ตอน 4: Chapter 4

บันทึกสงครามโรเมเรีย

～แม้จะโค่นจอมมารได้แล้ว มนุษย์ก็ยังดูแย่อยู่ดี เลยจัดตั้งกองทัพขึ้นมา

มังงะ เขียนโดย อุเอโด เรียว ต้นฉบับโดย อาริยามะ เรียว

บันทึกสงครามโรเมเรีย～แม้จะโค่นจอมมารได้แล้ว มนุษย์ก็ยังดูแย่อยู่ดี เลยจัดตั้งกองทัพขึ้นมา～ตีพิมพ์โดย โชกาคุ

ต้นฉบับตัวละครโดย โคดะ

ตอนที่ 4 ความทุกข์ระทมของหนุ่มน้อย

ออกมาเป็นสามขาแล้ว

ーーーー・・・

ยังไม่เสร็จเลย!!

รีบจัดการให้เสร็จเลย!!

ยูววว

เรย์! ไม่ได้นะ!

!!?

ตายแล้ว...

เรย์!

แบบนั้นแหละ

ออตต์

โอ้

ทุกคน! ตอนนี้เลย

โอ้โห!!

ตึ้บ ตึ้บ

อา~

เรย์!?

ไปโดนอะไรมาเหรอ!?

ไม่ได้โดนอะไรเลย...

ไม่เป็นไร...

เจ้า "มิรา" นี่น่ะ—

ติดกับแล้ว ถึงกับทิ้งแม้แต่ขาของตัวเอง ก็เป็นอสูรกายที่ กินเหล่าพรานทั้งสามตระกูล

น่าจะเป็นต้นเหตุของความหวาดกลัวสำหรับหมู่บ้านใกล้เคียง

แล้วก็มีคำขอมา เพราะได้ยินชื่อเสียงของเราที่กำจัดโอจิ (ลิงปีศาจ) ไปแล้วน่ะครับ

ทุกคน ทำได้ดีมากเลยครับ

ชาวบ้านในหมู่บ้านใกล้ๆ คงจะวางใจได้แล้วล่ะครับ

ตั้งแต่การรบครั้งแรกจนถึงตอนนี้ นี่เป็นการรบจริงที่สี่แล้ว ไม่มีประสบการณ์ไหนจะเหนือกว่านี้อีกแล้ว

ความชำนาญของเหล่าทหารก็เพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน ไม่ใช่เพราะผลของ "恩寵" นะ แต่นี่คือฝีมือของพวกเขาเอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การทำงานของคุณกรันกับคุณรากัน ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ เลยครับ

ทหารฝาแฝด

แสดงการประสานงานที่เหมือนกระจกสะท้อน

ฉลาดหลักแหลม สามารถได้รับมอบหมายให้เป็นหัวใจสำคัญของหน่วยได้

รากัน

ครับ!

กรัน

คุณออตต์ ก็ตัดสินใจได้ดีมากในสถานการณ์นั้นด้วยครับ

รูปร่างดี

คุณไคลล์ก็หาแหล่งซ่อนตัวได้ดีมากเลยครับ

หากไม่มีการทำงานของคุณ ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่ปฏิบัติการนี้จะสำเร็จ

มีร่างกายแบบช่างไม้ แต่ฝีมือการใช้มือก็ประณีต

ว่องไว มีความเหมาะสมสูงสำหรับทหารลาดตระเวน

แล้วก็อัล

สำหรับครั้งนี้ คุณก็อาสาเป็นตัวล่ออันตรายอีกแล้ว ในนามของทุกคน ขอขอบคุณเป็นอย่างสูงครับ

ไม่หรอกครับ แค่ทำในสิ่งที่ทำได้เท่านั้นเอง

งั้นรบกวนขุดหลุมเพื่อจัดการซากอสูรกายด้วยครับ

ส่วนหัวก็ตัดออกมา แล้วนำไปส่งให้หมู่บ้านใกล้เคียง เพื่อให้ชาวบ้านวางใจกันเถอะครับ

ครับ!

นี่ๆ ช่วงนี้เรย์ดูเหมือนจะออกนอกลู่นอกทางไปหน่อย

เขาไม่พอใจกับบทบาทการเป็นผู้คุ้มกันของตัวเองเหรอ ถึงได้พยายามจะออกมาข้างหน้า

แต่ว่าคงไม่ถนัดงานหยาบสินะ เพราะผลลัพธ์คืออาการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ที่เขาเริ่มจะ "พยายามออกมา" แบบนี้ก็เพราะว่า

หลังจากที่เขารู้ถึงการมีอยู่ของพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง ก่อนที่จะมาถึงที่นี่น่ะครับ

ใช่แล้ว

กำมันไว้แน่นๆ

แล้วก็โยนมันเข้ากองไฟ

!!

นี่มัน...?

คือ "เปลวเพลิงสีแดง" สินะครับ

เฮ้โฮ้ (ดีจังเลย)

ดูเหมือนว่าอัลจะมีความถนัดในเวทมนตร์แห่งเปลวเพลิง

ต่อไปคือ...

เรย์

โคคุ...

...ครับ

ภาพมันเบลอเกินไปจนมองไม่เห็นเนื้อหาตัวอักษรเลยครับ

ถึง 15...

!?

คือ

ระดับเป็นสีเขียวด้วย!!

ดีจังเลย—!

————————...

ถึงแม้ว่าจะดีใจที่มีคนที่มีความเหมาะสมถึงสองคนในจำนวนที่น้อยนิดแบบนี้ แต่ว่า

ก็ยังลังเลว่าจะต้องเลี้ยงดูพวกเขาไปอย่างไรดี

ได้ยินมาว่าการจะใช้เวทมนตร์ได้นั้น จำเป็นต้องได้รับการฝึกฝนพิเศษภายใต้การดูแลของอาจารย์เป็นเวลา 100 วัน

และการจะค้นหาอาจารย์คนนั้นให้เจอ ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แถมยังมีค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างสูงด้วย

อัลเป็นแกนหลักของกำลังพลอยู่แล้ว ถ้าเขาหายไปนี่มันจะเจ็บปวดเลยนะ

ส่วนเรย์ที่เป็นทหารก็ยังไม่แน่นอนว่าจะสามารถทำผลงานในฐานะผู้ใช้เวทมนตร์ได้หรือไม่ มันยังเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้

แต่ว่าเราต้องการ "ผู้ใช้เวทมนตร์" นะ ถ้าอย่างนั้นเราก็ควรจะพยายามหาอาจารย์ให้เจอ แม้จะต้องฝืนตัวเองก็ตาม...

●

●●●

————...

300

อ๊ะ~~ สายตาแบบนี้เลยเหรอครับ คุณอัล♡

คือ?

เปล่าสิ ไม่ใช่แบบนั้น

เอ～～～～～?

อะไรเหรอ?

อัลกับเซเซนี่สนิทกันจนมานั่งชิลล์คุยกันเลยเหรอ~

ว่าแต่ว่าอัลนี่เป็นห่วงเจ้าหญิงจนทนไม่ไหวเลยเหรอ

ไม่ได้พูดสักหน่อยนะ...

อา~ เรื่องของพวกแกนี่มันต้องสนุกแน่ๆ ♡

ฟังนะ

อัล บาดเจ็บไหม?

อ๊ะ

หนีแล้ว

แล้วคนอื่นๆ ล่ะ?

โย่ว บลาย

โคโบตะนะ

●

ไม่เป็นไร

แต่ว่า...

นายนี่มันบ้าบิ่นจริงๆ เลยนะ...

อะไรเหรอ?

มันเป็นแค่ตัวล่อเองนะ วิธีการที่ใช้มันเสี่ยงตายได้เลยนะถ้าผิดพลาดไปนิดเดียว

สำหรับฉันแล้วมันไม่ถือว่าบ้าบิ่นซะหน่อย

ก็จริงนะว่าทั้งการเคลื่อนไหวและความกล้าของนายมันโดดเด่นกว่าคนอื่นจริงๆ...

นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ฉันเป็นห่วงไง

ไม่เป็นไรๆ!

เดี๋ยวก็ตื่นขึ้นมาได้แบบง่ายๆ แล้ว

ฉันจะทำให้หน่วยนี้กลายเป็นหน่วยที่แข็งแกร่งที่สุดให้ดูเลย!

●●●●●

เอาล่ะ

งั้นฉันขอไปรายงานคุณหนูให้ 4 คนก่อนนะ

ออกแล้วววววววว—! สู้ๆ แบบนี้แหละ!!

อัลเซตาースเซย์

ฉันก็แค่โดนลากเข้ามาเฉยๆ

บ่นอะไรไม่ได้เลย!!

เอ!?

งั้น... ตา แล้วก็!

ก็อยู่ตรงนี้แหละครับ

โดนคุณท่านดุแล้ว

เดี๋ยวก็ตื่นขึ้นมาได้แบบง่ายๆ แล้ว—...

“การตื่นขึ้น”... สินะ

「การตื่นรู้」ก็คือปรากฏการณ์ที่พลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ได้ผ่านการต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่ง หรือผ่านวิกฤตของชีวิตนั่นเอง

แน่นอนว่าก็มีกรณีที่มันจบลงด้วยการบุ่มบ่ามแล้วตายไปเป็นส่วนใหญ่

แล้วก็ทำให้ทุกคนต้องลำบากใจอีกแล้ว...

ช่างเถอะ...

ขอรอโดยที่ยังไม่คาดหวังอะไรมากนักก็แล้วกัน...

ทำไมอัลถึงทำอะไรได้มากมายขนาดนั้นนะ...

ทำไมฉันถึง—...