ตอน 21.2: Chapter 21.2

มาลองชิมกันเลย!!

ขอโทษด้วยที่จู่โจมแบบนี้

วันนี้มีคนมามากกว่าปกติหน่อยน่ะครับ...

ลูกค้าเหรอครับ?

รับทราบครับ

เชิญทางนี้เลยครับ!

ขอบคุณมากเลยครับ

ไม่ๆๆ นั่นมันคำพูดของคุณสิ!

ทานช้าๆ นะครับ

อึ้ง

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมตินะครับ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคลหรือองค์กรที่มีตัวตนอยู่จริงแต่อย่างใด

...สตูว์แกงนี่อร่อยสุดยอดไปเลยนะ!

ดูเหมือนจะกินได้ไม่จำกัดเลยล่ะ

นั่นเป็นเรื่องที่ดีจังเลย

ดูเหมือนว่าคุณพีจะมีความสุขด้วยนะ

ซี~~~

ว่าแต่คุณ...

อ๊ะ? ครับ?

ผู้รับใช้ตัวนั้น

?

น่ารัก จังเลย นะ?

ใช่ค่ะ

เป็นผู้รับใช้ที่สำคัญมากเลยค่ะ

สมกับเป็นคุณเอลซ่าเลยนะ ท่านผู้หญิง...

ให้ฉันลูบหน่อยสิคะ

นี่เป็นเรื่องที่ปรึกษาแบบกะทันหันเชียวนะ...

แบบนั้นคุณพีจะไหวเหรอเนี่ย

พีปี้!

อะ... ไม่เป็นไร

... เพราะรู้ว่าข้างในมีอะไร เลยรู้สึกผิดจังเลยครับ

ท่านปราชญ์แห่งดวงดาว

แต่ถึงอย่างนั้น การที่ถูกเด็กผู้หญิงน่ารักๆ มาลูบ ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ปรารถนาที่สุดแล้วล่ะ...

พี!

พี!

ฟุฟุฟุ...

พี!

น่ารักจังเลยนะ

เสียงร้องที่ฟังดูสบายใจแฝงอยู่ด้วย...

บางทีการลูบให้เป็นประจำอาจจะดีกว่าก็ได้นะ...

ว่าแต่คุณยามาดะที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงก็เคยบอกว่าการสัมผัสสำคัญต่อการสร้างความสัมพันธ์ด้วย

แต่ถึงอย่างนั้น ข้างในคือท่านปราชญ์...

ในฐานะเจ้าของที่เข้าใจตัวตนของเขา ก็เลยกังวลเรื่องระยะห่างอยู่เหมือนกัน

คุณชินกับผู้คนได้ดีจังเลยนะ

เพราะเป็นผู้รับใช้เหรอคะ?

เป็นยังไงบ้างคะ คุณเอลซ่า

พี! พี!

นุ่มฟูแล้วก็ลูบแล้วสบายจังเลย!

ฉันเองก็อยากจะเลี้ยงนกที่เข้ากับคนแบบนี้สักวันเหมือนกันค่ะ

พี! พี!

โอ๊ย...!

ห๊ะ!?

คุณพี... เมื่อกี้มันเหมือนจะผิดกฎไปหน่อยนะ

เสียงกรีดร้องของมันฟังดูเป็นมนุษย์เต็มๆ ไปเลย

พี!

ปี...

เวลาที่ร้องอย่างสุดชีวิตเนี่ย กลับดูน่าสงสัยเสียมากกว่า หรือจะพูดให้ถูกคือ...

พี?

พีปี้!!

หาะ...

เมื่อกี้มันอะไรกัน...

รู้สึกเหมือนว่ามันพูดได้นะ

แม้แต่ในโลกนี้ นกตัวเล็กๆ ก็ยังเป็นข้อยกเว้นที่เข้าใจภาษาคนสินะ...

ว่าแต่ดูน่าเจ็บจังเลย ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคุณพี...

พี~~~?

ต้องพูดแน่ๆ ใช่ไหม!? เข้าใจภาษาได้ใช่ไหม!?

เข้าใจภาษาได้ใช่ไหมคะ!?

ปิ๊ด... พี๊ด!

อืมๆ

แม้จะถูกยกย่องว่าเป็นท่านปราชญ์แห่งดวงดาว แต่ด้านที่เป็นมนุษย์ของเขาก็ช่างน่าเข้าถึงจริงๆ...

การจะผ่านช่วงเวลาที่อึดอัดไปได้มันยากเนอะ

นี่! คุณก็ได้ยินไม่ใช่เหรอคะ?

ปลายนิ้วของฉันสัมผัสใกล้กับดวงตาแล้วก็ส่งเสียงร้อง...

เอ๊ะ? หมายถึงเรื่องอะไรเหรอคะ?

...

มันไม่ใช่ความรู้สึกของฉันใช่ไหมคะ?

!?

อย่ากดดันเขามากนักเลยนะคะ

บะ... ก็ไม่ได้กดดันซะหน่อย

อะ...

ขอโทษด้วยค่ะที่แจ้งข่าวแบบกะทันหัน...!

เอ๊ะ? เสียงนี้...

ขออนุญาตนะคะ...!

มะ...คุณมาร์ค

รีบร้อนขนาดนั้น...

นี่มันเกิดอะไรขึ้น

...คุณเอลซ่า!

แย่แล้วครับ...

(อึก)

คุณพี่ชายกับคุณน้องชายเสียชีวิตแล้วค่ะ!

รีบกลับไปที่บ้านเกิดของท่านเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!!

นะ...

สถานการณ์กำลังจะเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันเลยค่ะ!!