ตอน 1.3: Chapter 1.3

ห๊ะ

ยับเยินเลย...

ทำไมร้องไห้ล่ะ!?

ก็เพราะว่า...

ข้าวปั้นอันนี้มันอุ่นนี่นา...

เก๊ส

ก็แค่ข้าวเย็นธรรมดาน่า?

ถ้าจะให้ร่างกายอบอุ่นก็ต้องเป็นเหล้าเท่านั้นแหละ

...ถึงจะบอกแบบนั้น แต่ก็ดื่มหมดเกลี้ยงแล้ว

ก็เลยไม่รู้สึกอุ่นเลยสักนิดเดียว

ถึงแม้แต่ยักษ์ก็ยังหนาวเหรอ?

ฉันเป็นคนเลือดเย็นนี่นา

ทำแบบนี้

แล้วจะอุ่นนะ!

เฮ้! ปล่อยเลย!

ย๊ะ

แม่บอกว่าของที่ได้รับมาต้องคืนเป็นสองเท่าเลยนะ

เปล่าเลย ยังไม่ได้คืนเลยสักนิดเดียว

งั้นพอตัวใหญ่ขึ้นแล้วจะคืนด้วยตัวเลยให้ดู!

ตัวเนี่ย แกไม่เข้าใจความหมายเลยรึไง...!

ไม่เป็นไร! รับรองว่าอร่อยแน่!

พอฉันตัวใหญ่ขึ้นแล้วต้องมารับฉันให้ได้นะ!

ตลกดีนะคุณนี่

รู้แล้วๆ ถ้าเป็นคนสวยแล้วจะคิดให้ก็ได้

สองคนรออย่างตั้งใจเลยนะ

นั่นมันก็แค่คำพูดไร้สาระของเด็กๆ

ถ้าไม่ชอบก็บอกมาตรงๆ เลยสิ...

ไม่ค่ะ!

กรุณากินฉันเถอะค่ะ!

...อึก!

ไม่ยอมกินของที่จัดไว้ให้ก็เหมือนเป็นความอับอายของยักษ์เลย...!!

เจ้าสาวยักษ์อยากถูกกิน

เอาเลย! จะต้มจะย่างตามใจชอบเลยนะ

เชิญลิ้มลองได้เลยค่ะ!

...หืม?

มันไม่เหมือนกับคำว่า 'กิน' ของฉันเลย

อาาาา...

รู้ไหมว่าจะทำยังไง?

แต่ว่า...ถ้าคุณไม่ทำให้เจ็บมากก็คงจะดีใจมากเลยค่ะ...

ก็เพราะว่ามันไม่ค่อยรู้เรื่องธรรมเนียมบนโต๊ะอาหารของยักษ์นี่เอง...

ก็แค่ได้ยินมาตามข่าวลือเท่านั้น...

อาาาา...ถึงจะต่างกันไปหมด แต่มาถึงขนาดนี้แล้วก็น่ารักจังเลยนะ

...เข้าใจแล้ว

จะกินแล้วนะ

ฝากด้วยนะคะ...!

ฟะ!?

...อึก!

ย๊ะ...!

ความรู้สึกที่ฉันอยากได้มาชิโระเนี่ย

มันหมายถึงแบบนี้แหละ

ไม่ใช่ในฐานะยักษ์

แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ฉันต้องการเธอ

สำหรับชิโระแล้ว ฉันคือ...

ก็แค่ยักษ์ที่กินมนุษย์เท่านั้นสินะ

เจ้าสาวยักษ์อยากถูกกิน

ซาโทะมิ...

กลับหมู่บ้านไปเถอะ

ถ้าบอกว่ากินเจ้าสาวเข้าไปแล้วก็น่าจะจัดการได้อยู่หรอก

ไม่ว่าเธอจะลืมคำสัญญาของฉันไปหมดเลยก็ได้นะ

คุณชอบคุณค่ะ...!

...ขอโทษที่ทำให้เจ็บนะคะ

ฉัน...กลัวว่าตัวเองจะเจ็บ

เลยพยายามจะกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเองมาตลอดเลยค่ะ...!

ฉันที่เป็นมนุษย์ จะรักยักษ์ไม่ได้...

มันไม่มีทางที่มันจะถูกให้อภัยได้หรอก...!

ได้เปลี่ยนความรู้สึกที่ว่า 'ชอบ' ให้กลายเป็น 'มีความสุขถ้าได้ถูกกิน' ไปแล้ว...

...ฉันเป็นยักษ์นะ?

ค่ะ

ยังมีเขาด้วยนะ

ค่ะ

...กอดได้ไหมคะ?

กรุณาเลยค่ะ...!

ก็อย่างนี้นะ

อุ่นจังเลยค่ะ