ตอน 35: Chapter 35

ครับ แน่นอน

ของตอบแทนได้รับแล้วครับ

ฝากบอกคุณโยริชิเกะด้วยนะครับ

เจ้าหนูคนนี้เป็นของคิโจ หรือเป็นแค่ตัวเป๋อ!

จะตั้งคำถามแล้วดูคำตอบเพื่อตัดสิน!

มัตสึอิ ยูเซย์

ไดวามงโตะ ตอนที่ 35 ถามตอบ 1334

ว่าแต่ เจ้าหนู

นั่งได้สวยงามสมจริงเลยนี่นา

สำหรับนักรบแห่งซูวะที่ไม่รู้จักมารยาทแล้ว มันดูไม่เป็นธรรมชาติเลยนะ...

ถึงคุณที่ตั้งคำถามใส่คุณแม่มดแล้วก็ไม่รู้จักมารยาทเหมือนกันนะครับ

...ชิ

รีบสวนกลับด้วยคำพูดแล้วเบี่ยงประเด็นเลยรึ

นั่นมันเป็นส่วนหนึ่งของการต่อสู้ต่างหากล่ะ

ว่าไปแล้ว ใครจะรู้ดีกว่าฉันเรื่องที่ว่าไม่สามารถชนะการต่อสู้ด้วยมารยาทได้ล่ะ

แกนี่

เป็นเด็กที่เก่งไม่เบาเลยนะ

คงเป็นลูกของนักรบที่มีชื่อเสียงสินะ

บอกนามสกุลของแกมาสิ

เหมือนเวลาที่อยู่บนสมรภูมิเลยล่ะ

บรรพบุรุษคือโคอิซึมิ เก็นโกโร่ ชาวเมืองโอคาญา ที่ได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าองครักษ์ของศาลเจ้าซูวะ

ต่อมาคือโคอิซึมิ โกโรุซาบุโร่ ผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์มาถึงห้าชั่วอายุคน และได้สอนวิชาการให้แก่เหล่าองครักษ์ด้วย

และทายาทของท่านก็คือคนผู้นี้ครับ

...คำพูดลื่นไหล ไม่มีติดขัด ร่างกายก็สงบนิ่ง

ถ้าไม่ใช่เรื่องจริง ก็คงเป็นเพราะคุณโยริชิที่ได้ฝังรากลึกไว้สินะ

ทั้งการมีอยู่จริงของท่าน และการเสียชีวิตจากเหตุไฟไหม้เมื่อปีที่แล้ว ก็ได้รับการยืนยันแล้ว

แต่ว่ามันแปลกนะ

เรื่องที่ว่ามีลูกชายด้วยน่ะ

ทั้งพ่อกับแม่เสียชีวิตจากเหตุไฟไหม้

มีชาวบ้านให้การว่าอย่างนั้นนะครับ

นั่นคือ...

ขออภัยด้วย คุณโคอิซึมิที่ไม่รู้จัก

จะใช้การเสียชีวิตโดยไม่คาดฝันของคุณมาเป็นข้ออ้าง

ผมหนีออกมาคนเดียวโดยทิ้งพ่อกับแม่ไว้ในคฤหาสน์ที่กำลังลุกไหม้

ด้วยความละอายใจนั้น ผมก็หนีเข้าไปในศาลเจ้าซูวะ และไม่เคยกลับไปบ้านเลยครับ

เพราะเป็นไฟไหม้ที่รุนแรงจนศพก็ยังสลายไป...

ก็คงมีคนคิดว่าเราเสียชีวิตไปด้วยกันสินะครับ

...และยังมีเรื่องแปลกอีกด้วย เหล่าข้ารับใช้ที่แกดูแลอยู่นั่นน่ะ

ยูชูไดบะคุ ยูชูไดบะคุ ยูชูไดบะคุ

เอย์เซ็น

ฮานะกะโจ ทานาชะ ซันพัง โนะริเด็น บะริน บุนชิ ชิจู โวะอิ

ผู้ที่ชื่อโคจิโร่ เป็นหนึ่งในตระกูลเนซุ

ส่วนอายาโกะที่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็ได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นบุตรนอกสมรสของตระกูลโมจิซึกิ

ทั้งสองฝ่ายล้วนเป็นสายเลือดของตระกูลเก่าแก่ที่รุ่งเรืองในชินโนะ

ถึงเป็นแค่ลูกขององครักษ์ ก็ไม่น่าจะมาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาได้เลยนี่นา?

แน่นอนครับ รับทราบแล้ว

ตอนที่ได้พบกันที่ศาลเจ้าซูวะ เราก็แข่งวิ่งไล่จับกันครับ

เพราะว่าผมเป็นฝ่ายชนะ เลยถูกเรียกว่าท่านเจ้าชีวิตครับ

ถึงจะเป็นแค่การวิ่งไล่จับกันของเด็กๆ ก็เถอะ

มันคือการซ้อมใหญ่สำหรับการรับใช้ท่านเจ้าชีวิตตัวจริงในอนาคตครับ

ท่านที่เป็นผู้พิทักษ์แห่งชินโนะนี่เอง...

...ทำอยู่เหรอ

ทุกครั้งที่ถูกถาม คำตอบก็จะไหลลื่นขึ้นเรื่อยๆ

ความหวาดกลัวและท่าทีโอ้อวดตอนที่เข้ามาในห้องก็หายไป

ตอนนี้มีแม้กระทั่งท่าทีที่สนุกกับการตอบโต้แล้วด้วย

ถึงจะเป็นเจ้าหนูที่ชอบวิ่งหนีอย่างร่าเริง แต่ว่า...

ถึงจะแค่การปัดความรับผิดชอบ แต่ก็แสดงฝีมือออกมาสินะ

ถ้าอย่างนั้น

ลองดูนี่สิ!

ชินซาบุโร่!

เข้ามาเลย!

เอาล่ะ

จะสร้างผลงานให้สักหน่อยไหมครับ

ซู่...

โค ซโอ

ดูเหมือนจะเคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อน...

ก่อนหน้านั้น ผมได้ไปรับใช้ที่คามาคุระมาตลอดเลยครับ

...?

เหมือนตอนที่เราวิ่งไล่จับกัน...

ผมคุ้นเคยกับคามาคุระดีครับ

ผมเคยไปแถวที่ตระกูลโฮโจและขุนนางใหญ่ๆ อาศัยอยู่บ่อยๆ เลยครับ

อืม

แล้วก็เห็นเด็กคนนี้หลายครั้ง

พอได้เห็นใกล้ๆ วันนี้ก็มั่นใจแล้ว

จะตอบกลับเรื่องนี้ยังไงดีล่ะ?

ถ้าพยายามจะปัดความรับผิดชอบ ก็ต้องมีอาการที่ไม่เป็นธรรมชาติออกมาแน่!

แล้วไง?

“มันจะเป็นไปไม่ได้หรอก

แม้แต่การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยบนใบหน้าตอนตอบ ก็จะไม่มีทางมองข้ามไปได้นะ!”

คำโกหกนั้นมันมีความหมายอะไรกันล่ะครับ?

แค่พวกองครักษ์ของศาลเจ้าซูวะอย่างเจ้าหนูคนนี้...

มันไม่มีทางที่จะอยู่ในที่พักของพวกผู้ใหญ่แห่งคามาคุระหรอกครับ

แค่พูดไปเรื่อย

มันไม่มีทางที่จะถูกพบเห็นแถวบ้านได้หรอก

เวลาออกไปข้างนอกอย่างเป็นทางการ ส่วนใหญ่ก็อยู่ข้างในนั่นแหละครับ

เวลาที่หนีจากการฝึกซ้อม

เพื่อไม่ให้ถูกอาจารย์ตามหา

ก็เลยพัฒนาทางลัดไปยังเมืองต่างๆ ไว้เต็มที่เลยล่ะครับ!

?

แม้ว่าชาวเมืองในที่ที่หนีไปจะมีคนคุ้นเคยอยู่บ้าง

แต่พวกซามูไรท้องถิ่นที่ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษนี่แหละที่น่าจะไม่รู้จักผมมากที่สุด

อย่ามาดูถูกทายาทแห่งผู้หนีขึ้นเหนือสิครับ!

อึ

จะมาโกหกได้ยังไง!

ผมอยู่ที่คามาคุระมาถึง 5 ปีแล้ว เรื่องของคามาคุระน่ะ...

การขู่แบบห่วยๆ ก็เหมือนกับการไล่ตามแบบห่วยๆ เลยนะ

จะพลาดไปโดนจุดสำคัญแล้วตายก็ไม่เป็นไรหรอกน่า!

จะยิงสวนกลับไปเลยล่ะ

การโกหกเป็นสิทธิ์ของคุณนะ

นี่มันเกินไปหน่อยแล้วนะ คุณซาดะมุเนะ

ตระกูลโอกาซาวะส่งคนโกหกมาเป็นทูตถึงซูวะเหรอครับ?

...

ชินซาบุโร่

พอแล้ว กลับมาเถอะ

อึก...

ซู่...

ไม่ปล่อยหางออกมาเลย

เป็นนักซ่อนหางที่เก่งกาจจริงๆ

หรือว่ามันจะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลโฮโจจริงๆ กันนะ

แย่แล้ว! ช้าไปแล้ว! ช้าไปแล้ว!

เจ้าโง่

ช้าจังเลยนะ คุณอิจิคาว่า

...อิจิคาว่า!

ขอโทษครับ พอดีติดอยู่เพราะหินถล่มน่ะครับ

เอ่อ...

จะไปเข้าห้องน้ำครับ ทนไม่ไหวแล้ว

...หึ

ข้างในหัวมันก็เหมือนเด็ก 9 ขวบเป๊ะๆ เลย

ท่านเจ้าบ้านออกมาในช่วงวิกฤตที่สุดเลยนะเนี่ย

...เอาล่ะ เจ้าหนู ต่อจากนี้แหละคือเรื่องจริงจัง

ที่ผ่านมานี่ถือว่าไม่เป็นการเสียมารยาทนะ

ถ้าปล่อยให้ตระกูลโฮโจอยู่ต่อไป ประเทศก็จะวุ่นวาย

ถ้าจะจับตัวมา ก็เป็นเรื่องปกติที่จะใช้ทุกวิถีทาง

การที่สงสัยว่าเจ้าเป็นพวกตระกูลโฮโจที่เหลืออยู่

มาตรการสุดท้ายคือ

การมองเห็นสีหน้าในระยะประชิด

แล้วฟังเสียงหัวใจเพื่อพิสูจน์ความจริง

ฉะ...

มารยาทล่ะ!?

''!!

บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ

ระหว่างมารยาทกับสงคราม เราต้องขีดเส้นแบ่งไว้

การเปลี่ยนเรื่องที่เข้าเป้ามากจริงๆ!

นี่มันสงครามนะ

จะบอกไว้นะ

ในสภาพแบบนี้ ไม่มีใครที่จะพูดความจริงได้เลย

ไปกันเถอะ

คำถามที่เป็นแก่นแท้

ถาม

เจ้าเป็นพวกโฮโจรึ?

...?

อึ... ?

เพลงอะไรเนี่ย

ขวางการฟังเสียงหัวใจอยู่

เต้นได้งดงามจริงๆ เลยนะ คุณหนู!

เล่นเครื่องดนตรีได้ตั้งหลายชิ้น สุดยอดไปเลย!

ศิลปะช่วยชีวิตท่านเจ้าบ้านได้!! อายาโกะ ขอรับ!!

เอาล่ะ ทางฝั่งโอกาซาวะ!

ใครเต้นเก่งกว่ากัน มาประลองกันเลยนะ อายาโกะ!

หนุ่มน้อยแห่งคาเงะอุเตะ