ตอน 46: Chapter 46

เกมจับหนีกับเทพองค์ใหม่ สุวะ ยอร์ึสึเกะ

“คุณหนูแห่งการหลบหนี”

อุปสรรคที่ขวางทางคือหน่วยสกัดกั้นของสุวะไทฉะ

คุณหนูเตรียมตัวให้พร้อมนะ!

แต่ว่า

เอ๊ะ...

☆นี่ก็เป็นฝีมือระดับเทพอีกแล้วนี่นา!!

หนีไปทางนั้นแล้วนะ!

หยุดไว้เถอะ!

ถ้าเทียบกับร้อยคนน่ะ ไม่ใช่ปัญหาเลย

ร้อยคนเต็มๆ เลยนะ

ถ้าอยากจะหยุดเวลา

จะเอาธนูหรือว่าซาดะมุเนะมาเลยก็ได้

มาเลย!

...ก็คงจะยากสินะ

ถึงจะดูเหมือนว่า แต่ท่านจิกะวะนั้น

เป็นผู้ที่วิ่งผ่านสมรภูมิมาแล้วมากมายแบบไม่เป็นทางการ

หา?

ในขณะที่ท่านยอร์ึสึเกะเพิ่งจะกลายเป็นเทพได้ไม่นาน

คนที่รับฟังคำสั่งส่วนใหญ่ก็เป็นพวกที่ไม่ใช่หน่วยรบ

จะให้หยุดได้อย่างไรกันเล่า!

ไม่จริงน่าาา!?

ทะลุผ่านไปได้ง่ายๆ แบบนี้

เหรอ!?

เอาล่ะ

เหลือแค่สองคนแล้วนะ ยอร์ึสึเกะดง

เอ๊ะ

น่ากลัว น่ากลัว น่ากลัว

แต่ว่า

ทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนั้นล่ะครับ!?

ผมเดินไปทั่วสุวะไทฉะมาตั้งแต่เกิดเลยนะ

ผมรู้จักภูมิประเทศดีกว่าคุณที่อยู่ได้ไม่ถึง 2 ปีอีกครับ!

ถ้าเราทำสะพานให้ถล่ม เจ้าหมอนั่นจะต้องอ้อมไกลเลยล่ะ!

ผมจะไปถึงเสาหลักที่เป็นเงื่อนไขแห่งชัยชนะได้เร็วกว่าแน่!

ยังไกลถึงเสาหลักเลยนะ

จะให้สู้ต่อไหม?

นะ...

แกเป็นอะไรกันแน่...

คิดว่าเป็นแค่พวกชอบหนีอย่างนั้นเหรอ

ไม่ได้ยินว่าแกวิ่งเร็วขนาดนี้ซะอีก

ดูเหมือนว่าพอหนีไปพร้อมกับไล่ตามแล้วจะยิ่งมีเรี่ยวแรงขึ้นนะ

นอกจากนี้

คราวนี้ก็ไม่ต้องให้ใครบาดเจ็บเลย

เลยได้เคลื่อนไหวอย่างสนุกสนานเต็มที่

แต่ว่าต่อไปนี้ฉัน

ก็ต้องตั้งใจว่าจะต้องทำให้เกิดการบาดเจ็บ...

ต้องกลายเป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้ให้ได้

ถ้าไล่ฉันออกไป เธอก็อาจจะได้บทนั้นไปนะ

เราทั้งคู่ถูกลิขิตให้เป็นสัญลักษณ์ตั้งแต่เด็กแล้วนี่นา

ฉันว่าการที่เธอจะทำให้คนอื่นเจ็บปวดน่ะ มันควรจะไว้ทีหลังอีกหน่อยนะ

เอ๊ะ...

อย่าทำตัวเป็นคนเก่งสิ!

การแข่งขันมันยังไม่จบนะ...

อ๊ะ

อ๊ะ

อุวะวะวะ...

ฮิ

ปุจิ

ปุจิ

บุจิ

ท่านยอร์ึสึเกะ!

!?

อะไรสักอย่างที่จับได้

เตรียมไว้ก็ไม่ทันหรอก!

นี่!

โอ๊ย! ปวดจัง!

มิ่

บะ

บ้าจริง...

ผมจะขาดแล้วนะ!

ช่างเถอะ รีบปีนขึ้นมาเลย!

ถ้าผมขาดไป ความศักดิ์สิทธิ์ก็จะถูกทำลาย!

ถ้าผมขาดไป ความศักดิ์สิทธิ์ก็จะถูกทำลาย! ทุกคนก็จะมองว่าแกเป็นที่นับถือไม่ได้นะ!?

คุณก็ไว้ผมเพราะเหตุผลเดียวกันนี่นา

สัญลักษณ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์มีแค่คุณคนเดียวก็พอแล้ว!

คุณคือสึวะ ส่วนฉันคือโฮโจ

ชะตากรรมของฉัน สุดท้ายแล้วก็คือการต่อสู้เท่านั้นต่างหาก!

โอ๊ะ ขอร้องล่ะ เร็วหน่อย!

คึ้ก

จะขาดแล้วนะ!

ฮ่า

ฮ่า

ฮ่า

ฮ่า

เป็นคนบ้าจริงๆ เลยนะ

ถ้าปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น ตัวขัดขวางก็จะหายไปแล้วนี่นา

ฉันอยากจะเป็นเพื่อนกับคุณนะ

และที่สำคัญกว่านั้นคือ ท่านยอร์ึสึเกะก็เสียใจ

ฉันรู้สึกว่าท่านยอร์ึสึเกะเหมือนพ่อของฉันเลยนะ

แต่มันก็ยังเทียบไม่ได้เลยกับสายใยแห่งสายเลือดที่คุณมีอยู่

●●●

ตั้งแต่แกมา

ท่านปู่ก็ไม่ได้มาเยี่ยมบ่อยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

แล้วก็ได้เจอพวกซามูไรแห่งชินโนะที่ฉันไม่รู้จักมากขึ้นด้วย

...จริงๆ แล้วไม่ใช่เรื่องเทพเจ้าอะไรหรอกนะ

แค่ไม่อยากให้ใครมาขโมยท่านปู่ไปเท่านั้นเอง

・・・・・・・・・

อย่างนั้นเหรอ...

ก็เพราะว่ายุ่งกับการเตรียมการรบน่ะ...

?

... เอาล่ะ!

ให้ฉันจัดการเองเถอะนะ ท่านยอร์ึสึเกะ!

อย่างน้อยฉันก็เป็นเจ้าของของบิดาและปู่ของคุณนี่นา

บางครั้งก็ต้องให้ช่วยทำเรื่องยากๆ บ้างสิ

...ว่าแต่ ท่านยอร์ึสึเกะ!

ตั้งแต่นี้ไป งานในฐานะเจ้าของแห่งสึวะเป็นเวลา 3 วัน...

ได้สั่งให้ท่านโทกิสึเกะจัดการด้วยตัวเองแล้วนะ!

l

ท่านยอร์ึสึเกะสั่งให้เอาใจหลานเป็นเวลา 3 วันเต็มเลยนะ!

ต่อจากนี้ไป จะได้ไม่ทำให้รู้สึกเหงาอีก!

แบบนี้แล้ว ท่านยอร์ึสึเกะก็เป็นของคุณตลอด 3 วันเลยนะ

จะงอแงได้ตามใจเลยนะ

อย่างนั้นเหรอ เสียใจเหรอ ยอร์ึสึเกะ!

โทคิยูกิ...

จริงด้วย ช่วงนี้เราไม่ได้เอาใจคุณเลยจริงๆ

น่าจะบอกไปตั้งแต่แรกเลยนะ

จะรักให้สุดหัวใจไปเลยล่ะ~!

ซะ! ซะ!

ซาริ

อืม...

ซ่าๆ

เจ็บ

ซะริซะ!

ซาริริริริ ซะริริริริ

ผิวหนังมันเจ็บเลยนะ

ว่าแต่ ก็แค่ไม่อยากให้ท่านปู่โดนขโมยไปเฉยๆ เอง

ไม่ได้ชอบการแก้มัดอะไรแบบนั้นซะหน่อย

แล้วก็ การอยู่ด้วยกันตลอดมันน่าเหนื่อยใจจริงๆ นะ

เอ๊ะ?

นี่มันจะต่อเนื่องไป 3 วันเลยเหรอ?

เอาล่ะ ตามบัญชาของคุณโทคิยูกิ!

จะแก้มัดให้ถึงล้านใน 3 วันเลยนะ!

โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย!

เป็นอะไรไปล่ะ เจ้าหนุ่ม?

ทำหน้ามีความสุขเชียว

โกจิโร่

หลังจากทำความดีแล้วรู้สึกดีจังเลย!

ไม่มีเจตนาร้ายเลย

สึวะ ยอร์ึสึเกะ ตอนนี้อายุ 7 ขวบ

โทคิยูกิ...

คือสหายร่วมสาบานในภายหลังของคุณโทคิยูกิ

จงจดจำไว้ให้ดีเถอะ

เจ้าหนุ่มผู้หลบหนีขึ้นไป

ตอนที่ 46