ตอน 11.1: Chapter 11.1

สมกับเป็นงานจริง ๆ เลยนะ คึกคักมากเลย

จริงด้วยนะ ดีจังเลย

พวกคนทางตะวันออกนี่โดนพวกมอนสเตอร์รบกวนมาตลอดเลย

คิดว่าต้องมีช่วงเวลาแบบนี้แหละ

ที่ฝ่าพระบาททรงแจกเงินไว้ล่วงหน้าเพื่อให้ชาวบ้านได้สนุกกับเทศกาลนี่ได้ผลดีจริง ๆ

คุณอยู่ที่นี่เหรอ?

ไง เอลน่า

หมดแรงเลย...

เป็นไงบ้าง?

เหนื่อยก่อนถึงงานจริง ๆ เลย... ทั้งทางใจด้วย

ได้ยินว่าพวกอัศวินองครักษ์ก็ต้องถูกเรียกออกมาด้วยเพราะคนไม่พอ

หือ~

ทั้งเรื่องชาวบ้านทะเลาะกัน หรือตามจับพวกขโมย

แล้วพวกคุณสองคนล่ะเป็นไงบ้าง?

เป็นภารกิจที่ฉันไม่ค่อยได้ทำนี่สิ เหนื่อยเลยล่ะ

ฉันก็ปกตินะ แค่รู้สึกอิ่มเอมใจเฉย ๆ

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์จริงใด ๆ เลยค่ะ

อ้าว? ทำไมเหรอคะ?

ฉันไปดูหมู่บ้านที่โดนพวกมอนสเตอร์ทำร้ายมาแล้วล่ะ

แล้วถ้าชนะก็จะได้รางวัลด้วยนี่นา

ฉันว่าจะเอาเงินรางวัลรวมกับเงินที่ฉันมีไปบริจาคให้

คิดว่าในฐานะเชื้อพระวงศ์ พวกเรามีหน้าที่ที่จะต้องให้กำลังใจพวกเขา

...นายคิดแบบนั้นด้วยเหรอ?

ระหว่างนั้นคุณทำอะไรอยู่เหรอคะ?

กำลังเพลิดเพลินกับงานเลี้ยงก่อนวันจริงอยู่

ข้าวผัดของโทคาเกะ

หือ~

ถ้าอัลมีจุดเด่นเหมือนลีโอสักอย่างก็คงดีนะ

ฉันก็รู้สึกอุ่นใจในฐานะเพื่อนสมัยเด็กเหมือนกันล่ะ...

ลีโอช่วยจับโจรด้วยนี่ พวกอัศวินในเมืองก็ชมเขาเยอะเลยนะ?

ฉันก็ช่วยงานเทศกาลนะ! ในฐานะเชื้อพระวงศ์ก็แจกเงินไปตั้งเยอะ

พี่ชายเก่งเรื่องเก็บความดีความชอบได้เนียนมาก จนคนรอบข้างไม่ทันสังเกตเลยล่ะ

เขาบอกให้เก็บเป็นความลับนะว่าฉันแกล้งเป็นลีโอ

จะมาแก้ก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี แล้วการที่คนจะคิดว่าสลับตัวบ่อย ๆ ก็เป็นเรื่องน่าปวดหัวเหมือนกัน

สมกับเป็นลีโอจริง ๆ พูดได้ดีมาก สมควรได้รับรางวัลแล้ว ลองชิมสักคำไหม

เอลน่าก็ให้ความร่วมมือกับพวกเรานะ ถึงแม้จะยังไม่บอกใครก็ตาม

ทำได้ดีเกินคาดเลยนะเนี่ย

ขอบคุณนะ

ใช่ไหมล่ะ?

พรสวรรค์แบบนั้นมันไม่จำเป็นสำหรับองค์ชายหรอกนะ...

ฉันนี่มีพรสวรรค์ในการเจอของอร่อยตามร้านค้าต่าง ๆ นะ

นี่ ดูสิ ไปกันเถอะ

สุนทรพจน์ของฝ่าบาทจักรพรรดิจะเริ่มแล้วค่ะ

อาณาจักรของเราเป็นประเทศที่มีประสบการณ์น้อยในการถูกพวกมอนสเตอร์รบกวน

อาจเป็นเพราะเหตุนั้น ทำให้การรับมือกับพวกมอนสเตอร์ของเราเป็นแบบตามหลังไปเรื่อย ๆ น่ะค่ะ

ขอให้ท่านโปรดอภัยให้จักรพรรดิผู้โง่เขลาด้วยเถอะค่ะ

～

ตาเราน่าจะยังไม่ถึงคิวสินะ...

ฟีนเน่เหรอ? ชาอยู่ตรงนั้น...

คริสต้า...?

พี่ชายคะ...

เป็นอะไรไป? มีปัญหาอะไรเหรอ?

เปล่า... คริสตะไม่เป็นไรหรอก

... คนที่นี่ต่างหากที่ลำบาก...

... ครั้งนี้เห็นอะไรมาเหรอ?

... เมืองนี้

โดนพวกมอนสเตอร์ล้อมไว้...

...!

คริสตะมีเวทมนตร์ติดตัวมาแต่กำเนิดเลยนะ

โดยปกติแล้วเวทมนตร์เป็นสิ่งที่ต้องฝึกฝนจนได้มา

แต่ก็มีไม่กี่คนที่สามารถใช้เวทมนตร์ได้ตามธรรมชาติ และเวทมนตร์นั้นจะเป็นของคนนั้นคนเดียว มีค่าและทรงพลังมาก ๆ

ความสามารถในการหยั่งรู้อนาคตของคริสตะก็จัดอยู่ในกลุ่มนั้น

อย่างตอนที่องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ พี่ชายคนโตของฉันก็ร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าฉันเลยนะ

ตั้งแต่นั้นมา ก็สั่งไว้ว่าถ้าเห็นอะไรก็ตาม จะไม่บอกใคร แต่ให้มาหาฉันแทน

บางครั้งก็เห็นภาพที่น่าจะเป็นอนาคต แต่ความสามารถก็ยังไม่เสถียรดี

ถึงจะไม่ใช่ว่าจะแม่นทุกครั้ง แต่ก็ปล่อยไว้เฉย ๆ ไม่ได้นะ

ไม่ได้เห็นการตายที่ชัดเจนของใครใช่ไหม?

อืม...

อย่างนั้นเหรอ มาบอกให้ฟังได้ดีเลยนะ

เคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้นเยอะเลย

●●●●●

...พี่ชายก็จะไปด้วยเหรอคะ?

อืม ขอโทษนะ แต่ไปพร้อมกันไม่ได้น่ะ

ถ้าเมืองถูกพวกมอนสเตอร์ล้อมไว้ การอยู่ข้างนอกน่าจะจัดการได้ง่ายกว่านะ...

จะทำยังไงดีนะ...

เยี่ยมเลย!

ขออนุญาตนะคะ รับขนมไหมคะ?

จะแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือฟีนเน่ เพื่อนของฉันเอง

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ องค์หญิงคริสตะ

รู้จักค่ะ องค์หญิงเซย์กะ

คนสวยที่สุดในจักรวรรดิเลยล่ะ

ขอโทษนะ แต่ช่วยอยู่กับคริสตะให้หน่อยได้ไหม?

พี่ชายดีที่สุดเลย...

อีกอย่างนะ

ฟีนเน่ดีกว่าฉันเยอะเลยล่ะ

กาสะ-

ขนมนี่อร่อยสุดยอดเลยนะ!

ชอบใช่ไหมล่ะ?

ยินดีด้วยนะ ได้รับความเมตตาแล้ว

จริงเหรอคะ

คริสตะ จนกว่าฉันกับลีโอจะกลับไป ฟีนเน่จะอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ก็ใช้ได้ใช่ไหม?

ก็เพราะอย่างนั้นแหละ ต้องขอโทษด้วยนะ แต่ฝากด้วยล่ะ

อืม...

การป้อนอาหาร...

รับทราบค่ะ อีกชิ้นไหมคะ?