ตอน 62.2: Chapter 62.2

กับ การลงทุนนี่มัน...น่าประหลาดใจจริงๆ เลยนะ...

แต่การลงทุนจากต่างประเทศ...ถ้าเงินมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้วล่ะก็

คุณเดียสคงจะโดนผู้ใหญ่ดุเข้าให้แน่ๆ เลยมั้งคะ...?

อ๊ะ ไม่ๆ ในฐานะพ่อค้าล่ะ? ถ้ามันทำกำไรได้ล่ะ?

ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่คิดถึงเรื่องนั้นนะ...

สึ...

?

เมื่อเร็วๆ นี้ พวกเราก็ได้เพื่อนที่มีความรู้เรื่องเหมืองแร่มาด้วย

และเพื่อนคนนั้นก็ได้ไปสืบมาว่า

บนภูเขาลูกนั้นมีแร่เหล็กที่ฝังตัวอยู่เป็นจำนวนมากเลยล่ะค่ะ

ถึงอย่างนั้น ในตอนนี้พวกเราก็ยังขาดทั้งคนและงบประมาณ

การจะพัฒนาเหมืองแร่ได้นี่ดูเหมือนว่าจะยากมากๆ เลยนะคะ...

ดังนั้น ถ้าหากว่าเราจะได้รับเงินลงทุนจากทางคุณได้ล่ะก็...

ก็เลยคิดแบบนั้นค่ะ

เป็นการตอบแทนก็คือแร่เหล็กที่ขุดออกมา

และถ้าเหมืองมันคึกคักขึ้นแถวนี้ ก็คิดว่าจะสามารถตอบแทนด้วยเงินทองได้ค่ะ

การลงทุนจากต่างประเทศมันก็มีความเสี่ยงอยู่จริงค่ะ

แต่ถ้าคุณรับทราบว่านอกเหนือจากนั้นแล้ว พวกเรายังต้องการสร้างความสัมพันธ์อันดีกับอาณาจักรสัตว์ด้วย ก็จะดีใจมากๆ เลยค่ะ

เข้าใจแล้วล่ะ

ก็อย่างว่าเลยนะ เจ้ากบตัวนี้

ถึงแม้ว่าพื้นฐานมันจะเป็น "พ่อค้า" ก็ตาม

การถือของแปลกๆ อย่างกล้องส่องทางไกลกับเครื่องมือสำรวจ...

ก็เหมือนกับว่ามันมีหน้าที่เป็น "สายลับ" ด้วย หรือจะพูดให้ถูกคือ นั่นแหละคืออาชีพหลักเลยล่ะ

หลักฐานมันก็ครบแล้ว แต่แบบนี้ก็ถือว่าสรุปได้เลยนะ

ถ้าตั้งใจจะแสดงเป็นแค่พ่อค้าธรรมดาๆ ล่ะก็

ไม่ใช่แค่พ่อค้าธรรมดาเลยนะเนี่ย

แทนที่จะสนใจเรื่องสถานะหรือเรื่องของประเทศอื่นก่อน

ก็ควรจะพูดถึงเรื่องผลประโยชน์ก่อนสิ

แต่ว่า การที่อยากสร้างความสัมพันธ์อันดีด้วยนี่ก็เป็นความรู้สึกจริงๆ นะ...

ก็ฉันตั้งใจจัดฉากการเจรจาแบบลับๆ ให้ถึงขนาดให้คุณอัลนาช่วยจัดการเลยนี่นา

รีบจะเข้าใจเจตนาของฉันซะดีๆ

แล้วก็ต้องตอบแทนด้วยความรู้สึกดีๆ ให้สมน้ำสมเนื้อด้วยนะ

ถ้าพลาดไปแล้วล่ะก็

ตรงนี้แหละที่สำคัญที่สุด ต้องตั้งใจให้ดีล่ะนะ

เรื่องแบบนี้มันก็มีแค่ฉันกับนายเท่านั้นที่จะทำได้นี่นา

ค่ะ ค่ะ

วันรุ่งขึ้น

อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณย่ามายา!

อ่า อรุณสวัสดิ์จ้ะ

อรุณสวัสดิ์จ้ะ อรุณสวัสดิ์จ้ะ อรุณสวัสดิ์จ้ะ

สวัสดีตอนเช้าค่ะทุกท่าน!

หลังจากนั้น คุณเป่ยจิ่นก็ดูเหมือนจะปิดการซื้อขายได้สำเร็จ(?)

แล้วก็ทิ้งท้ายว่า "เดี๋ยวจะกลับมาอีกครั้งนะคะ! ขอให้ทุกท่านสุขภาพแข็งแรงนะคะ!"

แล้วก็กลับไป

และสามคนที่กลายเป็นพลเมืองใหม่อย่างเซก ซะคุ อาโออิ แต่ว่า...

ดูเหมือนจะเหงื่อออกเยอะมากเลยนะ...

พวกเขาก็เข้ากับหมู่บ้านอิรุคุได้อย่างไม่มีปัญหา

และทุกคนในหมู่บ้านก็ยอมรับพวกเขาได้อย่างง่ายดาย

ราวกับว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันมาหลายเดือนแล้วเลยล่ะ

เอาล่ะ...

ไม่จำเป็นต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้นะ

วันนี้จะมาพูดถึงเรื่องเสื้อผ้าสำหรับการเดินทางกันนะ

เพราะว่ามันจะต้องไปให้สายตาของคนอื่นเห็นอยู่แล้วนี่นา

ถ้าไม่แต่งตัวให้สมกับสถานะ มันอาจจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของคุณเอลดันก็ได้นะ

ถึงแม้ว่ากรณีของคุณพ่อจะเป็นวีรบุรุษของสามัญชน ก็อาจจะเลือกไปในชุดลำลองก็ได้นะ

แต่ก็ต้องดูแลเรื่องการแต่งกายให้ดีล่ะนะ

เข้าใจแล้ว

แล้วก็...

เกี่ยวกับคุณเซกิพวกนั้นน่ะนะ...

คุณพ่อคะ

อันนี้แปลว่าอะไรเหรอคะ?

...ไม่รู้สิ...ไม่ค่อยเข้าใจเลยค่ะ...

การที่มีมนุษย์สัตว์อยู่ในหมู่บ้านอิรุคุหรือเขตปกครองข้างเคียงมันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ

ทำไมถึงต้องต้องซ่อนส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายด้วยล่ะคะ?

การที่ไม่มีทัศนคติเหยียดชนเผ่าสัตว์นี่เป็นแค่ที่นี่กับหมู่บ้านข้างๆ เท่านั้นนะ...

แต่ที่อื่นมันยังมีหลงเหลืออยู่เยอะเลยล่ะ

ถึงอย่างนั้น ในเมื่อทำมาค้าขาย

ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องมาเกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นอยู่ดี

ดังนั้นเรื่องแบบนี้ควรจะเก็บเป็นความลับไว้ให้มากที่สุดนะ

เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงเรื่องวุ่นวายที่ไม่จำเป็นน่ะ...

ถึงมันอาจจะน่าอับอายสำหรับคุณเซกิพวกนั้นก็ตาม

เรื่องนี้ขอให้อดทนหน่อยนะ

ไม่ๆ "พี่ใหญ่" พวกเราน่ะ...

เอ๊ะ? อะไรนะ?

"พี่สาว" ค่ะ! "พี่สาว" ค่ะ!

ขอโทษนะคะ พี่สาว!

พวกเธอทั้งสามคน...เริ่มจะเข้าใจวิธีการเข้าหาคุณเอลลี่แล้วสินะ...

พี่คะ...พี่สาวคะ พวกเราไม่ถือเรื่องพวกนั้นเลยค่ะ

แม้แต่ตอนที่อยู่ประเทศเผ่าสัตว์

พวกเราก็มักจะปิดบังหน้าหรือร่างกายอยู่บ่อยๆ จนชินแล้วค่ะ!

แล้วถ้ามันทำให้การค้าขายไปได้สวยล่ะก็ ไม่บ่นเลยค่ะ!

ถึงขนาดโดนสั่งว่า "เต้นเปลือยกาย" ก็สบายมากเลยล่ะค่ะ!

ฟู่ววว

ห๊ะ! ทำอะไรอยู่น่ะ!

อย่าพูดจาหยาบคายสิ!

ถ้าถูกสั่งจริงๆ แล้วจะทำยังไงล่ะ!

พวกแกนี่มันไร้สาระจริงๆ เลยนะพวกอันคะ

เอลลี่นี่เสียงดังที่สุดเลยนะ