ้นเมื่อไหร่ ก็บอกได้เลยนะ

จะไม่ลืมบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้เลยครับ คุณอุเอสึกิ

ไม่อยากตายเลยครับ

การรบที่มุซาชิโนะได้ข้อสรุปแล้ว

กองทัพฝ่ายใต้ก็เริ่มถอยทัพกันแล้ว

เป็นอะไรไป คุณโคซากะ

ฉัน... ฉันเองตอนแรก...

ก็เพราะความอยากส่วนตัว เลยเชิญฝ่าบาทมาครับ

...แต่ว่า

พอได้สัมผัสถึงคุณธรรมของฝ่าบาทแล้ว

ความรู้สึกก็เปลี่ยนไป อยากจะทำให้ฝ่าบาทกลายเป็นวีรบุรุษครับ

...น่าเสียดายจัง

ที่ไม่ได้ทำให้ฝ่าบาทชนะ

ถ้าไม่มีท่าน ข้าก็คงสู้รบไม่ได้ด้วยซ้ำ

พูดอะไรน่ะ คุณโคซากะ

โคซากะ ทาคามุเนะ นั้น

เอาล่ะ กลับไปดื่มกันที่สวนบ้านข้าเถอะ

......

หลังจากนั้น ก็ยังปกป้ององค์ชายมุเนะระต่อไปอีกนาน

ทานเกลือเยอะๆ ได้ไหมครับ?

ไม่ได้นะ ให้ลดปริมาณเกลือลงหน่อย

ความภักดีนั้นก็จะได้รับการยกย่องเมื่อถึงยุคเมจิ

คุณโทคิยูกะอยู่ที่คามาคุระหลังการรบ

ถึงแม้จะไม่มีบันทึก แต่ก็ต้องอยู่ที่นั่นแน่นอน

กลับมาแล้ว คุณโทคิยูกะรุ่นก่อน!

เพราะว่าคุณนิตะ โยชิโอะ สามารถขับไล่กองทัพอาชิคางะได้

และยังคงรักษาคามาคุระไว้ได้ด้วย

หายใจโล่งอกไปเลยนะ ไอ้คุณนิตะนั่น

เก่งขึ้นมากเลยนะในการรบ

อีกไม่กี่วัน กองทัพหลักของโทซึกะก็จะกลับมาแล้วล่ะครับ

ดื่มเหล้าที่คามาคุระจนหมดก่อน แล้วค่อยไปกันเถอะ!

มือเจ้าสาว

ที่นี่...

คามาคุระที่สึวะตั้งเป้าไว้กับเจ้า

เมื่อสิบเจ็ดปีก่อนใช่ไหมครับ

คุณมิสึกะได้มอบความหวังให้ทุกคน

ภาพของเด็กน้อยที่วิ่งขึ้นบันไดใหญ่ตรงนี้ มันช่างน่าคิดถึงจริงๆ เลยนะ

บุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ จะไม่ลืมเด็ดขาด

ตรงนี้แหละที่เราต้องอำลากันนะ คุณโทคิยูกะ

พวกเรา เราจะกลับจากไคจิ สู่ชินโนะ

ตอนเด็กๆ ข้าเกลียดการหนีนะ

แต่ตอนนี้

ความมุ่งมั่นของเจ้าที่วิ่งหนีไปซ่อนตัว แต่ยังคงยึดมั่นในฝ่ายต่อต้านโทซึกะ...

ในนามของสึวะสามรุ่น ข้าขอคารวะ

แด่คุณหนูแห่งการวิ่งหนี...

ขอให้มีพรจากพระเจ้าคุ้มครองเถิด

เซ็นชิซึคุ

เทพ...งั้นเหรอ

เทพชั่วร้ายนั่นมันคืออะไรกันนะ

คงจะเป็น...

คุณอาชิคางะ คงไม่คิดว่ามันจะมาถึงจุดนี้สินะ

คำสาปที่แค่เล่นๆ ไปล่ะ...

ขอให้ลูกหลานรุ่นที่สามนับจากข้าได้ครองแผ่นดินเถอะ

มันก็สถิตอยู่ในตระกูลในรูปแบบของพลังเทพที่ชั่วร้าย

...แล้วก็ตัดท้องด้วยการอธิษฐานต่อเทพ

และผ่านกาลเวลามาได้จนได้พบกับอาชิคางะ โทซึกะ

เจตจำนงของพลังเทพที่ต้องการจะปกคลุมทั่วแผ่นดิน

กับคุณโทชิโอ ผู้มีความสามารถโดดเด่นในยุคที่ไม่ธรรมดา

มันก็เข้ากันได้อย่างสิ้นหวังเลยล่ะ

ด้วยพลังแห่งมนุษย์และพลังเทพทั้งสองล้อ จึงได้ช่วงชิงอำนาจเหนือแผ่นดิน

ชื่อเสียงนั้นก็ยิ่งดึงดูดพลังเทพให้เพิ่มพูนขึ้นไปอีก

ผสมผสานกับบุคลิกของโทซึกะและในที่สุดก็เข้าครอบงำ

จนโลกตกอยู่ในภาวะวิกฤต

แต่ทว่า

โลกก็กลับสู่ภาวะปกติในทันที

คุณพ่อคงจะลอยขึ้นไปได้แล้ว

...อา

สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงโทซึกะเท่านั้น!

ห้ามออกนอกลู่นอกทาง

โทษคือการเข้าชมหนึ่งคืน

กองทัพใหญ่ของโทซึกะเริ่มเคลื่อนพลมาทางคามาคุระแล้วล่ะ

คุณนิตะ จะทำยังไงต่อไปล่ะครับ

...

ก็คุณโคโมระนี่แหละ ชวนมา

จะไปตั้งมั่นอยู่ที่ปราสาทที่เมืองอาชิงารา แล้วสู้ต่อไป

คามาคุระ

อาชิงารา

อาชิงาราเหรอ ใกล้กับอิซุนี่นา!

อิซุ

ฉันก็จะไปช่วยด้วย!

......................

?

ตอนนี้ยังดีอยู่

คุณสามรุ่น ไปเล่นกับพวกวิ่งหนีซะ

ถ้าที่พวกเรามีใครตายในสนามรบ

ก็จะเสียใจที่ไม่ได้เล่นด้วยกันให้มากกว่านี้

...รับทราบ ขอบคุณนะ

เวลาเกิดวิกฤตเมื่อไหร่ก็บอกได้เลยนะ!

ทางนั้นด้วยนะ! เพื่อน!

เจ็บจังเลย คุณนิตะ

ในยุคสมัยที่พรุ่งนี้ก็ไม่แน่นอนแบบนี้

อดทนไว้นะ

ความรู้สึกของการต้องจากกัน คงจะรุนแรงกว่าตอนนี้มากแน่ๆ

กองทัพฝ่ายใต้ คงจะรักษาทั้งคามาคุระและเกียวไว้ได้ไม่นาน

สมรภูมิครั้งใหญ่ทั้งสองฝ่าย ได้ปิดฉากลงแล้ว

องค์ประมุขของเรานั่น...

ต้นสนแห่งการไล่จับ

...อา

ในที่สุดมันก็เหี่ยวเฉาไปแล้วสินะ

...แต่ว่า

แค้นของสหายร่วมเผ่าพันธุ์

วิกฤตของโลก

ทั้งตัวฉันและคุณโทซึกะยังไม่เหี่ยวเฉาเลย

เหตุผลที่ยังคงดำรงอยู่มาตั้งแต่ก่อนหน้านั้นน่ะ

พอเริ่มเล่นไล่จับแล้ว...

ก็จะไม่จบจนกว่าจะตัดสินให้ได้!

อีกหนึ่งปีต่อมา ปี 1353

ปีสุดท้ายของเรื่องราวนี้

ตอนที่ 227

คุณหนูผู้หลบหนี