ตอน 48: Chapter 48

โอโตเมะเกม = โลกนี้ โลกแห่งเกมโอโตเมะมันโหดร้ายสำหรับตัวประกอบจัง

คิดว่าถ้าเป็นคุณที่เป็นนักบุญคงจะช่วยได้ล่ะค่ะ...

ช่วยช่วยริออนด้วยนะคะ

ฉบับคอมมิกส์เล่มล่าสุด เล่มที่ 9 วางจำหน่ายแล้วนะคะーーーー

原作: มิชิมะ ยูเมะ ภาพ: ชิโอริ จุน ตัวละคร: ม้ง ทัตสึ

ขอร้องล่ะค่ะ!

ตอนที่ 48 "ก้มลงกราบเลยสิ"

ตอนที่ได้ยินว่าไอ้ตัวประกอบนั่นโดนจับ ก็ดีใจมากเลยนะ

ฟุฟุ

ไม่คิดเลยว่าสองคนนี้จะมาขอความช่วยเหลือจากฉัน ช่างรู้สึกดีจริงๆ เลยนะเนี่ย

นิตยสารคอมมิกส์ยุคใหม่ที่หนาและสุดยอดไปเลย!

เปิดรับจดหมายจากทุกท่านค่ะ รอรับความรู้สึกเกี่ยวกับผลงาน หรือจดหมายให้กำลังใจถึงคุณอาจารย์อยู่นะคะ!

ก็...ฉันไม่ได้มีหน้าที่ต้องช่วยไอ้หมอนั่นสักหน่อยนี่นา

ฉันเนี่ย ถูกคุณพูดได้ตามใจเลยนะ?

เป็นเพราะฉันเองที่ตื้นเขินไป

ตั้งแต่แรกก็ไม่รู้วิธีช่วยเลยสักนิด

อยากให้คุณให้อภัยจังเลยค่ะ

เท 102-8177 โตเกียว มิตสึโดะกุ ฟูจิมิ 2-13-3 อาคารสำนักงานใหญ่คาวากุจาวะ ชั้น 4 แผนกบรรณาธิการดราก้อนเอจ

แถมหัวอีกฝ่ายก็เหมือนต้นไม้ในทุ่งเลยนะ!

คะ? อ่า ค่ะ

คุณไม่คิดเหรอว่าการขอร้องก็ต้องมีมารยาทด้วยน่ะ?

มารยาทเหรอคะ?

เอ่อ...

พวกคุณสองคนน่ะ

มาคุกเข่าขอโทษต่อหน้าสาธารณชนหน่อยสิ

นี่นา! อองเจลิกาเขาเป็นคนหยิ่งนะ รับไม่ได้แน่ๆ ล่ะมั้ง

ลูกสาวตระกูลเรดเกรย์ มาคุกเข่าขอโทษต่อหน้าลูกสาวตระกูลไวเคานต์เนี่ยนะ เป็นการทำให้ชื่อสกุลแปดเปื้อนเลยล่ะ

ถ้าแค่ถูกเนรเทศออกไปก็ถือว่าดีแล้วล่ะนะ

ทางโอลิเวียน่าจะทำได้นะ

ถ้าไม่มาครบสองคนก็ถือว่าสัญญาเป็นโมฆะจ้ะ♪

ดูสิคะ คุณมาริเอ!

น่าสมเพชจริงๆ

สภาพอันน่าเวทนาของพวกเขาน่ะ!

คุณหนูดยุคกำลังก้มหัวอยู่กับชาวบ้านเลยนะคะ

ปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้เหรอคะ?

พูดตามตรงนะ ถึงผมก็ยังรู้สึกขนลุกเลยล่ะ

เดี๋ยวก่อนนะ รอเดี๋ยวก่อน

ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะก้มลงกราบจริงๆ น่ะ!

ถึงฉันจะช่วยไอ้ตัวประกอบนั่นไม่ได้หรอก แต่ว่า... อ่าาาา

ช่างน่าสมเพชจริงๆ เลยนะเนี่ย

ที่ได้อยู่เป็นพวกของคนแบบนี้แล้วอยากจะร้องไห้ออกมาเลยค่ะ

โอ้ววววววว หยุดเถอะนะ!

ช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วยช่วย

นี่ไงคะ! ไปขอร้องคุณมาริเอให้เรียบร้อยเลยสิคะ!

ไม่ถูกสิคะ~ ต้องมีวิธีขอร้องไม่ใช่เหรอคะ?

คุณหนูดยุคไม่รู้วิธีขอความช่วยเหลือจากคนอื่นเลยรึไงนะ?

...

ช่วยช่วยชีวิตริออนด้วยนะคะ...

มะ...คุณมาริเอ...ะ!

พวกชาวบ้านทางนั้นก็พูดสิคะ

ช่วยช่วยริออนด้วยนะคะ

คุณมาริเอ

ถ้าไม่มีบัลท์ฟาลท์นี่มันน่าสมเพชแย่เลยเนอะ~

ที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเขาแล้วได้รับการปกป้องนี่เองสินะ

หา...

อะไรนะ พวกนี้...

พวกผู้ติดตามนี่น่ากลัวจัง!

คุณมาริเอคะ มีที่วางเท้าที่พอดีเลยนะคะ

เอ!?

มาเสกะคุรุเมะ ฉันที่กินพลังของอสูรแล้วนี่แหละคือสุดแกร่ง! 【เล่มที่ 7】

พวกนี้แค่ระบายอารมณ์ด้วยชื่อของฉันไม่ใช่เหรอ!?

ถ้าอย่างนั้นก็ให้คุณหนูดยุคเป็นเก้าอี้ แล้วให้ชาวบ้านเป็นที่วางเท้าล่ะ?

ดีใจที่ได้เป็นเก้าอี้ของคุณนักบุญใช่ไหมคะ อองเจลิกา

原作: ยูคิ โเรียว ภาพ: สึกาวาระ เคนจิ ตัวละคร: นาเซะ จิซาโตะ

รีบตอบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!

พวกเธอเอ๊ยยยย ทำอะไรกันอยู่น่ะ!

กินมาเสะแล้วแข็งแกร่งขึ้นเถอะ! แฟนตาซีแนวหลักยอดนิยมจากเว็บที่นำมาทำเป็นคอมมิกส์!!

วางจำหน่ายวันที่ 9 ธันวาคม!! ฟูจิมิโชโบ

ดราก้อนเอจ ฉบับเดือนมกราคม

ตั้งใจจะทำลายฉันงั้นเหรอ!?

ถ้าได้รู้ว่าสองคนนี้ตั้งใจให้มาในวันนี้ล่ะก็...!

ไอ้ตัวประกอบนั่นต้องมาแก้แค้นแน่ๆ เลย!

ตั้งแต่แรกแล้วไอ้หมอนั่นก็ไม่ได้มีไอเท็มโกงนี่นา!

ฉลอง! ครบรอบ 100 ตอน!! ขอบคุณทุกการสนับสนุนจากทุกคนค่ะ!! "ขอพรให้โลกนี้!" ปรากฏเป็นหน้าสีปกเลยค่ะ!

ถ้าไอ้หมอนั่นโกรธจริงๆ ล่ะก็...

นี่ไง รีบๆ...

วางจำหน่ายวันที่ 9 ธันวาคม!!

เดี๋ยวก่อน

กรี๊ด...! ท่านเจ้าชายยูริอุส...!

จะโดนฆ่าแล้ว! ฉันจะโดนไอ้หมอนั่นฆ่าเข้าแล้ว!

เห็นถึงความตั้งใจของพวกคุณสองคนแล้ว

มาริเอ ไม่ต้องแล้วค่ะ/ครับ อันนี้พอแล้ว

ถ้าโดนขนาดนี้แล้ว พวกเราก็ต้องแสดงความจริงใจตอบแทนเหมือนกันสิ

เรามาปล่อยเรื่องเก่าๆ ให้ไหลไปกับน้ำกันเถอะ

ถ้าทำให้เสียชื่อคุณมาริเอไปมากกว่านี้ ก็คงเป็นเรื่องน่าเสียดาย

โดนขนาดนี้แล้ว... จะช่วยไอ้พวกบัลท์ฟาลท์ให้เองเลย!

จะช่วยได้ยังไงล่ะ ก็ไม่รู้วิธีนี่นา!

โลกเกมจีบสาวนี่มันโหดร้ายกับตัวประกอบจริงๆ นะคะ (เล่มที่ 159)

ถ้าสุดท้ายแล้วช่วยไม่ได้ล่ะก็... ชีวิตฉันคงจบเห่แน่เลย!

ว่าแต่... ก็ควรจะหนีออกมาได้ด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอ!

มีไอเท็มโกงนี่นา ทำอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ!

งั้น... งั้นก็

บ้าไปแล้วเหรอ!

จะขอให้ทุกคนช่วยได้ไหมคะ?

อ่าาา

เกิดใหม่ในต่างโลก! โลกที่ผู้หญิงเป็นใหญ่ ผู้ชายเป็นเบี้ย! วางจำหน่ายแล้วค่ะ!! ฟูจิมิโชโบ

คุณมาริเอช่างใจกว้างจริงๆ เลยนะคะ

ถ้าเป็นฉันล่ะก็คงจะเหยียบให้แหลกไปแล้วล่ะ

อ๊ะ ถ้าเป็นฉันล่ะก็คงจะถอดให้เปลือยแล้วให้ขอโทษซะเลยล่ะ

...แย่สุดๆ

พวกนี้มันน่าขยะแขยง!

ในภาพถ่ายหน้าเล่ม มีโยะมิจิ ยูกิ ที่เป็นนักพากย์ตัวท็อปมาด้วย! ในเรื่อง "ภรรยาของฉัน" ของมาคาตะ ต้องใจเต้นแน่นอน...!?

พวกผู้ติดตามนี่คืออะไร!? ไม่เหมือนที่คิดไว้เลยสักนิด!

วางจำหน่ายวันที่ 9 ธันวาคม!!

มีแค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว...ทำไมต้องมีอองเจด้วยล่ะ

คือว่า...เรื่องที่บ้านน่ะค่ะ...

แค่คิดว่านี่คือวิธีที่ดีที่สุดเท่านั้นเอง

รู้สึกไม่ดีกับที่บ้านค่ะ