ตอนที่ 11

มุจิมาโระ

โอ้...

ที่นี่นี่เอง

บ้านของโอโตริสินะ...

ตอนที่ 11 ช่างน่าเศร้าจังที่ท่านป่วย

★เรื่องราวนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด

ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องไปเยี่ยมโอโตริที่กำลังป่วยซะอีก

ไหนๆ คุณอุเมะที่เป็นเพศเดียวกันก็เข้ามาแล้วด้วย

ปกติแล้วจะเป็นฉันที่ไปนี่นา

อีกอย่าง คุณอุเมะก็อยากเห็นไม่ใช่เหรอ? ใช่ไหม?

ไม่เคยจินตนาการเลยว่าไอ้หมอนั่นจะอ่อนแอได้ด้วย...

ฉบับรวมเล่มเล่มที่ 1 วางจำหน่ายวันที่ 16 กันยายน (วันศุกร์)!! เปิดรับจองแล้ว!!

เอาล่ะ

ค่ะ/ครับ

คุณผู้หญิง/คุณผู้ชายคนไหนกันนะ~...?

เคาะเคะโฮ...

!!

เนกิจัง

โรคจัง

โย...โย

...เอ๊ะ? รุ่นพี่?

แค่กๆ... อาาา น่ารำคาญจริงๆ เลย ไอจามนี่...

ถ้ามองเห็นก็ต้องจับมาให้ได้สิ...

เงียบหน่อยสิ

อ๊ะ อ่า

มาเอาเอกสารสภานักเรียนให้...

พอได้ยินว่านายป่วย

นี่มัน... อาจจะ...

นี่ครับ โจ๊ก

เอ๊ะ

เวลาเป็นหวัดนี่ต้องกินให้ดีนะ ต้องทำเองที่บ้านมาด้วยล่ะ

โอโตริจัง... ฝ่ายประชาสัมพันธ์สภานักเรียน มัธยมต้นปี 3 เก่งและ ทำตัวเป็นเด็กที่ปากดี อาหารที่ชอบก็อย่างพวกฮัมเบิร์กอะไรพวกนั้น

ก็คิดถึงผมเหรอ~!?

รุ่นพี่...

โธ่เอ๊ย

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา...

ถึงจะเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ก็ยังจะมาแกล้งอีกนะ นายเนี่ย...

อันนี้ไม่มีต้นหอมเหรอ?

มิซุโนะอุเมะ... เลขานุการสภานักเรียน มัธยมปลายปี 1 มาเพราะต้องรอดจากการตกซ้ำชั้น อาหารที่ชอบก็อย่างพวกชาบูชาบู หรือ ซูชิอะไรพวกนั้น

สำหรับลิ้นที่บอบบางของผมแล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีรสขม

ร้อนจัง!

ช่างน่าเศร้า

คนเดียวเลย

นี่มัน... อาจจะดูร่าเริงกว่าที่คิดนี่นา เจ้าตัวนี้...

เทรอิ อารุสะ... เหรัญญิกสภานักเรียน มัธยมปลายปี 2 ถึงจะดูน่ากลัวไปบ้าง แต่โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นคนดีนะ อาหารที่ชอบก็อย่างพวกซึกุโท หรือ ชิราโค

นี่...

รุ่นพี่...

ขยับไม่ได้เลย อ๊า โอปาคุอิ!

หืม? ว่าไง

ดูเหมือนจะมีแรงแล้วนี่นา ปล่อยแล้วกลับไปดีไหม

เอ่อ...

ใ...เป็นอะไรไป? เจ็บเหรอ!?

เอ๊ะๆ...

...แต่ว่า

ไอจามใส่เลย (หัวเราะ)

นี่นายเองก็อยู่คนเดียวเหรอ?

อะไรเนี่ย!?

เหรอ? ใช่แล้วล่ะ

ผมเป็นคนป่วยนะ!

พักผ่อนซะ

ก็เพราะว่าผมไม่มีพ่อแม่นี่นา

!

อุเมะโนเค็ตสึอิ

โอทสึตะจัง

ทำไมนะ...

อาาา...

ก็...

เธอ

แบบว่าความเป็นครอบครัวอะไรแบบนั้นเหรอ...?

ไปหาหมออย่างเป็นทางการแล้วใช่ไหม?

เอ๊ะ ไม่นะ...

ตอนที่พ่อรู้ก็ไม่อยู่แล้วด้วย

ส่วนแม่ก็ไม่กลับมาเลยสักที

●●●●●

ก็เลย

ต้องรักษาให้หายให้ได้แล้วล่ะ!

ยาล่ะ!?

เธอก็คงไม่ได้กินมันหรอก!?

เอ่อ...

วันนี้มาให้ก็

ขอบคุณนะ...

แกล้งล่ะนะ!!

ตรงชั้นโน้น...เคะโดะ

ก็ฉันมันไร้เทียมทานนี่นา!

อันนี้เหรอ

โอทสึตะ ฉันจะ...

อยู่คนเดียวก็โคตรแข็งแกร่ง แถมเป็นหวัดอะไรก็หายไวเลย~

โอทสึตะ...

อย่างแข็งแรง~

มันเป็นยาเหน็บนะ...

เป็นการรักษาทางการแพทย์

เอาล่ะ... สอดเข้าไป

โอโตริ...

กางเกงในหลุดแล้ว

กำลังจัดกิจกรรมมอบของขวัญอยู่! เช็คที่บัญชีทางการของทวิตเตอร์เลย!!

ห๊ะ!?

งั้น... งั้นจะทำเองนะ...

ไม่สิ ผมทำเองได้นี่ครับ!

อืม...

ไม่ไหวแล้ว

อย่ามีสติ... อย่ามีสติ...

พูดอย่างนั้นแล้วก็แกล้งทำเป็นทำเองนี่นา

ให้ผมทำเอง

เอ่อ... อู...

แต่ว่า

อ๊ะ! ขอโทษ...

อึ๊ก! เจ็บ

บ๊อทเตะ...

เขิน...

...ไม่เป็นไร

แบบนี้แหละ...

ไม่มีอะไรให้เขินเลย!

ฉะ...

ตะโกนเพื่อกลบเกลื่อนตัวเอง

จัง เทระฮิโตะ อายะคากุ

เสียท่า

อุเมะปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปในโลกของนิยาย

...

เหนื่อยจัง!!

เกือบจะหัวใจวายแล้วเนี่ย...

ใส่เสร็จแล้ว

ก็...แต่ว่าโอทสึตะก็ดูสงบลงแล้วดีแล้วล่ะ...

...

โบร๊ะ

!

อุเมะ...

เอาล่ะ...กลับกันดีกว่า จะวางยาไว้ตรงนี้เอง

หืม?

บนพื้น...

ยาเหน็บ...?

เอ๊ะ?

งั้นที่ฉันถืออยู่ตอนนี้มัน...

สดชื่นสุดยอดมี่

อืม... อ่า? ก้น... รู้สึก... ร้อน

หืม?

...โอทสึตะ

เอาตูดออกมา!

มะ... ไม่นะ!! อุเมะ... เอ๊ะ!? เอ๊ะ อ่า ร้อนจัง!

มะ... ไม่นะ!! อุเมะ... เอ๊ะ!? เอ๊ะ อ่า ร้อนจัง!

เห้ย!?

ร้อน!

ก้นร้อน!

ขอโทษนะ นั่นเป็นความผิดของฉัน! งั้นรีบๆ เอาตูดออกมา!

เอออออออ

วันรุ่งขึ้น อุเมะก็เป็นหวัดไปด้วย