ตอน 43: Chapter 43

เจ้าเมืองชายแดนผู้เริ่มต้นด้วยพลเมือง

◇“ข้อตกลง” ที่คุณโดนพูดถึงคืออะไรกันนะ...!?

ว่าแต่ว่า...

“ข้อตกลงเมื่อนานมาแล้ว” เนี่ย มันเป็นแบบไหนเหรอ?

ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยครับ...

อา... มันจะกลายเป็นเรื่องยาวเลยนะเนี่ย

เอาเป็นว่า จะเล่าให้ฟังแบบง่ายๆ ก่อนนะ

นานมาแล้ว นานมากๆ เลย

ตอนที่ 43

บริเวณนี้เนี่ย

เป็นโลกแห่งความตายที่ถูกปกครองโดยมอนสเตอร์และไอพิษ...

พวกเราในตอนนั้น ก็ขุดหลุมของเผ่าพันธุ์ตัวเองไว้ตามมุมต่างๆ ของโลก

ใช้ชีวิตอยู่ทุกวันด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกฆ่าเมื่อไหร่

แปดแปด

วันหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในดินแดนนี้

ก็เป็นคนธรรมดาอย่างเจ้าที่มีพลังเวทมนตร์ไม่มากนัก

คนธรรมดานั่นก็ได้เริ่มต่อสู้กับเหล่ามอนสเตอร์โดยใช้ทั้งอาวุธและสติปัญญาที่ได้รับจากเหล่าทวยเทพ

สินะ

แม้จะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่นับไม่ถ้วน

พวกเราก็เห็นร่างของจินจินที่สู้ต่อไปโดยไม่หวาดหวั่น

พวกเราก็มารวมตัวกันอยู่ใต้ร่างของจินจิน...แล้วก็กลายเป็นสหายร่วมรบกับจินจินด้วย

และในที่สุด หลังจากการต่อสู้ที่ยากลำบาก พวกเราก็สังหารมอนสเตอร์ส่วนใหญ่ได้

ไอพิษที่แพร่กระจายอยู่ ก็ถูกชำระล้าง จนก่อตั้งประเทศขึ้นที่นี่... ...แต่ว่านะ...

พอจินจินออกเดินทางไปทางทิศตะวันออก ก็ทำให้พวกเราสูญเสียความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันไปเลยนะเนี่ย...

พอมีข่าวว่าจินจินเสียชีวิตเพราะอาการป่วย

ประเทศที่เป็นหนึ่งเดียวก็แตกกระจายออกไปเลยล่ะ...

ซึ่งเป็นคำสั่งเสียของจินจินที่ว่า

“ถ้ามีจินจินปรากฏตัวขึ้นในดินแดนนี้อีกครั้ง

และถ้าเขาเป็นผู้ที่สามารถจับมือกับทุกคนได้

ก็ขอให้ช่วยมอบพลังให้หน่อยก็แล้วกัน

เป็นอย่างนั้นน่ะ ดังนั้นพวกเราจึง

มามอบพลังให้แก่คุณจินจินแล้วนี่แหละ

ฟู่ม...

ไม่รู้สึกว่าท่านกำลังโกหกเลย

...

คุณเฒ่าผู้นี้คงทำไปเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของบรรพบุรุษและตระกูลสินะ

ถ้าเป็นเช่นนั้น... ความตั้งใจอันสูงส่งนี้ ให้คนอย่างผมรับไว้ได้ง่ายๆ เลยหรือ...

คุณเดียส... ท่านเป็นเจ้าเมืองนี่ครับ? เป็นผู้ที่ต้องการย้ายถิ่นฐานนะครับ?

จะไม่ต้อนรับพวกเราเหมือนตอนที่พวกเราเคยเป็นเหรอครับ...?

ไม่ต้อนรับพวกเราเหมือนตอนของพวกเราเลยเหรอครับ...?

ผม...เป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับคำสั่งเสียนั้นเลยครับ

ถึงจะรับความรู้สึกที่คุณอยากจะรักษาสิ่งนั้นไว้ไม่ได้ก็ตาม...

ถ้าคุณอยากจะเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านในฐานะพลเมือง ก็ยินดีต้อนรับนะ

หมู่บ้านนี้ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากนัก แต่ถ้าคุณโอเคกับแบบนี้ก็แล้วกัน...

หมู่บ้านที่ไม่ร่ำรวยเหรอ!

ถ้างั้นไอ้แก่คนนี้ก็ต้องพยายามให้เต็มที่แล้วล่ะนะ!

ฝีมือช่างตีเหล็กของผมเนี่ย บอกเลยว่าไม่เกินจริงว่าดีที่สุดในทวีปเลยล่ะ!

ผมจะทำให้หมู่บ้านนี้ร่ำรวยขึ้นในพริบตาเลยล่ะนะ!

ใช่แล้วนะ คุณเดียส!

ขัด... เหรอ?

ครอบครัวของพวกเรา... และพวกญาติสองคนก็จะมาที่นี่ด้วย

ช่วยต้อนรับพวกเขาด้วยหน่อยได้ไหมล่ะ!

ถ้ามีบ้าน มีข้าว... แล้วก็เหล้าด้วยก็จะดีใจนะ!!

จะพาคุณชมหมู่บ้านนะ

ชีวิตความเป็นอยู่ของเรามันไม่ได้ร่ำรวยอะไรหรอกนะ

ไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรเลย นี่มันเริ่มต้นจากศูนย์เลยนะ!

ถึงอย่างนั้น ถ้าคุณว่ามันก็ดี งั้นก็ต้อนรับสิ!

...ช่างเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยจริงๆ นะเนี่ย

ถึงแม้ว่านิสัยและสภาพของจิตวิญญาณจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงก็ตาม...

ชื่อก็เหมือนกับไอ้เจ้าคนฉลาดนั่น แต่ก็รู้สึกไม่ค่อยชอบเลย

นอกจากนั้นแล้ว... ก็ไม่เลวนี่นา

หนุ่มน้อย! ช่วยบอกเรื่องหมู่บ้านนี้ให้ฟังหน่อยได้ไหม!

ว่าจากนี้ไปจะทำหมู่บ้านนี้อย่างไร

จะหาเลี้ยงชีพกันไปได้อย่างไร

มันก็ขึ้นอยู่กับสิ่งนั้นแหละ งานของพวกเราก็จะเปลี่ยนไปด้วย!

อืมมม...

ตอนนี้ก็กำลังเตรียมการเรื่องการค้าอยู่ล่ะ

เพราะว่าเรามีสหายที่ผลิตขนดีๆ ออกมาได้นะ

เรากำลังคิดว่าจะใช้ขนพวกนั้นทำเป็นสินค้าขึ้นชื่อกัน

งั้นก็ต้องมีกี่ทอผ้าสินะ

ถ้าอยากรู้รายละเอียดก็ควรไปถามคุณเอลลี่จะดีกว่านะ

ตอนนี้เขาอยู่ที่ตลาดน่ะ ไปที่นั่นสิ...

คุณเดียส!

เรื่องการพาชมของคุณปู่ พวกเราจัดการเองได้!

คุณเดียสต้องไปคุยกับคุณคิโกะก่อนสิ!

เป็นอะไรไป? เซไนไอฮัง

จริงด้วยนะ เรากำลังคุยกับคุณคิโกะอยู่พอดีเลยนี่นา