ตอน 67.2: Chapter 67.2

คนที่ช่วยพวกเราออกมาได้น่ะ

คนที่ดึงพวกเราออกจากห้วงแห่งความสิ้นหวังน่ะ!

คุณเอลดานน่ะครับ

คุณเอลดานต่างหากคือผู้กอบกู้ของเรา!

รัศมีแห่งพระองค์ ชื่อเสียงของพระองค์น่ะ

ควรจะแผ่ไพศาลให้เผ่าพันธุ์ทั้งหลายได้รับรู้เสียที...!

คิกกี้

แต่คุณเดียสครับ...

ผลงานอันยิ่งใหญ่ของคุณน่ะ

รัศมีอันเจิดจ้าในฐานะวีรบุรุษกอบกู้ชาติ

มันทำให้รัศมีแห่งพระบารมีของคุณเอลดันดูเลือนรางไปเลย

ไม่ได้หมายความว่าอยากจะทำร้ายคุณนะ!

แค่ให้คุณล้มลงบนหญ้าตรงนี้ก็พอแล้ว!

ถูกใครบางคนเอาชนะได้น่ะ ไม่ได้ไร้เทียมทานซะหน่อย!

ถ้ามีชื่อเสียงแบบนั้นก็พอแล้วล่ะ!

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ คงจะ

ภาพของท่านเอลดันที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของคุณ

มันจะต้องยอดเยี่ยมแน่เลย!

และจะแพร่หลายไปถึงนานาประเทศที่ไม่รู้จักด้วย!!

!!

ซูริโอเอ๋ย... นี่คิดอะไรอยู่กันแน่...

ถึงคุณเดียสจะใจกว้างแค่ไหน แต่ถึงกับขอประลองกำลังเลยเหรอ...

คงทำให้คุณอัลนาร์และคนอื่นๆ กังวลใจแย่เลยล่ะ...

เดียสซึ! สู้เข้าสิ!

สู้เข้าเลยนะ! สู้ๆ!

ขว้างมันออกไปเลย เดียสซึ!

คุณเดียสครับ! จะให้ดมที่ใบหูให้ดูเลยครับ!

เป็นเพียงความกังวลไปเองสินะ...

ถึงแม้จะไม่ได้รังเกียจเรื่องวุ่นวายแบบนี้

แต่กลับส่งเสียงเชียร์และให้กำลังใจได้อย่างไม่หวั่นไหว...

ถึงจะคิดว่าคุณน่าจะเป็นผู้หญิงที่ใจถึงพอสมควร ถึงได้หมั้นกับคุณเดียส แต่ว่า...

อืมมม...ดูเข้ากันมากเลยนะ

แสดงให้ดูหน่อยสิว่าผู้ชายมีดีอะไร!

อึก...

แบบนี้จะต้องแพ้แน่

ไม่สิ... ถ้าเป็นแบบนั้นรัศมีแห่งพระบารมีของคุณเอลดันน่ะ...

จะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!

จะยอมแพ้ไม่ได้...

จะยอมแพ้ไม่ได้...

ร้อย

จะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!

!!

หยุดเถอะนะ ซูริโอ!

คุณเดียสครับ!!

อาาา

อาาา