ตอน 25: Chapter 25

บันทึกสงครามโรเมเลีย

~คุณหนูเคานต์ ถึงแม้จะปราบจอมมารได้แล้ว แต่เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ยังดูยุ่งเหยิง เลยจัดตั้งกองทัพขึ้นมา

ประวัติศาสตร์โรเมเลีย

มังงะ: เรียว อุเอโดะ

ต้นฉบับ: เรียว อาริยามะ

(บันทึกสงครามโรเมเลีย~หลังจากปราบจอมมารแล้ว

เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ดูยุ่งเหยิง เลยจัดตั้งกองทัพขึ้นมา~) สำนักพิมพ์โชเกคัง

ต้นแบบตัวละคร: โคดามะ

ตอนที่ 25 เพื่ออะไรกันนะ ②

เป็นอะไรรึเปล่า

ต่อไป

...อึก!!

นิววว...

โคคุโซ

อ๊าน!

ไม่เป็นไร

แค่ไหม้ไปนิดหน่อย

ว่าแต่ จริงด้วยสิ

ดาบเล่มนั้นมันไม่มีตัวดาบ

เปลวไฟนี่มันก็แค่การอำพรางเท่านั้นแหละ

ท้ายที่สุดก็ยังมองเป็นแค่เด็ก เลยปล่อยปละละเลยไป

ปล่อยปละละเลยเหรอ?

ก็ต้องเกรงใจสิ ถ้าไม่ประหยัดหน่อย พวกแกกับเรือก็คงกลายเป็นเศษขี้เถ้าไปแล้วล่ะ

นินโย่ว...

ฉันไม่มีนิสัยชอบเผาเด็กหรอกนะ

ไม่มีตัวดาบเหรอ…?

ที่โดนโจมตีก่อนตอนที่เคลือบเปลวไฟบนดาบคือฝักดาบต่างหาก

ทำท่าเหมือนจะกันไว้แล้วเหวี่ยงไป เหล็กที่ละลายก็โปรยปรายอยู่ที่เท้าแล้วสิ

พวกเรานี่แหละที่ตกใจกับความร้อนจนโดนฝักตีจนหมดสติไง

ด้วยความคล่องแคล่วล่ะนะ…

ต้องไปบอกให้หมุนต่อแล้วนะ คงต้องรีดดาบไปแล้วล่ะมั้ง…

จะบดขยี้ให้หมดเลย!!!

ฮ้าาาาาาา...

มองไม่เห็นเลย...

นี่ไม่ได้ใช้พลังจริงจังออกมาเลยด้วยซ้ำ...

ไอ้หัวแดงบ้าเอ๊ย...

!!?

มันไม่ใช่แค่กิ่งไม้ซะหน่อย ทำไมถึงพังได้

คนนั้นต่างจากพวกเด็กคนอื่นจริงๆ นะ...

A 7.

ดูเหมือนจะมั่นใจในการต่อสู้มากเลยแฮะ...

ที่ประจำของนายไม่ใช่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ...

อย่างอื่นมันจบไปหมดแล้ว

ที่เหลืออยู่ก็แค่ตรงนี้

...∨

อย่างนั้นสินะ

โอ้โห~ ตกใจจัง

พูดตามตรงนะ ตอนแรกคิดว่าเป็นแค่เด็ก เลยดูถูกไปหน่อย

การจะให้จบลงด้วยแค่บาดแผลขั้นต่ำนี่

ดูจะยากน่าดูเลยนะเนี่ย—

นายเก่งนี่นา

จะฟังชื่อไหมล่ะ?

!!

......อึก!

ฉันมีอย่างหนึ่งที่ไม่ถนัดน่ะ

คือการสู้กับพวกตัวเล็กๆ

มันค่อนข้างหนักเลยล่ะ

นิดหน่อย

การยั่วแบบเห็นๆ แบบนี้ ไม่จะเล่นตามไหมล่ะ

นิดหน่อย

ก็ใช่นะ ว่าแต่

!?

ไม่คิดเลยว่าจะโดนแบบนี้จากพวกไอ้กุ๊กกิ๊กนั่น

ครับ

อย่างนั้นสินะ...

นายเป็นคนสอนสินะ

ตำแหน่งนี้แย่แล้ว!