ตอน 54.2: Chapter 54.2

นัมปุ หนัมบุ บัสซาว

สลับแนวหน้ากันสิ!

คนที่สลับแล้วให้พักเดี๋ยวนี้เลยนะ!

ให้ผมออกไปข้างหน้าเอง

ฝากด้วยนะ!

อะไรก็ตามต้องซื้อเวลาไว้ก่อน!

จำนวนโครงกระดูกที่ออกมาจากบาซเซาไม่หยุดเพิ่มขึ้นเลย

ถึงแม้ว่าอัศวินจากเจ้าผู้ครองแคว้นใกล้เคียงกับนักผจญภัยจำนวนมากจะมาช่วยแล้วก็ตาม

แต่กลับกลายเป็นว่าพวกเรากำลังถูกล้อมอยู่

จะทำยังไงดี... คิดสิ

ถึงเจ้าชายเลโอนาร์ดก็ต้องพักผ่อนบ้างสิครับ!

มันจะให้ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน

เพราะว่าตรงนี้แหละคือช่วงเวลาสำคัญเลยนะ

วิธีการที่ศัตรูโผล่มามันก็เริ่มเปลี่ยนไปแล้วนะ

เหมือนกับว่ามันกำลัง ตอบสนองต่อพวกเรา จนกระทั่งมีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่า โผล่ออกมาด้วย

ถ้าเราปล่อยให้มันเห็นช่องโหว่ พวกเราก็จะโดนโจมตีจนนัมปุวุ่นวายไปหมดเลย

ถ้าเป็นแบบนั้น ความปลอดภัยของเมืองหลวงก็จะต้องถูกคุกคามอย่างแน่นอน

แต่ถ้าเจ้าชายล้มลง แนวรบก็จะพังทลายลงเลยครับ

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติครับ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงใดๆ เลย

ยังไม่เป็นไรหรอก ถ้ามันแย่จริงๆ เดี๋ยวจะบอกเอง

อย่างนั้นหรือครับ...

งั้นขอเวลาสักครู่ได้ไหมครับ?

—ในบรรดาชาวบ้านที่หนีมาจากบาซเซา มีอัศวินบางคนที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ครับ

คนหนึ่งในนั้นก็ลืมตาขึ้นมา

และบอกว่าอยากจะคุยกับเจ้าชาย...

นี่คือ... เจ้าชายครับ...

คือเจ้าชายเลโอนาร์ด องค์ชายลำดับที่แปดครับ

รักษาเขาต่อไปเถอะ

มีอัศวินคนไหนอยากจะคุยกับข้าหรือ?

ที่... ถึงเจ้าชาย...

โปรดช่วยท่านเจ้าผู้ครองของเราด้วยเถอะครับ...

เรื่องของท่านเจ้าผู้ครองแห่งบาซเซาเหรอ?

ใช่แล้วครับ...

ท่านเจ้าผู้ครองเดนิสถูกคุกคามมานานหลายปีแล้วครับ...

ด้วยเหตุนั้นเอง บาสเซาจึงถูกองค์กรลักพาตัวไปใช้ประโยชน์...

ใต้คฤหาสน์มีคุกที่กักขังเด็กๆ ที่จับตัวมาไว้ครับ...

...!!

คุณเดนิส...

ได้ตัดสินใจรวมพลเพื่อช่วยเด็กๆ

แล้วมุ่งหน้าไปยังชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ครับ...

ช่วงแรกก็ติดตามไปด้วยนะครับ...

แต่ก็ได้รับบาดเจ็บ และถูกเพื่อนร่วมทีมแบกออกไปข้างนอกครับ...

หลังจากนั้น...

ก้อนกลมๆ นั่นจากในคฤหาสน์...

ฮึก

ฮึก!!

โปรดเถอะครับ... ท่านเจ้าผู้ครอง...

ถ้าหากว่า... ท่านเจ้าผู้ครองอยู่ในภาวะที่สายเกินไป... ก็ขอให้เรเบคก้า...

เธอคนนั้น...

เรเบคก้าเหรอ?

มีจดหมายของท่านเจ้าผู้ครองอยู่ครับ

...โปรดรักษาเกียรติยศของตระกูลเคานต์ชิตเทอร์ไฮม์ด้วยเถอะครับ...

พวกเราไม่ได้เต็มใจที่จะให้ความร่วมมือเลยนะครับ...

แคะ...

ขอบคุณครับ... ขอบคุณครับ...

ถ้าเรื่องนั้นเป็นความจริง ข้าจะกู้ชื่อเสียงของข้าให้ได้

ดังนั้นตอนนี้ก็พักผ่อนเถอะ

ขอบคุณ... ครับ...

เจ้าชาย...

ท่านเจ้าผู้ครองได้บุกเข้าไปในชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ และก้อนกลมสีดำก็ปรากฏขึ้น

นั่นหมายความว่าก้อนกลมสีดำนั่นมันเกี่ยวข้องกับชั้นใต้ดินของคฤหาสน์

ความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือเด็กๆ นั่นแหละครับ...

ใช่แล้ว

น่าจะมีการรวบรวมเด็กที่มีพลังเวทสูง หรือมีพรสวรรค์พิเศษเอาไว้

บางทีอาจจะมีบางสิ่งเป็นตัวจุดชนวนที่ทำให้เกิดความผิดปกตินี้ขึ้นก็ได้ครับ

ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว ถ้าไม่จัดการเรื่องนั้นให้ได้ ความผิดปกตินี้ก็จะไม่จบลงหรอกครับ

อ่า

ถ้าก้อนกลมนั้นออกมาจากคฤหาสน์ล่ะก็

ก็ไม่น่าแปลกใจเลยถ้ามีใครอยู่ข้างในใช่ไหมล่ะ?

นั่นก็จริงครับ...

!

นี่คุณตั้งใจจะไปสืบดูเหรอครับ?

ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยคนที่ถูกลักพาตัวไป

พวกเขาคือเหยื่อ

ข้าอยากจะช่วยพวกเขาครับ

...รู้สึกดีใจกับความรู้สึกของคุณนะครับ

พอคิดว่าน้องสาวอาจจะอยู่ที่นั่นแล้ว ข้าก็ทนอยู่เฉยไม่ได้เลย

แต่ตอนนี้จำเป็นต้องใช้การตัดสินใจอย่างเยือกเย็นครับ

คุณเป็นคนสำคัญที่ปรารถนาบัลลังก์จักรพรรดิครับ

เพราะคุณปรารถนาบัลลังก์จักรพรรดิ ข้าจึงต้องช่วยคุณให้ได้

อยากจะเป็นจักรพรรดิที่อยากจะช่วย และถูกช่วยให้ได้ครับ

แต่ถ้าในระหว่างทางนั้นทิ้งใครสักคนไป ข้าก็คงจะไม่ได้เป็นจักรพรรดิแบบนั้นแน่ๆ

มนุษย์เป็นสัตว์ที่คุ้นชินกับสิ่งต่างๆ

ถ้าทิ้งใครไปแล้ว ข้าก็คงจะชินกับการทอดทิ้งคนนั้นไปอย่างแน่นอน

ดังนั้น...

ข้าจะไม่ถอย

...ก็เป็นอย่างที่คิด ฝาแฝดสินะครับ...

เจ้าชายอาร์โนลด์ก็เจ้าชายเลโอนาร์ดก็

ทำเพื่อ ผู้อื่น

ข้ารู้แค่ว่าข้าอ่อนแอเท่านั้นเอง

ไม่ได้ยอดเยี่ยมขนาดนั้นหรอก

คงเป็นเพราะข้าเป็นคนที่จะชินกับสิ่งต่างๆ

เลยพยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้ชิน

—ใช่แล้ว มันซุ่มซ่ามจริงๆ

เพราะรู้สึกว่าถ้าเล่นได้เหมือนพี่ชายแล้ว คงจะไม่มีทางกลับมาได้แน่ๆ

ข้าก็เลยตั้งใจเรียนอยู่ตลอด

แต่พอคิดว่าต้องมีพี่ชายแล้ว ก็จะตั้งใจเรียนเลย

ข้าอิจฉาพี่ชายแบบนั้นจังเลยครับ

แต่ว่า เวลาที่จะขออะไรอีกแล้วมันก็หมดลงแล้วสิ

ข้าไม่ใช่พี่ชายนะ

การปรับตัวให้เข้ากับอะไรสักอย่างมันเป็นไปไม่ได้เลย

ข้าได้สัมผัสเรื่องนี้อย่างชัดเจนตอนที่ได้เป็นทูตเต็มคณะ

ดังนั้นข้าจึงเดินหน้าไปอย่างตรงไปตรงมา ไม่หวั่นไหว

ตอนที่มาถึงที่นี่ ข้าก็ตัดสินใจแบบนั้น

ข้าจะให้ความเป็นตัวข้าของข้าเป็นที่ยอมรับเอง

...เข้าใจแล้วครับ

ถึงเวลาแบบนั้นเมื่อไหร่ ข้าจะติดตามไปเองครับ

อ๊าาาาาา!!

อึก!!

ให้ตายสิ! โดนแล้ว!

ตอนนี้ต้องอดทนไปก่อน!

ต้องมีโอกาสมาแน่!

รายงาน!

ปีกซ้ายถูกเจาะแล้วครับ!

ส่งกองกำลังสำรองเข้าไป!

อึก!

ไม่ทันแล้วครับ! กรุณาหนีไปเถอะครับ!

หนีไปก็ไร้ประโยชน์!

ยังไงก็ถูกโจมตีจากด้านหลังอยู่ดี!

!!

มีใครบ้างที่กล้าหาญพอจะกลายเป็นวีรบุรุษเคียงข้างกับคุณเลโอนาร์ด แรคส์ อาดลาร์!

ในตอนนี้

ณ สถานที่แห่งนี้

ใครที่ยังไม่สูญเสียจิตใจในการต่อสู้ จงมารวมตัวกันใต้ข้าเดี๋ยวนี้!!