ตอนที่ 63

ต้นฉบับ: มิชิมะ โยเมะ วาด: ชิโอริ จุน ตัวละครต้นฉบับ

รวมเล่มคอมิกส์ล่าสุดเล่มที่ 12 วางจำหน่ายวันที่ 9 เมษายน!!

ตอนที่ 63 "บทสรุป"

โอโตเมะ เกม = โลกนี้ โมซ! โลกที่โหดร้าย

อึก...ฟู่

ฮ่า!

ฮ่า...

มันไม่จบสักที!

จะให้มันจบได้ยังไงกัน!

จะกวาดล้างพวกนอกรีตของอาณาจักรให้หมดเลย!

...มันไม่ปกติแล้วล่ะ

ถูกครอบงำด้วยพลังเวทมนตร์แล้ว

ฮ่า...

มาสเตอร์

そろそろจบกันเถอะ

!

อืมมม

ลักซิออน จัดการเลย!

ฝากไว้กับผมได้เลยครับ

อิมแพ็คท์!

พร้อมเสมอเลยครับ

รู้สึกโล่งขึ้นไหม?

ค่ะ

ส่วนที่เหลือก็มีไอ้หมอนั่นแล้วล่ะ

จัดให้มันส์ไปเลยดีกว่า

แบบนั้นน่าจะดีที่สุดแล้วล่ะครับ

......

...เทล

......เดล

แวนเดล!

...คุณหนู

อา...แพ้แล้วสินะ

คุณหนู คุณหนูคะ

ขอประทานอภัยค่ะ

โลกโอโตเมะเกม เป็นโลกที่โหดร้ายกับตัวประกอบเลยค่ะ (เล่มที่ 1-12)

แวนเดล...

อย่าทิ้งฉันไปนะคะ!

สำหรับฉันแล้วก็มีแค่คุณคนเดียวเท่านั้น...

เกิดใหม่ต่างโลกเป็นโลกที่ผู้หญิงเหนือกว่าผู้ชาย โอโตเมะกำลังฉลองการวางจำหน่ายอยู่!!

...ดูเหมือนจะถึงตรงนี้แล้วล่ะ

...ไอ้หนูคนนั้นน่ะ

แข็งแกร่งขึ้นแล้วสินะ...

คุณริออน

ริออน!

อาาา...

ในอาณาจักรก็

มีคนที่คิดถึงคุณหนูด้วยสินะ...

อย่างนั้นสินะ

แบบนี้ก็...

ฉันก็ได้กลับไปหาครอบครัวแล้ว...

แวนเดล...

แวนเดล!!

นี่นะ

ฉันคิดถูกแล้วใช่ไหมนะ?

ถ้าแต่แรกให้ลักซิออนสู้บนพื้นดิน

ก็คงไม่มีใครต้องตายหรอก

ก็มีเหตุผลที่ไม่ทำแบบนั้นเหมือนกัน

แต่คนที่เลือกวิธีการต่อสู้แบบนี้ก็คือฉันเอง

ถ้าหากว่าตัวจริงของฉันถูกชิงไป

มาสเตอร์จะได้เจอ ชีวิตที่ไม่อาจผ่อนคลายได้เลยล่ะนะ

อีกอย่าง การไปสู้กันใต้ผืนดินแบบนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับอาณาจักรตอนนี้แล้วล่ะ

ไม่สามารถเมินเฉยต่อตัวยักษ์แห่งท้องทะเลได้เลยนี่นา

ไม่ใช่แบบดีที่สุดหรอก แต่เป็นแบบที่ดีกว่าไม่ใช่เหรอ?

สุดท้ายแล้ว ฉันเองก็

ใช้เธอให้เป็นประโยชน์ไม่ได้เลย

เห็นด้วยค่ะ

แค่เรียนรู้จากมันต่อไปก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?

ตายไปเยอะแยะเลย

ฆ่าไปเยอะแยะเลย

มนุษย์ได้สู้รบกันมาตลอดประวัติศาสตร์เลยนี่นา

ไม่รู้สึกยินดีเลยสักนิด

...การปลอบใจนี่เป็นเรื่องที่ถนัดไม่ค่อยได้เลยค่ะ

มาสเตอร์นี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเองค่ะ

ฉันคงต้องไปนรกแล้วสิ

ถ้ามีนรกก็ต้องมีสิคะ

จะไปเป็นเพื่อนไหมคะ?

เอ๋? นี่นายจะไปหาเรื่องกับท่านยมราชเหรอ

คนที่ชอบไปหาเรื่องคนรอบข้างอยู่เป็นประจำน่ะ คือมาสเตอร์ต่างหากล่ะ

ฉันรู้ว่าใครคือคนที่ควรไปหาเรื่องได้บ้างนะ

ตอนนี้จะคิดคำพูดเอาใจท่านยมราชแล้วล่ะ

สมแล้วจริงๆ ค่ะ

มันแย่เกินไปจนพูดไม่ออกเลยค่ะ

・การกระทำของมาสเตอร์ก็ช่วยชีวิตผู้คนไปเป็นจำนวนมากก็เป็นความจริงเหมือนกันนะ

แล้วแต่ว่าจะทำอย่างไรต่อไป บางทีเราอาจจะได้ความสงบสุขที่เราต้องการก็ได้

ทั้งอาณาจักรและ公国ต่างก็อ่อนล้า

...ถ้าเป็นตัวเอกของเรื่องแบบนี้ล่ะก็

การทำสงครามต่อไปมันเป็นไปไม่ได้แล้ว

ช่วยทุกคนให้รอดและจบแบบแฮปปี้เอนด์

แต่ฉันมันต่างออกไป

เพราะฉันสามารถทำให้พาร์ทเนอร์กับออรองต์ดูเหมือนใช้ไม่ได้เลยนี่นา

ก็ยังเป็นแค่ตัวประกอบสินะ

ถ้ามีฮีโร่ที่ช่วยทุกอย่างได้ล่ะก็

ฉันจะเอาใจเต็มที่เลย ขอให้ช่วยด้วยนะ

ฉันไม่ได้เป็นตัวเอกหรือฮีโร่เลย

อยากจะทำได้ให้มันดีกว่านี้

เป็นความรับผิดชอบของฉันเอง

ไม่ว่าจะมีคุณมาหรือไม่ก็ตาม สงครามก็เกิดขึ้นในทั้งสองอาณาจักรอยู่แล้ว

คิดว่าตัวเองมากเกินไปนะ

...ฟู่

นี่เป็นกำลังใจในแบบของเขาแล้วล่ะนะ

ขอโทษด้วยนะพาร์ทเนอร์กับไวส์

จมไปซะแล้ว

พาร์ทเนอร์จะเก็บกลับมาซ่อมให้เอง

สำหรับเรื่องของไวส์นะ การโจมตีทางจิตใจนั่น ฉันตัดสินว่ามันอันตรายแล้วล่ะ

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะติดตั้งอุปกรณ์บางอย่างลงไปในเรือทีหลังสินะ

ตัวเรือเองไม่มีฟังก์ชันแบบนั้นนะ

...การยุติสงครามด้วยความรักนี่มันน่ากลัวจัง

กลัวเกินไปแล้วล่ะ ถ้าความรู้สึกที่จะสู้มันหายไป

ปล่อยให้มันจมอยู่แบบนี้มันสะดวกกว่าสินะ

ไม่อย่างนั้น ชีวิตของโอลิเวียกับ อันเจลิกา ก็ตกอยู่ในอันตรายนะ

...ไม่อยากให้พวกเธอสองคนต้องเจออีกแล้ว

เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมอาณาจักรถึงซ่อนมันไว้เป็นไพ่ตาย

สำหรับพวกเธอที่เป็นเจ้าของแล้ว ภัยคุกคามจากการลอบสังหารมันก็ติดตัวมาตลอดเลย

สิ่งสำคัญคือต้องทำให้พวกเธอคิดว่ามันใช้ไม่ได้สำหรับตัวเองแล้วล่ะ

จะไม่ให้ใช้อีกเด็ดขาดเลย

อะไรกัน นี่มันไม่ใช่การโจมตีทางจิตใจเหรอ

เป็นการตัดสินใจที่หลักแหลมมากเลยค่ะ

แต่ว่า...การที่ความรักทำให้สงครามจบลงนี่เป็นความจริงไม่ใช่เหรอคะ

อันนั้นเหรอ? ถึงฉันเองก็ยังถอยหนีเลยนะ

คุณมาสเตอร์เองก็

คงเพราะรักคนสองคนนั้นถึงได้ยื่นมือเข้าช่วยสินะคะ

ครอบครัว เพื่อน คนรู้จัก

ความรู้สึกที่อยากจะปกป้องสิ่งเหล่านั้น นั่นก็คือความรักเหมือนกันนะคะ

เพราะอย่างนั้นเอง อาณาจักรถึงได้รับชัยชนะมาได้

ยอดเยี่ยมไปเลยใช่ไหมล่ะ

ถ้าสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ก็น่าจะมีประสิทธิภาพเลยนะคะ

แถมยังเริ่มสงครามด้วย นั่นก็คือความรักด้วยเหรอคะ?

เวลาปลุกเร้าชาวบ้าน กำลังใจก็จะสูงขึ้นค่ะ

น่าจะอาเจียนออกมาแล้วสิ

คนเราสามารถสู้เพื่อความรักได้ สามารถพลีชีวิตเพื่อผู้อื่นได้

เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมจริงๆ นะคะ

...เอ๊ะ?

ทั้งสองคนร้องไห้กันเหรอ?

เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาคิดว่าตายไปแล้ว?

แทนที่จะพูดเล่นแล้วทำให้สบายใจไปเลยไหมคะ?

ถ้าไม่ตัดสินใจให้เด็ดขาดสักที ฉันเองก็จะหงุดหงิดไปด้วยนะ

คุณชอบพวกคุณสองคนสินะคะ?

นายนี่มันบ้าจริงๆ เลยนะ

...ก็เพราะว่าชอบไง ถึงต้องทะนุถนอมนี่นา

ความตั้งใจเหรอ?

จะไปแตะตัวคนที่รับผิดชอบไม่ได้น่ะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก

ฉันทุ่มเทมาทั้งชีวิตแล้วนะ

ฉันเป็นผู้ชายที่ซื่อสัตย์นะ

หลังจากนี้ก็อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขจัง

ถึงจะมีอนาคตที่สงบสุขอยู่ก็ตาม

แต่ฉันว่าก็หนีพวกคุณสองคนไม่พ้นหรอกนะ

ฉันนี่มันคู่ควรกับพวกคุณสองคนเหรอ?

ยังมีผู้ชายที่ดีกว่าอีกเยอะเลยนะ

การตัดสินใจนั้นขึ้นอยู่กับคุณทั้งสองกับคุณมาสเตอร์เลยค่ะ

ไม่ต้องกังวลนะคะ

ถ้าเป็นเรื่องของไคชะ ฉันจะจัดการให้เองค่ะ

ดีใจจนน้ำตาไหลเลยนะ

!

...ฟู่

คุณริออน

เจ้าคนโง่นี่!

...จะพูดว่ายังไงดีนะ ไม่เคยคิดมาก่อนเลย

เอาเป็นว่า

กลับมาแล้วค่ะ

คุณลีออน

อย่าทำให้เป็นห่วงสิคะ!

......

เอ๊ะ? เป็นห่วงเหรอคะ?

อย่าพูดเล่นสิ! แล้วทำไมถึงหนีไปในตอนนั้นล่ะ?

ตอนนั้นเหรอคะ?

เอ่อ...คือว่า

ตอนที่...ตอนที่รู้ว่าฉันกับลิเบียรักกันน่ะค่ะ!

โอยย~ คิดว่าคงจะไปรบกวนไม่ได้สินะ

ใครกันที่ว่าไปรบกวน!

อย่าพูดอีกนะ

พวกแกน่ะ สำหรับพวกเราแล้ว

...สงครามมันจบแล้ว

เป็นคนสำคัญ

ที่เหลืออยู่ก็คือ

ไม่มีเวลาให้ซึมซับกับความรู้สึกแห่งชัยชนะเลย...

ก็ต้องเก็บกวาดและจัดการหลังสงครามสินะ

ต่อจากหมายเลข 6