ตอน 20: Chapter 20

โรสกริป ประวัติศาสตร์แห่งโรเมเลีย บันทึกสงคราม มังงะ ต้นฉบับ แนวคิดตัวละคร: โคดามะ อุเอโด เรียว ยามะ บุ๊กส์ (ตีพิมพ์) กากะกะ ชิโอกาคุ

มนุษย์ดูจะแย่แล้ว เลยจะจัดตั้งกองทัพ～

คุณหนูที่ถูกทอดทิ้ง จะมาสร้างศูนย์กลางของโลกใบใหม่ให้เอง—

คุณหนู伯爵 หลังจากโค่นล้มจอมมารแล้ว

เล่มล่าสุดที่ \(^{③}\) วางแผงจำหน่ายแล้ว!

อย่ามาปราศรัยน่าอายแบบนั้นสิ

แกนั่นแหละ

...อึก

ในฐานะคนบ้านเดียวกัน คุณพอจะทราบอะไรเกี่ยวกับอาการของเซเซไหม?

……

คงเป็นเพราะว่าเคยเห็นเด็กๆ ตอนที่เพิ่งขึ้นฝั่งนั่นแหละ......

เขาไม่ไหวกับ

เด็กที่บาดเจ็บหรือ

ผอมโซมากๆ น่ะครับ

แล้วน้องสาวก็เสียชีวิตไปด้วย

......หลังจากแม่เสียไป พ่อก็ทำร้ายเขา...

ผมคิดว่าเขากำลังหวนนึกถึงมันอยู่...

...เข้าใจแล้วค่ะ

ขอบคุณที่บอกนะคะ...

บันทึกสงครามโรเมเลีย

ก็อย่างว่า คุณหนู伯爵 หลังจากโค่นล้มจอมมารแล้ว มนุษย์ดูจะแย่แล้ว เลยจะจัดตั้งกองทัพ～

มังงะ โดย อุเอโด เรียว

ต้นฉบับ โดย ยามะ เรียว

“บันทึกสงครามโรเมเลีย～หลังจากโค่นล้มจอมมารแล้ว มนุษย์ดูจะแย่แล้ว เลยจะจัดตั้งกองทัพ～” โดย โรสกริป

แนวคิดตัวละคร โดย โคดามะ

ตอนที่ 20

ความโกรธที่ไม่หาย ②

ตอนนี้

พวกเรากำลังจะสร้างท่าเรือแห่งใหม่

ท่าเรือแห่งนี้คือท่าเรือแห่งแรกที่อาณาจักรไลโอเนลมี

ที่นั่น อาณาจักรทั้ง

ไม่สิ สินค้าจากทั่วโลกจะมารวมกัน

ท่าเรือที่เราสร้างจะกลายเป็นศูนย์กลางของอาณาจักร

แต่ว่าคนมันไม่พอ

ขอให้ทุกท่านที่รู้จักทะเลดีช่วยกันหน่อยเถอะครับ

สำหรับคนที่ตัดสินใจจะย้ายมา เราจะเตรียมบ้านให้ฟรีเลย

คนที่มาทำงานหาเลี้ยงชีพก็ยินดีต้อนรับเช่นกัน

ตอนนี้คุณสามารถเลือกงานที่ต้องการได้อย่างอิสระเลยนะ

ค่าตอบแทนก็จะจ่ายให้อย่างเต็มที่เลยครับ

พวกเรามาร่วมกันสร้างท่าเรือกันเถอะ

เสร็จแล้วเหรอ?

●●●●●

พวกเราแค่ทำให้คุณโมริสดูดีเท่านั้นเอง

รอก่อน...

อาล

แต่ว่า...

ก็อย่างว่า ชาวเกาะก็มาหลังจากที่ตัดสินใจแล้วว่าจะทำอย่างไรกับพวกเรา

การบุกไปโดยที่ไม่ได้เตรียมการอะไรเลยนี่เป็นกลยุทธ์ที่โง่เขลา

รอ

ถอยมาก่อน

...เอ่อ...

ก่อนครับ

●●●

อะไรนะ?

……

อึก...

พวกคุณระแวดระวังก็เป็นเรื่องธรรมดาครับ

ผมก็ได้ฟังจากกัปตันแล้วว่าทำไมถึงต้องระแวดระวังด้วย...

แต่ว่า...

คุณโรเมเลียไม่ใช่คนอย่างที่พวกคุณคิดนะครับ

ท่านคือคนที่ปกป้องบ้านเกิดของเรา

ซึ่งเป็นสถานที่ที่ดูเหมือนจะถูกทอดทิ้งที่สุดในมุมหนึ่งของอาณาจักรเลยล่ะครับ

คนคนนี้ไม่เคยจะทิ้งพวกคุณไปแบบ...

เหรอคะ?

ฮ่าๆๆๆ...

ขอประทานอภัยค่ะ คุณหนู

เพราะว่ามันน่ารักเกินไป เลยอดไม่ได้ที่จะ

คุณรู้จักเหรอคะ?

หยุดสักทีสิ แมรี่

หนูเองค่ะ...

เธอคือคุณหนู伯爵ซัมเมอร์ที่เขาว่ากันใช่ไหม

สัมผัสได้ด้วยตัวคุณเองแล้วใช่ไหมล่ะ

สำหรับพวกเราแล้ว พวกบนบกน่ะไม่ใช่คนนะ

คำพูดมันก็เสียเวลาเปล่า

แล้วก็

กลับไปบนบกอย่างสงบซะ

คราวหน้าถ้าได้เห็นหน้าแกนะ จะจมแกให้ลงทะเลเลยคอยดูเถอะ

ลองดูสิ

กลับไปแล้วนะ

......

...ลูกสาวทำความผิด

ขอประทานอภัยด้วยครับ...

แล้วพวกเด็กๆ ล่ะครับ?

พวกเด็กๆ ที่สูญเสียพ่อไปในการรบเมื่อ 10 ปีก่อนครับ

หลังจากนั้น แม่ๆ ก็ต้องไปทำงานหาเลี้ยงชีพให้พวกเรา...

ไม่ได้มีสภาพการดูแลที่ดีเลย ทุกคนต้องทิ้งลูกไว้ข้างหลัง...

ตอนนี้พวกเขาก็รักลูกสาวเหมือนลูกตัวเอง เลยแสดงออกอย่างนั้น...

\(H_{2}O\)

นั่นสินะ ดวงตาแบบนั้น...

เหมือนกับพ่อแม่เลย...

แล้วทำไมล่ะคะ...

หัวหน้าทีม

ต่อไปจะทำยังไงดีคะ

ก่อนอื่นเราไปรวมตัวกับเลย์กันก่อนดีกว่าค่ะ

ทางโน้นก็น่าจะสถานการณ์เหมือนกันนะครับ

โร...

คุณโรเมเลีย...

ช่วยด้วยครับ...

เอ่อ...

ฮานะ... เรื่อง...

ถ้าอยู่บนเตียงล่ะก็ จะเล่าให้ฟังเอง...

ผมไม่ใช่แขกนะ...

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พวกเราจะบอกเองให้เอง

อึก แน่เลยค่ะ...

คึ

น่ารักจัง

วาส...

คึ

ถึงใบหูเลยนะเนี่ย

เหรอออ

นี่นา♡

คึ

คึ

เป็นคนที่ดีทีเดียวเลยนี่นา♡

วาส...

เลย์ ดึงกลับก่อนนะ

อืม ขอบใจมากนะ

ทั้งสองคนนี่มีวิธีการต้อนรับที่น่าสนใจกันจริงๆ เลยนะ......

ความดีของการรวมตัวกันนี่น่าจะแสดงให้เห็นว่าเจ้าเกาะเป็นที่รักของชาวเกาะมากแค่ไหนนะ

และก็

ในขณะเดียวกัน ก็หมายความว่าตอนนี้พวกเขายังไม่มีงานทำและว่างอยู่ด้วย

ถึงอย่างนั้นแล้ว แต่ก็ไม่มีใครแสดงความสนใจในเรื่องงานแม้แต่คนเดียวเลย

สัตว์อสูรน่ากลัวจัง...

สำหรับพวกเขาที่ถูกทรยศโดยรัฐชายฝั่ง

ไม่ว่าอาณาจักรไลโอเนลจะเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งสามนั้นหรือไม่ก็ตาม

ก็คงจะถือว่าเป็นศัตรูทั้งหมดสินะ

คำพูดของเธอที่ว่า 'คำพูดมันก็เสียเวลาเปล่า' ก็มีเหตุผลอยู่

ฟังดูเหมือนเธอกำลังเรียกร้องให้ 'แสดงอะไรบางอย่าง' อยู่เลย

อะไรกัน...

......

...... เซเซะล่ะ...?

ความรู้สึกไม่สงบนั้น กำลังจะลงมือทำแล้ว...!