ตอนที่ 119

เอาล่ะ!

วันนี้จะกินโครเก็ตนะะะ

โอ้ โครเก็ตน่ากินจัง

ข้าวกับโครเก็ตถ้าสั่งเป็นชุดข้าวจะแพงกว่าสั่งเป็นจานเดี่ยวอีกนะ

เก่งเรื่องซื้อของจังเลยนะ!

แล้วถั่วเหลืองนี่กลับกันนะ...

โคะมารุ

จริงด้วยสิ

มานัดกันเหรอ?

เปล่า...

ดูเหมือนจะลำบากใจเหรอ?

ไปกันเถอะー

รับทราบครับ!

สภานักเรียนก็มีช่องโหว่เหมือนกัน!

เรียกชื่อให้ถูกนะ ไดวะ พูดชื่อไปเลย ตอนที่ 119

...ให้ตายสิ...

ไม่อยากเข้าโรงอาหารเลยยย!!

ลืมข้าวกล่องมา ก็แวะมาดูหน่อยสิ

ทำไมมันคนเยอะขนาดนี้เนี่ย

พวกนี่ผุดมาจากไหนกันเนี่ย

สำหรับคนอย่างฉันที่เป็นหมาป่าเดียวดายแบบนี้แล้ว...

ไง

ไง

อ๊ะ...!?

กินข้าวเหรอ? กินด้วยกันไหม? ถ้าโอเคก็

เอ๊ะ!?

อ๊ะ...

อุเมะ...!! แล้วก็จิบิ!

โอ้ー

★เรื่องราวนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริง

แหม ก็ถูกขอแล้วจะปฏิเสธไม่ได้นี่นา!

ดูดีใจเกินไปแล้ว!

เย้!!

เสือซ่อนตัว

ดีใจจัง!

ขอรับประทานครับ!

ขอรับประทานครับ

ก็ไม่ได้นัดกับใครไว้นี่เอง

เหมียว อ่า ก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกัน

อร่อย! อร่อยจัง!

ฟู่...

มาโรงอาหารครั้งแรกเหรอ?

เอมิกับจุนโกะเหรอ?

เอ๊ะ? แล้วพวกก่อนหน้านี้ล่ะ?

งั้นอันนี้ก็น่ากินนะ...

อากิโอะ โทรามารุ... ตนเองเรียกตัวเองว่า "เสือแห่งฟุจินาริ"... นักเรียนปี 3 ของระดับมัธยมต้น พวกอันธพาลที่ข้างในใจดีแต่ก็หลุดโลกไปแล้ว ครอบครัวสี่คนกับพ่อแม่และพี่ชาย

โอ้! มันคือโครเกต์นี่นา!

พวกนั้น ลูกน้อง!

อร่อยจัง~!!

ลูกน้องมันไม่ใช่เพื่อนไม่ใช่เหรอ

ดีใจที่ชวนมา

ความเป็นอันธพาลน่ะ มันคือการเป็นหมาป่าเดียวดายนะ

อย่างนั้นเองเหรอ~

ครอบครัวก็มีหลายแบบเหมือนกันนะ

วะฮ่าฮ่า

ปกติพวกเธอจะกินมื้อเที่ยงยังไงเหรอ?

อ๋อ ส่วนใหญ่เป็นข้าวกล่อง... หรือไม่ก็คอมปี้

พวกเธอดูเหมือนพวกエンマンเลย อิจฉาแฮะ

ก็ใช่น่ะสิ

ก็...

วันนี้ลืมมาซะแล้ว กลับไปย่าคงดุแน่ๆ เลย

คุณย่า!

แต่พูดตามตรง การทะเลาะกันก็น่าสนุกดีนะ

ทางบ้านฉันไม่มีพ่อแม่นี่นา

เอ๊ะ!?

คุณย่าเป็นคนทำข้าวกล่องให้เหรอเนี่ย? แปลกจัง

ใช้ไฟอ่อน 5 นาที แล้วใช้ไฟแรง 1 นาที

ฉันอยู่กับคุณย่าต่างหากล่ะ

หืม? ไม่เลยสักนิด

อ้อ ใช่แล้ว เมื่อกี้พูดถึง...

พ่อกับแม่ก็ไม่ค่อยถูกกัน เลยทิ้งมาน่ะ

หา!? อย่างนั้นเหรอ!?

พูดแบบสบายๆ ได้ยังไงเนี่ย...

แต่ก็มีอูเมะอยู่ไม่ใช่เหรอ

อ... อื้ม!

เรื่องจริงที่น่าตกใจ

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

ยอดขายสะสมทะลุ 1.4 ล้านเล่ม!!

ซะ...

ไม่ใช่สิ!

ยังมีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ...

อากิโอะ โทรามารุคนนี้มันหมาป่าเดียวดายนะ!

เอ๊ะ?

เป็นอะไรไป?

ฮ่าๆ

กำลังวางแผงโปรโมทอย่างเป็นทางการ!!

เปล่า ไม่มีอะไรหรอก!

โทรามารุซังเองก็มีหลายเรื่องเหมือนกันนะ...

...เดี๋ยวนะ?

ฮางิโอะ... โทรามารุเหรอ?

อิจฉาเหรอ?

อ๊ะ...? ครับ

!

โทรามารุ... มันไม่ใช่แซ่เหรอ!

?

จริงๆ ขอโทษด้วยนะ! ที่เรียกแบบสนิทสนมเกินไป!

คุณฮางิอุจิ

เอ๊ะ...? ไม่เป็นไรหรอก เรียกแบบอื่นก็ได้

ครั้งหน้านะจะเรียกแบบนั้น!

หืม?

เอ๋...?

เปล่า...

อยากให้เรียกชื่อแบบเดิมไปเลยมากกว่านะ?

เป็นความผิดของโทรามารุเองแหละ

คิดว่าเราสนิทกันแบบเรียกชื่อกันได้แล้ว...

สู้ๆ นะโทรามารุ! กับเรียวโอะด้วยนะ

อันนั้นมันไม่ใช่เหรอ!?

แบบเดิม... แบบเดิมนั่นแหละ...

เอ๊ะ...? มีอะไร...

ฉันไม่รู้แซ่ของเธอนะ...

โอ๊ะ

จะเรียกชื่ออูเมะแบบนี้ไปก่อนนะ...?

ฟุฟุ... อาฮ่าฮ่า!

งั้นก็ดีล่ะ

ฉันก็โทรามารุเหมือนกัน

อ...

ช๊าาาาา!

อื้อ...!!

เรียกชื่อเฉยๆ เลยนะ!!

ฉันก็ไม่รู้แซ่ของอูเมะเหมือนกันนะ~

เอ๊ะ

อะ... อ่า ตรงนี้แมรุเหรอ...?

ดี!

ฉบับหน้าก็ไปต่อกันเลยนะ♪