ยัง
แค่กำลังดำเนินอยู่เท่านั้น
!!
แต่ว่าก็ช่วยไม่ได้
ถ้าเป็นแบบนั้นมันก็แค่ช่วงหนึ่ง
หุบปากไปซะ
มาโผล่มาตอนนี้แบบกะทันหัน
แล้วก็เอาหลักการที่ถูกมายัดใส่เรานี่
ที่ท้ายที่สุดของการโบกโบย事实ใส่คน แล้วก็โบกความช่วยเหลือไปเรื่อยๆ
นั่นแหละคือความสุขงั้นรึ?
แบบนั้นน่ะเหรอ
หุบปาก
ให้เด็กๆ ไปปล้นสะดมแบบโจรสลัด
เลี้ยงดูให้ชินกับการหันดาบเข้าหาคนอื่นนั่นแหละ
หุบปากไปซะ
อนาคตมันไม่มีหรอกนะ
ว่าจะโดนฆ่าด้วยอะไร
จะโดนฆ่าแบบไหน
แค่แค่นั้นเอง
ก็อย่างที่เห็นน่ะสิ
เพราะว่าได้เห็นมาแล้ว
ครับ!
ฉันคิดถึงคุณมาตลอดเลยนะ
ทั้งๆ ที่ทำตัวเหมือนจะปกป้องเด็กๆ
แต่กลับเอาเด็กๆ ไปสู้ให้
แต่ทำไมถึงได้เป็นที่รักของเด็กๆ ล่ะ
ตอนนี้ก็ยังมีกลิ่นอายที่ห่วงใยคุณอยู่ข้างนอกประตูอีก
ทำไมกันนะ
!!
หัว...
!!
...ทุกคน
...ขอโทษนะ
เป็นห่วง...เอ่อ...
ไปประจำการที่ดาดฟ้าเถอะนะ
แต่อย่างไรก็ตาม...!
ไปซะ!
ทำไมถึงแม้จะเป็นคุณหนู แต่กลับไร้ความรู้สึกถึงกลิ่นอายขนาดนี้...?
แล้วก็ดวงตานี่...
น่าขยะแขยง
ที่ฉันมอบอาหารและที่นอนให้
แล้วก็เลี้ยงดูพวกเด็กๆ พวกนั้นมา
ก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอจะใส่ใจน่ะ
แค่นั้นแหละーー
ห๊ะ?
นั่นสิเนอะーーー...
●●●●●
ในช่วงหลายปีที่พวกแกไม่ได้ทำอะไรเลยเนี่ย
พวกเราก็พยายามจัดการอะไรเองมาตลอด
แค่สืบมานิดหน่อยแล้วก็คิดว่ารู้หมด เลยมาเทศนาเหรอ
พวกแกใช้ชีวิตมาอย่างสะอาดสะอ้านดีนี่นา
สะอาด...เหรอครับ
ก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ
พวกแก...
แค่ให้อาหารกับที่นอน เด็กๆ จะเติบโตขึ้นมาได้ได้ยังไงล่ะ
ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่ทำไมคุณถึงทำหน้าเหมือนลำบากจังล่ะ!
คนที่ทำตัวเหมือนรู้เรื่องอยู่แล้วก็คือคุณนี่นา
มองเห็นแค่บาดแผลที่ผิวเผินเท่านั้นรึไง!?
มองยังไงก็เละเทะไม่ใช่เหรอ
ไม่เห็นจะเปลี่ยนแปลงอะไรเลยนี่นา
...ถ้าคุณหนูคนนี้ยอมเป็นเหยื่อให้
ปัญหานั้นก็จะคลี่คลายไป
ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย
นะ
สวูวว
ผม...
ฮ่า...
ผมเหรอ?
...บนเรือเนี่ย ผมมันจะแห้งกระด้างมากเลยนะ
...ผู้ชายไม่ค่อยใส่ใจหรอกนะ
ฉันเองก็
กำลังพูดเรื่องอะไรน่ะ
ใครเป็นคนหวีผมของคุณน่ะ?
หวีเอง
ผมสีผมของพวกเด็กๆน่ะ ใครทำล่ะ?
...เรื่องแบบนั้น
ถ้าจำเป็นก็ต้องทำเองสิ
น่ะ...ไม่ได้ทำเองนะ...
ก็คิดว่าพวกตัวเองไม่จำเป็นต้องทำมันใช่ไหมล่ะ
ไม่ใช่เพราะว่าคุณไม่ได้สอนพวกเขางั้นเหรอ?
...————
ไม่ใช่เด็กทารกนะ
จำเป็นที่ฉันจะต้องสอนอะไรอีกน่ะ
...เด็กที่เคยลังเลว่าจะอยู่หรือตาย
ต้องถูกสอนวิธีใช้ชีวิตใหม่อีกครั้ง
ต้องถูกบอกให้รู้
แม้กระทั่งการกินอาหาร
การดูแลตัวเองให้เรียบร้อย ก็จะไม่ทำเองนะ
...เพราะว่ากลัวว่าจะถูกดุ
จากการทำอะไรบางอย่างเพื่อตัวเอง
การถูกดุ
มันเชื่อมโยงกับการตายโดยตรงเลยล่ะ
ทำไมไม่กินอาหารล่ะ? มันเย็นชืดแล้วไม่ใช่เหรอ
...เอ๊ะ...?
กินแล้วจะไม่โดนตีเหรอ...?
ーーーー・・・・・
เสื้อผ้าก็ซีดจางและขาดรุ่งริ่ง
ก็แค่เย็บปะนิดหน่อยเท่านั้น
ร่างกายก็สกปรกไปด้วยฝุ่นและโคลนตลอดเวลา
นี่ไม่ใช่เพราะว่าไม่ถนัดเรื่องการดูแลตัวเองนะ
เป็นเพราะว่าเวลาของพวกเด็กๆ มันหยุดนิ่งตั้งแต่ช่วงที่ความสุขมันจบลงน่ะสิ
ไม่มีอะไรหรอก
มันไม่ใช่ช่วงกลางๆ หรอกค่ะ
ยังไม่ได้เลย
ช่วยทำงานเป็นผู้ช่วยฝ่ายบันทึกไม่ได้เหรอคะ!?
ฟังรายงานของเขาแล้วก็คิดอยู่พักหนึ่ง
เมารีคงจะปฏิเสธคำพูดของฉันแน่ๆ
ต้องการคำพูดจากผู้หญิงเหมือนกันที่รู้จักความหมายของความรักที่ไม่ได้มาจากชนชั้นสูง
ได้ค่ะ
ก็เลยพามาน่ะ
ถึงแม้ว่ามันอาจจะเป็นดินแดนแห่งความตายก็ตาม
ทำไมถึงไม่ขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่ล่ะคะ?
ถึงแม้ว่าเจ้าพวกเด็กๆจะดื้อรั้น แต่ถ้าเป็นลูกสาวของเจ้าของเกาะก็น่าจะช่วยไกล่เกลี่ยได้ไม่ใช่เหรอคะ?
ーーーーー...
...ถ้าทำได้แบบนั้น ป่านนี้ก็คงไม่เป็นแบบนี้แล้วล่ะ
……ยอมยืมพลังของตระกูลราดิกก็ได้นะ
ถึงจะต้องอดตายไปเป็นแค่ร่องรอยบาดแผลของพวกมัน
ก็พูดออกไปด้วยร่างกายที่เหมือนกระดูกกับหนังนั่นแหละ...
●●●●●
จะเชื่อตามนั้นเลยเหรอ?
เพราะฉะนั้น ฉันเลย
ตอนนั้นทั้งคนทั้งเกาะก็อ่อนล้าจนไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว...
เลือกเดินไปในเส้นทางที่เด็กๆ จะได้มีโอกาสรอดชีวิตให้ได้บ้าง
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/18)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
บริษัทจำกัด แมจิลูเมียร์
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
แบล็คโคลเวอร์
จอมเวทผู้ถูกเนรเทศซึ่งเคยมอบพลังโกง ได้ใช้ชีวิตใหม่ที่สุขสบาย
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
เกิดใหม่เป็นขุนนางขึ้นเป็นใหญ่ด้วยสกิลประเมิน
อุบัติการณ์ลาสบอสสุดแกร่ง
เรย์ไวท์ จอมเวทดาบเหมันต์
ตำนานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
