ตอน 62: Chapter 62

☆เสร็จสิ้นการเดินทัพในวันแรก

ที่พักของกองทัพไรจูของโยริชิเกะ วันที่ 1

อยากใส่ชุดเกราะไหมครับ/คะ?

ไม่ไหวแล้วครับ/ค่ะ

ใส่ไปวันเดียวก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว

เพราะว่าคุณหนูยังอ่อนแออยู่...

น้ำหนักชุดเกราะเต็มยศของนักรบเกิน 30 กิโลกรัม

แม้แต่สำหรับเด็กก็กระโดดได้ยากเลยครับ/ค่ะ

ยังมีปัญหาอื่นด้วยนะครับ

เป็นพวกตระกูลคามาคุระที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของวาคานาเลยครับ...

ไม่มีความกระตือรือร้นเลยสักนิด

ทุกคนกำลังจิ้มนิ้วจมูกกันอยู่เลย!

ไม่นะ...

ถึงจะเป็นคำสั่งของคุณโยริชิเอะก็จะทำตามครับ

เป็นศึกเพื่อไว้อาลัยที่สำคัญขนาดนี้ แต่กลับอยู่ภายใต้การบัญชาการของเด็กแบบนี้...

อะไรกันเนี่ย ไม่มีแม้แต่ความฮึกเหิมเลย เจ้าเด็กนั่น

ท่ามกลางการเดินทัพที่ไม่มีใครอยากจะไป

ทหารคนหนึ่งก็เริ่มจิบนิ้วที่จมูกของตัวเอง

คนอื่นก็เริ่มทำตามกันไปทีละคน

ทันทีที่การจิบนิ้วที่จมูกเกิน 10 คน

พวกเขาก็เริ่มจิบนิ้วที่จมูกพร้อมกันทั้ง 100 คน!

พูดเรื่องอะไรน่ะ!

จะทำยังไงดีครับ/คะ คุณไรจู

น่าจะเปิดเผยตัวตนของคุณโทคิยูกะไปเลยไหมครับ/คะ?

ทั้งการปรับตัวเข้ากับชุดเกราะและการประสานงานกับฝ่ายคามาคุระ

เดิมทีตั้งใจว่าจะให้เสร็จสิ้นภายในเดือนสุดท้ายนี่ครับ/ค่ะ

ท่าไม้ตายของเท็งงูที่อาชิคางะใช้มันได้ผลแล้ว

นอกจากนี้ยังต้องระวังการจับตามองของพวกมันด้วย

การเตรียมการหลายอย่างเลยล่าช้าไป

ไม่สิ แต่ถ้าถอดชุดเกราะออกก็อันตรายเป็นธรรมดา...

อำนาจของแม่ทัพก็จะลดลงไปด้วย

ภาพที่ใส่ชุดเกราะมันผุดขึ้นมาในหัวบ่อยๆ เลย

ของโยริชิเกะ มากกว่าคุณโยริชิเอะ

ผมอยากให้ชนะเพื่อที่ผมจะได้ได้รับการยอมรับจากพวกคามาคุระ

เพื่อสิ่งนั้น ผมอยากให้ถอดชุดเกราะออกครับ

ปฏิบัติการครั้งนี้และท่าใหม่ๆ ด้วย

มันต้องทำแบบคล่องตัวให้ได้ครับ

...อยากจะถอดขนาดนั้นเลยเหรอครับ/คะ

ใช่ครับ/ค่ะ อยากถอดครับ/ค่ะ

อยากจะถอดให้หมดเลย... แล้วหนีไปอย่างสบายใจเลยครับ/ค่ะ!

หนีแบบเปลือยกายโรคจิตตัวน้อยนี่เอง

อาาา...

นั่นแหละคือไอ้หนูโรคจิตตัวน้อยที่หนีแบบเปลือยกายที่เขาว่ากันน่ะ

คุณพ่อครับ

สำหรับคุณพี่โดยเฉพาะเลยครับ...

ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้...

ก่อนจะไปที่เกียว ผมได้ขอให้ช่างตีเกราะลองทำต้นแบบไว้แล้วครับ

เป็นชุดเกราะที่เน้นการหนีเป็นพิเศษเลยครับ

แผ่นเกราะจำนวนมากที่ประกอบกันเป็นชุดเกราะนี่แหละคือสาเหตุของน้ำหนัก

แผ่นเกราะนี้ เมื่อมาซ้อนกันก็กลายเป็นชุดเกราะ

โดยใช้เทคนิคการห่อหุ้มด้วยผ้า

ภาพมันเบลอเกินไปจนไม่สามารถจำเนื้อหาข้อความได้เลย

โดยจัดวางแผ่นเกราะไว้เฉพาะส่วนที่จำเป็นขั้นต่ำที่สุด

ทำให้เสื้อผ้าและชุดเกราะกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน และยังทำให้รูปร่างเพรียวบางถึงขีดสุด

เราได้มุ่งเน้นไปที่การลดน้ำหนัก ความคล่องตัว และการถูกโจมตีได้ยาก

ตั้งแต่ยุคนี้เป็นต้นมา

ชุดเกราะของนักรบก็มีการทำให้เพรียวบางและลดน้ำหนักลงไปเรื่อยๆ

เน้นเรื่องความคล่องตัวมากขึ้น

เหล่าซามูไรก็เริ่มสร้างชุดเกราะแห่งยุคใหม่ของตัวเองกันไป

...อืม!

แบบนี้ขยับได้แล้ว!

คุณมิอุระครับ!

แม่ทัพของพวกคุณก็คือผมเอง

เราจะทำภารกิจที่อันตรายนะ แต่ให้พวกคุณทำตามผมด้วยล่ะ

เมื่อเราคว้าชัยชนะครั้งแรกได้แล้ว

นิ้วของนายจะต้องไม่กลับเข้ามาในจมูกอีกเลยแน่

ปุมุ

อะไรกันน่ะ?

ทันทีที่เปลี่ยนชุด ก็มีฮากิผุดขึ้นมาเลย

ไปกันเถอะ! ถึงเวลาล้างแค้นแล้ว!

สงครามแห่งคำอธิษฐานนั้น

เริ่มต้นขึ้นด้วยการที่กองทัพโฮชะโจมตีคุณโคคุชิ

แต่คุณโอกาซาวะ ซาดามุเนะก็รับรู้ถึงการโจมตีนั้น

และมุ่งหน้าไปช่วยเหลือคุณโคคุชิจากอิชิกาวะ สุโบะและมินามิโท!

กองทัพโยริชิ

ก็เคลื่อนทัพตามหลังคุณซาดามุเนะไป

พวกพ้องโฮชะจะไม่ทำศึกที่ไม่มีโอกาสชนะเด็ดขาด

ถ้าเป็นอย่างนั้น กองทัพสุวะก็จะต้องออกมาแน่

เราจะใช้โฮชะเป็นตัวล่อ แล้วโจมตีจากด้านหลังของคุณซาดามุเนะ

ช่างง่ายดายเสียจริง คุณสุวะอะคามิจิ

แผนการระดับนั้นน่ะ ฉันจะใช้แผนของฉันบดขยี้ให้เละไปเลยให้ดู!

ช่วงเวลาที่กองทัพยาชิโระโจมตีกองทัพซาดามุเนะ

พวกเราจะโจมตีจากในป่าด้านหลัง

นกกระจอกกินตั๊กแตนที่เล็งแมลงตัวนั้น

แผนการที่นกกระจอกอยู่ด้านหลัง!

ปิ๊ด

...!

คำสั่งถึงกองทัพทั้งหมด

ข้างหน้าให้รีบผ่านไปนะ

ทำไมล่ะครับ/คะ?

มุมขวาบนเป็นหน้าผาที่เปิดโล่ง ส่วนมุมซ้ายล่างเป็นแม่น้ำที่ลึก

ถ้ามีพลธนูอยู่บนหน้าผา ก็จะเป็นเป้าชั้นดีเลยนะ

...ระแวดระวังมากเกินไปรึเปล่า

ในภูมิประเทศแบบนี้

ถ้าจะให้พวกมันทำลายเราด้วยธนู ก็ต้องใช้ 300 นาย

ด้วยจำนวนทหารของกองทัพโยริชิที่หน่วยลาดตระเวนเห็น

ไม่น่าจะมีช่องว่างพอที่จะซ่อนถึง 300 นายไว้ในป่าเขาแบบนี้ได้หรอกนะ

ถึงแม้ว่าจะมีการโจมตีขึ้นมา ก็อย่าตื่นตระหนก ให้ผ่านไปอย่างสงบนะ

ไปกันเถอะ!

...เฮ้ คุณนาแกะมารุ!

ตั้งใจจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย การกระทำที่เหมือนฆ่าตัวตายแบบนี้!

แน่นอนอยู่แล้ว

วิธีการขึ้นนี่ เมื่อคืนชาวเมืองชินโนะสอนให้แล้วไม่ใช่เหรอ

ว้าววว...

สูงจังเลยนะ...

น่ากลัวจัง...

ทำไมถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้ ไอ้หนู!

ตั้งสติไว้ให้ดีนะ พี่ๆ

นี่แหละคือการต่อสู้ของหนุ่มๆ

พอชินแล้วมันสนุกสุดๆ ไปเลยล่ะ

เสาที่ปักไว้นั่นน่ะ ผมจะไปแตะดูเอง

ตอนที่ใช้เป็นเครื่องหมายในการวิ่งไล่จับกับคุณโยริทสึ

ผมก็นึกอยู่ว่ามันเอาไว้ทำอะไรกันแน่...

ถ้าถึงตอนนี้แล้วนายยังไม่เห่าเรียกผมล่ะก็

ครับ/ค่ะ

ชาวชินโนะจะคลั่งไคล้สิ่งนั้นทุกๆ 7 ปีเลยล่ะ

นี่มันบ้าบิ่นอะไรกันเนี่ย...

ไม่น่าเชื่อเลยว่าชินโนะจะมีเทศกาลที่วิเศษแบบนี้อยู่ด้วย...

เอาล่ะทุกคน!

ออกเดินทางกันเถอะ!

เสียงอะไรน่ะ?

ไม่ใช่เสียงธนู ก็ไม่ใช่เสียงคนกับม้า

ห๊ะ...!

อะไรกันเนี่ย!?

เก๊อะ...!

มีอะไรที่ติดไฟเต็มไปหมดกำลังลงมาเลยนี่!

แผนการของวัวไฟเหรอ!?

ไม่นะ

วัวจะปีนขึ้นไปบนหน้าผาแบบนั้นได้ยังไงกัน!

เป็นการตัดสินกันแล้ว

มลทิน!

วิชาการรบของพลหนี

แผนการเสาไฟ!

มลทิน!

วันนี้ฉัน

มาเพื่อโค่นล้มแกในฐานะผู้บัญชาการใหญ่

จะตัดสินเรื่องราวที่ผูกพันนี้ให้สิ้นซากเลย!!

คุณหนูหนีขึ้นเขา!