ตอน 17: Chapter 17

ตอนที่สิบเจ็ด ภัยพิบัติสิบสาม

นี่!

ออกมาเดี๋ยวนี้เลย ไอ้เจ้าบ้านี่!!

ต่อหน้าตระกูลสูงศักดิ์อย่างพวกเราเนี่ยนะ...

คิดว่าจะทำแบบนี้แล้วจะจบไปง่ายๆ งั้นรึไง!

วัตถุดิบ

ดูเหมือนจะมารวมกันแล้วนะ

วัตถุดิบ...

อย่างนั้นเหรอ...?

ที่กักขังฉันมาตลอด

...แล้วนี่มันความสะเพร่าอะไรกันเนี่ย!?

●●●●

เรื่องของพวกคุณน่ะ รู้ดีอยู่แล้วล่ะ

ดยุคผู้เคยเป็นตระกูลขุนนางเวทมนตร์ชื่อดัง แต่ก่อรัฐประหารแล้วล้มเหลวจนต้องถูกประหาร

และทายาทตระกูลเสื่อมโทรมที่เพิ่งถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต...

พวกแกสองคนเตรียมตัวแทนไว้หน่อยนะ จะได้ไม่โดนจับได้ตอนใกล้ประหาร

ฉันเป็นคนช่วยไว้

เป้าหมายคืออะไรเหรอ? เงินรึไง?

พูดอะไรไร้สาระแบบนี้...

ตอนนี้พวกคุณไม่ได้เป็นแค่ขุนนางชั้นสูงแล้วนะ

แต่เป็นอาชญากรที่เกือบจะตกเหวเลยล่ะ

อึก...

สิทธิ์ในการกำหนดความเป็นความตายเนี่ย

มันเป็นของฉันนี่แหละ

จะให้พวกคุณเลือกเองเลย

มาเป็นเพื่อนกับการทดลองของฉันไหม

ไม่งั้นก็ตายซะ

ดะ...ใหญ่จัง

ลูกตา!?

พวกคุณน่ะ

จะให้ดื่มนี่นะ

ให้ดื่มของที่ใหญ่ขนาดนั้นเนี่ย มันเกินไปแล้วนะ

เพื่ออะไรกันล่ะพวกเรา!?

ก่อนที่จะถูกนำมาที่นี่

ใช่ไหมล่ะ?

พวกคุณก็ได้เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าลูกน้องของฉันสามารถใช้เวทมนตร์ระดับเก้าได้

อ่า...

นั่นน่ะ...มันเป็นเวทมนตร์ที่เหลือเชื่อเลย...

พวกเขาใช้ยาผสมที่หายากมากๆ

เพื่อแลกกับอายุขัย ก็ได้รับพลังมา

ยาเหรอ?

นี่คือวัตถุดิบพื้นฐานของยานั่น

, &, &

วัตถุโบราณดั้งเดิมนั่นเอง

ผลของมันน่ะ

เทียบยาธรรมดาไม่ได้เลย

ฟุฟุ