ตอนที่ 115

ในฤดูหนาวเยือกแข็งเช่นนี้

เครื่องแต่งกายของผู้คนที่สัญจรไปมาก็เปลี่ยนแปลงไปในช่วงนี้

ทุกท่านเป็นอย่างไรกันบ้างครับ/คะ?

★เรื่องราวนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด

ผมเหรอครับ/คะ?

ผมก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ครับ/ค่ะ

กำลังใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและสนุกสนานอยู่นะครับ/คะ

เพียงแต่มีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยในสภานักเรียนน่ะครับ/ค่ะ...

จิ...ระ...

นั่นคือว่า...

การพบปะครั้งนี้ ผมจะเป็นคนนำเอง

นี่ พวก 3 คนนั่นสนิทกันแล้วเหรอ?

เล่มที่ 8 วางขายแล้ว!!

ฟุ่ว~

ในสภานักเรียนก็ยังมีช่องโหว่อยู่นะ!

ไดวะ บันทึกสังเกตการณ์ ตอนที่ 115 เพื่อนของอาริส

ตามปกติ

นอกเหนือจากที่คาดไว้

เป็นละอองเกสรไหมนะ

ตอนนี้เป็นพวกผักเบี้ย

พร้อมกัน

มองอยู่ไงล่ะ

แล้วนี่กำลังมองอะไรอยู่ล่ะ!

!

อ้าว ไม่รู้เหรอคะ?

อ้าว คุณทานจังกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ?

แน่นอนสิ ก็เป็นเรื่องธรรมดานี่นา

ห๊ะ~?

เล่มที่ 8

ยังไม่พอเลยนะ ดูคนอื่นให้ดีๆ สิ!

อืม

ก็ยังกังวลอยู่สินะคะ...

หน้าอกของโคมา

ห๊ะ?

ดูนั่นสิ วางอยู่บนโต๊ะไง w

!?

หวังว่าคุณอาริสจะกลายเป็นแบบนั้นสักวันนะ~♡

น้องชาย...กำลังลูบอยู่เหรอ...?

นี่กำลังมองอะไรกันอยู่เนี่ย!?

ตัวจริงเสียงจริง

สิ่งที่มองเห็น

ไดกัน เล่มที่ 8 และสมุดภาพประกอบวางจำหน่ายแล้ว!!

อ๊ะ เอาของพกของเมะอยู่เหรอ

แต่ก็มันเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าเป็นตามเหตุผลนั้น ของของผมสนิทกว่านะ~ ของเมะมันเป็นของผม

ก็จริงอย่างนั้นค่ะ...

อ้าว

อันที่จริงยังมีสิ่งที่น่ากังวลกว่านั้นอีกนะคะ

?

มี

อ้าว~

คุณประธาน...?

นี่ไง!

สมเป็นโคมาจังเลยนะคะ ที่เริ่มไม่เกรงใจแล้ว...!!

โล่งอกจัง ไม่ใช่ไอ้แท่งนั่น

เอ๊ะ? ปกติเหมือนเดิมไม่ใช่เหรอ

ไม่ใช่นะคะ!!

พี่สาวจิ๋วสาวสวย

ถ้าไม่ใช่ผมก็จะพลาดไปนะ

นี่!

ตอนนี้เลย!

สายตานั่น!

พวกคุณสังเกตเห็นไหมครับ...?

ตอนนี้ ประธานตั้งใจให้ใส่แขนเสื้อไปแตะคุณอุเมะถึงแล้วนะ!!

ไม่เลยสักนิด

กำลังคิดว่าจะให้สัมผัสกันด้วยคำพูดกับคุณอุเมะ แล้วก็สัมผัสกันด้วยตัวจริงกับคุณอุเมะ

ก็แค่บังเอิญเองไม่ใช่เหรอ?

สายตานั่น!

ไม่ใช่ครับ! ดูให้ดีสิ!

เอ๊ะ อะไรอ่ะ ตื่นเต้นจัง

ปกติแล้วเขาจะเขินจนทำตัวไม่ถูกเลยนะ ถึงได้ทำพฤติกรรมแบบนี้ด้วยตัวเอง...!!

ก้าวกระโดด...!! ปีแห่งการก้าวกระโดดอันน่าสมเพช!!

นั่นมันไม่ใช่การก้าวหน้าไม่ใช่เหรอ?

รุกเข้าจัง

พลิกผันเร็ว

โคมาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเยอะนี่นา ใกล้ชิด อีกทั้งคุณประธานก็เงียบขรึม ส่วนเมะก็ใส่แว่นนะ

แต่ว่านะ ในความเงียบขรึมนั้น ก็... มี ฝ่ายรุกตัวเล็กๆ นะครับ...

เอาล่ะ!

เห็นไหมล่ะ! ไปแตะตัวผู้หญิงคนนั้นมาแล้วนะ!

ก็นับว่าเป็นพฤติกรรมขั้นสุดยอดในโลกของคนเงียบๆ จริงๆ ด้วย...

ขอบคุณมากเลยค่ะ!

เอาเป็นว่าตรงนี้ก่อนแล้วกันนะ

เอาล่ะ จะตอบกลับยังไงดี คุณเมะ...!

เอ่อ... ให้ผมทำไหมครับ...?

ไหล่ไหม้เหรอคะ?

ขอโทษด้วยนะคะที่รบกวน ถ้าพวกเราพอจะช่วยอะไรได้ บอกได้เลยนะคะ...

อ๊ะ จริงด้วยสิ งั้นไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว...

ห๊ะ? อะ... อ่า!

ขอลองให้คุณนวดไหล่หน่อยดีไหมนะ~

อาจจะเป็นเพราะเก้าอี้ที่พอดีตัวรึเปล่า

ช่วงนี้รู้สึกสบายตัวขึ้นนะ

ตั้งแต่เริ่มนั่งตรงนี้แล้ว

การนวดไหล่และการเล่นเล็กๆ น้อยๆ!

ต่างกันอย่างสุดขีดราวกับความแตกต่างของม้า!

สำหรับคุณประธาน ถือว่าพยายามแล้วนะ แต่นี่มัน...

ดังนั้น

คุณประธานก็นั่งลงดูไหมคะ?

...จ้อง

งั้นจะขอไปรบกวนหัวเข่าหน่อยดีไหมคะ!?

โอ๊ย!!

ฮะ! ครับ!

รับแล้ววววววว!!

งั้น...ขอตัวก่อนนะคะ...

เอ๊ะ หันมาทางนั้นเหรอ!?

ห๊ะ!?

ปะ ไม่ใช่สิ ก็กังวลว่าถ้าเหยียบด้วยขาเดียวมันจะหนักมั้ยนี่นา โคมากับพวกเราเนี่ย ดูสิคะ...

มันไม่ใช่เรื่องของน้ำหนักซะหน่อย!

นี่มันท่านั่งแบบพวกทะลึ่งตึงตังชัดๆ เลยนี่!

คุณประธาน นี่มัน... สุดยอดไปเลยนะ!!

ดูมั่นคงดีนะ

ความน่าสมเพชมันก้าวกระโดดไปแล้ว