ตอน 45.1: Chapter 45.1

ฮ่าาาาาาาาา!

ไง!

ซ่า!

นี่... เก่งไม่เบาเลยนะเนี่ย...!

คุณก็เหมือนกันนะ!

คนที่สูสีกับผมได้นี่ไม่เคยมีมาก่อนเลยครับ!

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์จริงแต่อย่างใด

ก็แค่เปรียบเทียบกันแบบนี้เองสินะ

ก็อย่างที่คิดไว้นั่นแหละ...

อย่างน้อยวิชาดาบก็คงจะไม่ได้แล้วสินะ...

คงจะดูการต่อสู้แบบเด็กๆ ได้สบายใจกว่ามั้ง

มีอย่างอื่นที่ถนัดไหมครับ?

...อย่างที่ถนัดเหรอครับ...

...มีสิ่งที่ฝึกฝนมาตลอดไหมครับ

หาร์เบิร์ดเหรอครับ?

ตอนอายุสิบห้า

ตอนที่ไปขอคุณリーเซร็อตเต้แต่งงาน ก็ได้เจอคุณท่านโดยตรงเลยครับ

ท่านบอกว่าคนที่ไม่ใช้ศาสตราวุธน่ะ จะไม่ยอมแต่งด้วยน่ะครับ

แต่ว่าคุณท่านไม่ยอมรับผม

ผมก็เลยฝึกซ้อมทวนตามที่คาดไว้ครับ

ตอนนั้นท่านก็บอกว่า

หมัดของแกมันเบาเกินไป

ตอนนั้นผมผอมมากและตัวก็เตี้ยด้วยครับ

เลยเป็นไปไม่ได้ที่จะโจมตีให้คุณリーเซร็อตเต้พอใจได้

ก็เลยเลือกใช้อาวุธที่หนักๆ ครับ

แต่พอเหวี่ยงมันทีไรก็จะเสียสมดุลตลอดเลยน่ะครับ

ไม่คิดเลยว่า...

จะกินเยอะแล้วก็อ้วนขึ้นมาได้

ถึงจะเสริมกล้ามเนื้อแล้วก็ยังมีขีดจำกัดของผมอยู่ดี

คนที่ชีวิตเปลี่ยนไปเพราะคำพูดของพี่สาว...

ถ้าใช้แค่เรื่องน้ำหนักแล้วทุบให้จบก็ไม่จำเป็นต้องใช้เทคนิค แล้วก็มีสมดุลในการรับน้ำหนักนั้นด้วย

คงจะฝึกฝนมาอย่างหนักสินะ

ถึงจะเป็นอาวุธชิ้นเดียว แต่ก็ยกระดับมาถึงขั้นที่มองเห็นได้เลย...

เป็นคนเก่งเลยนะเนี่ย ผมทำตามไม่ได้แน่

ดยุคไลน์เฟลท์ คุณไม่เคยหวั่นไหวไปทางผู้หญิงคนอื่นเลยเหรอครับ?

ไม่มีเลยครับ

ในเมื่อผมได้บอกท่านไปแล้วว่ารัก

ผมก็อยากจะรักษาความรักนั้นไว้ให้ได้

ผมคิดว่าความรักนั้นมันสวยงามนะ

ไม่อย่างนั้นคุณท่านリーเซร็อตเต้คงไม่หันมามองผมหรอก

...ทำไมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นฝ่ายทำเรื่องไม่ดีอยู่เลยนะ...

จะรับหรือไม่รับก็เป็นอิสระของคุณองค์หญิงเลยนี่ครับ

เรื่องที่ว่าไปแล้วว่าคนที่หลงใหลในตัวผู้ชายที่ซุ่มซ่าม ไม่ใช่คนที่พยายามขอแต่งงานอย่างหนักน่ะ มันมีอยู่ทั่วเลยนะครับ

ตั้งสติให้ดีนะ!!

กวา

คึ่ก... มาท้อแท้กับเรื่องแค่นี้ไม่ได้นะ! มันไม่สมกับคุณท่านリーเซร็อตเต้เลย!

ผมมันอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ!

ถ้าคุณชอบผู้ชายที่ชอบทำตัวเปิ่นๆ ก็ให้ผมแสดงสองบทบาทคนเดียวเลยแล้วกัน!

เจ้าชายอัลโนลด์! ได้โปรดบอกเคล็ดลับให้ผมด้วยเถอะครับ!

ห๊ะ?

มาถามผมแบบนี้มันไม่ให้เกียรติเลยนะ?

เป็นความจริงเหรอครับ

ในเมืองหลวงนี่ ไม่มีใครที่มุ่งมั่นในทางที่ซุ่มซ่ามได้เท่าคุณเลยนะครับ

ก็แค่ยังไม่ได้เดินบนเส้นทางไหนเท่านั้นเอง

เข้าใจแล้วครับ! เดิมทีคือไม่เลือกเลยสินะ! ได้ความรู้เลยครับ!

คนเรานี่ ถ้ามีรักแล้วจะไปได้ไกลขนาดนี้เลยเหรอ

...

เคยดูถูกความรักไปเลย

ต้องหาวิธีแสดงให้พี่สาวเห็นถึงความพยายามของดยุคไลน์เฟลท์ให้ได้

อืมมม กับชุดที่ซุ่มซ่ามแบบนี้...

ท่าทางที่พยายามน่ะ มันดึงดูดผู้คนได้นะ

คุณไม่คิดอย่างนั้นเหรอครับ?

ก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกันนะครับ

เอ่อ... การถามเรื่องแบบนี้มันจะดูหยาบคายไปไหมครับ

ถือว่าหยาบคายไปแล้วนี่ครับ ถามอะไรก็ได้เลยนะ

คุณชาย/คุณหนูได้รับความโปรดปรานจากคุณท่านリーゼロッテ้ได้อย่างไรเหรอครับ?

เป็นคนที่ไม่เกรงใจใครเลยนะเนี่ย

...นั่นมันเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนสินะ

ตอนที่ได้ปกป้องเด็กสาวที่ทำหยกแตก แล้วก็ถูกขังอยู่ในคุกเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ครับ

พี่สาวบอกว่าทุกวันจะมาที่คุก

แต่ผมก็ยังคงยืนยันว่าตัวเองเป็นคนทำมาตลอด

ถ้าบอกว่าปกป้องใคร จะช่วยพูดกับท่านพ่อให้เลยหลายครั้งเลย

ถึงทำมาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าเปิดเผยความลับออกไปก็คงไม่มีความหมาย

ดังนั้นผมเลยรักษาความลับนั้นไว้จนถึงที่สุดและออกจากคุกมาได้

พี่สาวก็...กับผมแบบนี้

สมกับเป็นน้องชายของฉันจริงๆ เลยนะ

...เขาบอกแบบนั้นครับ

ผมยืนกรานต่อไปจนได้ พี่สาวก็ชมเชยผมครับ

นั่นเป็นข่าวดีเลยนะครับ อย่างน้อยพฤติกรรมของดยุคไลน์เฟลท์ก็ไม่ได้ผิด

ตั้งแต่ตอนนั้นก็มีหลายเรื่องที่ท่านเอาใจใส่ผมมากขึ้นครับ

บางที ท่าทางของผมคงจะถูกใจพี่สาวกระมัง

ใช่แล้ว คนนั้นน่าจะชอบคนที่พยายามนะ

...นี่น่าจะลองไปเจอสักครั้งนะ

เซบาส เตรียมการให้พร้อม ไปที่เขตของดยุคไลน์เฟลท์ก่อนเลย

ครับ! จะรีบจัดการให้ทันทีครับ

อะ...เจ้าชายอัลโนลด์ครับ?

เพราะว่าเขตของท่านดยุคมันใกล้กับพี่สาวมากกว่าในเมืองหลวงเยอะเลยครับ

ถ้าไม่ขยับ ก็ให้เราเป็นฝ่ายไปก่อนแล้วกัน

ขอบคุณมากเลยครับ...!

จะเตรียมให้เดี๋ยวนี้เลยครับ!

...น่าจะใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะออกเดินทางได้นะ

ระหว่างนั้นก็มีความเป็นไปได้ที่จะโดนขัดขวางด้วย...

อ่า รู้แล้ว

เผื่อไว้ก็ต้องระวังหน่อยล่ะนะ